Słowa — Część 3

Okno Dwudzieste Piąte

Jak uderzony wskazuje na tego, kto go uderzył; jak misternie ukształtowane dzieło sztuki wymaga istnienia artysty; jak potomstwo wymaga istnienia rodziców; jak to, co pod powierzchnią, wymaga istnienia powierzchni, i tak dalej... Jak wszystkie rzeczy, które znamy jako względne, nie są absolutem i nie mogą istnieć bez siebie nawzajem, tak zależność - widoczna zarówno we wszystkim, co we wszechświecie poszczególne, jak też i we wszechświecie jako całości - wskazuje na konieczność. Każde podleganie działaniu wskazuje na działanie; fakt, że wszystkie istoty zostały stworzone, wskazuje na dzieło stworzenia; mnogość i złożoność wymagają jedności, zaś konieczność, działanie, stworzenie i jedność z całą jasnością i koniecznością wymagają istnienia Tego, Który nie jest zależnym od nikogo i niczego, Tego, Który działa, kształtuje i stwarza, Tego, Który posiada atrybuty, jakich istnienie jest konieczne, Jednego Stwórcy. Wobec tego wszelka zależność, wszelkie podleganie działaniu, wszystkie stworzenia, wszelka mnogość i złożoność zaświadczają istnienie Tego, Którego istnienie jest konieczne, Tego, Który czyni to, co chce, Stwórcy wszechrzeczy, Który jest Jedynym w Swej jedności.

W skrócie:Jak konieczność ukazuje się poprzez to, co zależne, działanie poprzez podleganie działaniu, jedność poprzez mnogość, a to, co pierwsze, poprzez to, co późniejsze, tak w ten sam sposób takie cechy stworzeń, jak bycie stworzonymi czy otrzymywanie tego, co zaspokaja wszystkie ich potrzeby, jasno wskazują na istnienie takich atrybutów Boga, jak kształtowanie czy dostarczanie zaopatrzenia. Z kolei istnienie owych atrybutów z całą koniecznością i całą oczywistością wskazuje na istnienie Najbardziej Litościwego, Kształtującego Stwórcy, Który daje zaopatrzenie. Oznacza to, że każda rzecz językami setek atrybutów tego rodzaju zaświadcza prawdziwość setek Najpiękniejszych Imion Tego, Którego istnienie jest konieczne.

Jeśli nie przyznasz racji owemu świadectwu, stanie się konieczne zaprzeczenie wszelkim atrybutom tego rodzaju, zrodzonym przez wszystkie istoty!

Okno Dwudzieste Szóste

{(*): W tym Oknie zwracam się raczej do miłujących Boga, którzy zbliżyli się do Niego dzięki swym sercom, niż do ludzi w ogólności.}

Stale odnawiające się przykłady piękna i urody, jakie ukazują się na obliczach istot wszechświata, ukazują, iż są one cieniami przejawów Wiecznego i Najpiękniejszego. Tak, pęcherzyki piany skrzące się na powierzchni rzeki, a następnie znikające, inne pęcherzyki, które przychodzą po nich i skrzą się tak samo jak tamte, ukazują, iż są one zwierciadłami odbijającymi promienie wiecznego słońca. W ten sam sposób błyski piękna skrzącego się w istotach, jakie podróżują rzeką upływającego czasu, wskazują na Wiecznego, Najpiękniejszego, będąc Jego znakami.

Ponadto żarliwa miłość obecna w sercu wszechświata wskazuje na Umiłowanego, Który nie umiera. Dobrze znana prawda, która mówi, że nic, co nie znajduje się w drzewie, nie może prawdziwie znajdować się w owocu, wskazuje na to, że żarliwe umiłowanie Boga przez rodzaj ludzki, będący wrażliwym owocem drzewa wszechświata, ukazuje prawdziwe miłość i namiętność, jakie można odnaleźć w całym wszechświecie, choć w innej postaci, a wobec tego prawdziwa miłość i namiętność obecne w sercu wszechświata wskazują na Przedwiecznego Umiłowanego. Co więcej, wszelkie przyciągania i siły magnetyczne, które w rozmaitych postaciach ukazują się w sercu wszechświata, pokazują sercom, które są świadome, iż są one właśnie takimi dzięki powabowi i przyciąganiu prawdy.

Ponadto zgodnie z jednomyślnym stanowiskiem świętych (ar. ałlija)oraz tych, przed którymi odsłoniły się tajemnice stworzenia (a są oni najbardziej wrażliwymi i świetlistymi ze stworzeń, zaś ich stwierdzenia opierały się na oświeceniu i prawdomównym świadectwie), ich udziałem stał się przejaw Najpiękniejszego, Któremu należy się wszelka chwała, zaś dzięki swym oświeceniom dostrzegli fakt, że Chwalebny, do Którego należy piękno, sprawił, iż poznali Go i umiłowali. Ich jednogłośne relacje ukazują w stopniu całkowitej pewności istnienie Tego, Którego istnienie jest konieczne, istnienie Najpiękniejszego, Któremu należy się wszelka chwała, a także fakt, iż uczynił On Samego Siebie Poznanym przez człowieka.

Ponadto pióro, które wykonuje swą pracę, upiększając i przyozdabiając wszelkie istoty oraz oblicze wszechświata, jasno wskazuje na piękno Imion Tego, do Którego należy. Zatem piękno oblicza wszechświata, miłość obecna w jego sercu, przyciąganie w jego piersi, odkrywające tajemnice świadectwo jego oka, a także piękno i upiększenie wszechświata jako całości - otwierają prawdziwie delikatne i świetliste Okno, ukazujące świadomym umysłom i sercom Najpiękniejszego, Któremu należy się chwała, Umiłowanego, Który nie umiera i Wiecznego, Który jako Jedyny jest godny czci, zaś wszystkie Jego Imiona są piękne.

O ty, niedbały, który grzęźniesz w duszących cię wątpliwościach, pogrążony w mroku materii i w ciemnościach ułudy! Oprzytomnij! Podźwignij się do stanu godnego człowieczeństwa! Spójrz przez cztery otwierające się okna, ujrzyj piękno Bożej jedności, osiągnij doskonałość wiary, stań się istotą prawdziwie ludzką!

Okno Dwudzieste Siódme

اَللّٰهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَك۪يلٌ

[21]

Spójrzmy na rzeczy, które ukazują się we wszechświecie jako przyczyny i skutki, a ujrzymy, że nawet najbardziej wzniosła przyczyna nie posiada mocy wystarczającej dla wydania najbardziej zwyczajnego skutku. Oznacza to, że przyczyny są jedynie zasłoną, zaś tym, co sprawia skutek, jest coś innego. Jako niewielki przykład spośród wszystkich niezliczonych stworzeń rozważmy zdolność pamięci, która jest umieszczona w głowie człowieka i zajmuje przestrzeń wielkości ziarnka gorczycy, a zobaczymy, że jest ona podobna obejmującej wiele tematów księdze - a zaiste, całej bibliotece - w której spisano bez żadnego nieładu całą historię ludzkiego życia.

Cóż można ukazać jako przyczynę owego cudu mocy? Szarą materię mózgu? Proste i nieświadome cząsteczki jego komórek? Wiatry przypadku i zbiegu okoliczności? Nie, taki cud kunsztu może być jedynie dziełem Wszechmądrego Stwórcy, Który - by poinformować człowieka o wszystkich jego uczynkach, by zostały one zapisane, a następnie przypomniane w Dniu Rozliczenia - spisał niewielki wyciąg z wielkiej księgi czynów człowieka, jaka zostanie opublikowana w Dniu Zmartwychwstania, i oddał go w ręce umysłu. Sam możesz wyciągnąć analogie dotyczące jaj, ziaren i nasion (jako że są one porównywalne ze zdolnością ludzkiej pamięci), a następnie porównać inne skutki z owymi małymi, lecz obejmującymi wiele spraw cudami, ponieważ na jakikolwiek skutek i na jakiekolwiek dzieło sztuki nie spojrzysz, zawiera ono w sobie tak wspaniałe cuda kunsztu, że nie tylko jedna pospolita przyczyna, lecz nawet wszystkie zgromadzone razem przyczyny musiałyby wyznać w obliczu owego skutku swoją bezsilność.

Przypuśćmy na przykład, że słońce, które ludzie wyobrażają sobie jako wielką przyczynę, posiada wolę i świadomość. Gdyby zostało zapytane: "Czy jesteś w stanie stworzyć choćby muchę?", odpowiedziałoby: "Dzięki darom mojego Stwórcy mam w swym sklepie dostatek światła, ciepła i barw, lecz takich rzeczy zawartych w istocie muchy, jak wzrok, słuch czy życie, ani nie znajdzie się w moim sklepie, ani też stworzenie ich nie leży w mej mocy".

Co więcej, cudowny kunszt i wszelkie upiększenia widoczne w skutkach odbierają pozornym przyczynom moc stwarzania, zaś wskazują na Tego, Którego istnienie jest konieczne, na Tego, Który jest Pierwszą Przyczyną wszystkich przyczyn, a Sam Swojej przyczyny nie ma, zaś zgodnie ze znaczeniem wersetu:

وَ اِلَيْهِ يُرْجَعُ الْاَمْرُ كُلُّهُ

[22]

oddają wszystkie sprawy w Jego ręce. W ten sam sposób związane ze skutkami rezultaty, zamysły i korzyści z całą oczywistością ukazują fakt, że są one dziełami Najbardziej Hojnego Pana (ar. Ar-Rabb), Najbardziej Mądrego i Litościwego, Ukrytego poza zasłoną przyczyn, ponieważ nieświadome przyczyny z całą pewnością nie mogą ani myśleć o żadnym celu, ani też pracować na rzecz jego osiągnięcia. Widzimy również, że każde stworzenie, które jest powoływane do istnienia, podąża nie ku jednemu celowi, lecz ku wielu celom, zamysłom i przykładom mądrości. Oznacza to, że Tym, Który stwarza owe rzeczy i wysyła je na świat, jest Wszechmądry i Litościwy Pan (ar. Ar-Rabb). To On uczynił określone korzyści celami istnienia owych stworzeń.

Wyobraź sobie, że zanosi się na deszcz. Oczywistym jest, jak odległe są przyczyny, które jedynie pozornie wywołują skutek w postaci deszczu, od myślenia o zwierzętach, od odczuwania współczucia i litości dla nich. Oznacza to, że deszcz jest wysyłany na pomoc zwierzętom poprzez mądrość Litościwego Stwórcy, Który stwarza zwierzęta i zapewnia im zaopatrzenie. Deszcz bywa nawet nazywany miłosierdziem, ponieważ zawarto w nim tak wiele dzieł miłosierdzia i tak wiele korzyści, jakby miłosierdzie przyjęło postać deszczu, kształt jego kropel, i wraz z deszczem przybywało do tych, którzy go potrzebują.

Co więcej, wszystkie misternie upiększone rośliny, które uśmiechają się do stworzeń, a także wszystkie upiększenia ukazane w zwierzętach, z całą oczywistością wskazują na konieczność istnienia i na jedność Tego, Któremu należy się wszelka chwała, Ukrytego poza zasłoną tego, co niewidzialne, Tego, Który pragnie uczynić Siebie Poznanym i Umiłowanym poprzez owe pięknie i misternie przyozdobione dzieła Jego kunsztu. Oznacza to, że ozdoby i upiększenia wszelkich rzeczy z pewnością ukazują atrybuty zezwolenia na poznanie i umiłowanie, a także wskazują na owe atrybuty, podczas gdy owe atrybuty z całą oczywistością zaświadczają konieczność istnienia i jedność Wszechmocnego, Poznanego i Umiłowanego Stwórcy.

W skrócie:Jako że przyczyny są czymś nadzwyczaj trywialnym i bezsilnym, zaś przypisywane im skutki są wielce drogocenne i pełne przejawów kunsztu, ów fakt odbiera pozornym przyczynom moc stwarzania. Cele i korzyści skutków również odbierają wszelkie sprawy nieświadomym i pozbawionym życia pozornym przyczynom, przekazując je Wszechmądremu Stwórcy. Ponadto upiększenie i umiejętność widoczne na obliczu skutków wskazują na Mądrego Stwórcę, Który pragnie tego, by istoty świadome poznały Jego moc i umiłowały Go.

O, nieszczęsny czcicielu pozornych przyczyn! Czym wytłumaczysz owe doniosłe prawdy? Jak możesz zwodzić samego siebie? Jeśli jesteś przytomny, rozerwij zasłonę przyczyn i oznajmij:

وَحْدَهُ لَا شَر۪يكَ لَهُ

a będziesz wybawiony od niezliczonych złudzeń!

Okno Dwudzieste Ósme

وَمِنْ اٰيَاتِه۪ خَلْقُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافُ اَلْسِنَتِكُمْ وَ اَلْوَانِكُمْ اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِلْعَالِم۪ينَ

[5]

Patrzymy na wszechświat i widzimy, że mądrość i uporządkowanie obejmują każdą rzecz, od komórek ciała aż do świata jako całości.

Patrzymy na komórki ciała i widzimy, że na rozkaz oraz zgodnie z prawem Tego, Który rozważa, co będzie dla ciała korzystne i Który nim zarządza, owe maleńkie komórki podlegają doniosłemu zarządzaniu. Z jednej strony zaopatrzenie magazynowane jest w żołądku w postaci tłuszczu, a następnie wydawane, kiedy zachodzi taka potrzeba, zaś z drugiej strony widzimy, że owo zaopatrzenie w ściśle odmierzonej ilości jest zdeponowane w komórkach.

Patrzymy na rośliny i ukazuje się najmądrzejsze zaplanowanie ich i karmienie.

Patrzymy na zwierzęta i widzimy ich hodowanie i karmienie wedle hojności najwyższego stopnia.

Patrzymy na wielkie żywioły wszechświata i widzimy majestatyczną władzę i oświecenie, wiodące ku doniosłym celom.

Patrzymy na wszechświat jako całość i widzimy doskonałe uporządkowanie, służące wyniosłym przykładom mądrości i wzniosłym zamysłom, jakby wszechświat był krajem, miastem lub pałacem.

Jak zostało to opisane i udowodnione w Pierwszym Miejscu Postoju Słowa Trzydziestego Drugiego, wszelkie rzeczy od drobnych cząsteczek do gwiazd, nawet te najmniejsze, nie pozwalają na przypisywanie towarzyszy Bogu Jedynemu. Wskutek tego wszystkie istoty są tak powiązane ze sobą nawzajem, że ten, kto nie może podporządkować sobie wszystkich gwiazd i mieć ich w swym ręku, nie jest w stanie sprawić, by choćby cząsteczka zważała na jego roszczenia mówiące o tym, że ów człowiek jest jej panem. Zostać prawdziwym Panem (ar. Ar-Rabb) jednej cząsteczki może tylko Ten, do Którego należą wszystkie gwiazdy.

Co więcej, jak zostało to opisane i udowodnione w Drugim Miejscu Postoju Słowa Trzydziestego Drugiego, ten, kto nie jest zdolny do stworzenia i uporządkowania niebios, nie jest w stanie stworzyć cech szczególnych twarzy człowieka. Oznacza to, że kto nie jest Panem (ar. Ar-Rabb) całych niebios, nie jest w stanie stworzyć cech szczególnych nawet jednej ludzkiej twarzy.

Oto zatem Okno wielkie jak cały wszechświat, a jeśli przez nie spojrzymy, wówczas oczom umysłu ukażą się poniższe wersety, wypisane wielkimi literami na stronicach wszechświata:

اَللّٰهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَك۪يلٌ ٭ لَهُ مَقَال۪يدُ السَّمٰوَاتِ وَ الْاَرْضِ

[23]

Kto tego nie dostrzega, jest albo bezrozumny, albo pozbawiony serca, albo też jest zwierzęciem w ludzkiej postaci!

Okno Dwudzieste Dziewiąte

وَ اِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِه۪

[26]

Pewnej wiosny wyruszyłem w podróż. W kraju, przez który jechałem, byłem obcy, więc pogrążyłem się w rozmyślaniach. Kiedy przejeżdżałem przez pewien pagórek, moje oczy uderzył widok olśniewających, żółtych jaskrów. Natychmiast pomyślałem o kwiatach tego samego gatunku, które wiele lat wcześniej oglądałem w moich rodzinnych stronach, a także w innych krajach. Oto, jakie znaczenie zostało oznajmione memu sercu:

"Ktokolwiek byłby tym, którego pieczęcią, sygnaturą i odbiciem są owe kwiaty, z pewnością do niego należą pieczęcie wszystkich kwiatów tego gatunku na całej ziemi".

Po owym wyobrażeniu sobie pieczęci, przyszła mi do głowy następująca myśl:

"Jak pieczęć odciśnięta pod listem wskazuje na autora listu, tak samo ów kwiat jest pieczęcią i znakiem Najbardziej Miłosiernego, zaś owo wzgórze, które jest zapisane pełnymi znaczeń wersami tych roślin i wypełnione odciskami pieczęci owego gatunku kwiatu, jest przesłaniem od Stwórcy kwiatów. Wzgórze również jest pieczęcią, zaś cały ten płaskowyż i cała równina przybrały kształt przesłania Najbardziej Miłosiernego".

Następnie przyszło mi na myśl, co następuje:

"Każda rzecz niby pieczęć przypisuje istnienie wszystkich rzeczy swemu Stwórcy i udowadnia, że każda z nich jest listem Tego, Który zapisał jej przesłanie. Zatem wszystkie rzeczy są oknami wychodzącymi na Bożą jedność, jako że każda z nich przypisuje wszystkie inne Temu, Który jest Jedynym w Swej jedności".

Oznacza to, że każda rzecz - zwłaszcza jeśli jest istotą żywą - ukazuje odcisk pieczęci tak wspaniały i kunszt tak cudowny, że mówią one, iż

ten, kto ją stworzył i zapisał w niej swe przesłanie, jest w stanie stworzyć wszystkie rzeczy, zaś Tym, Który stwarza wszystkie rzeczy, z pewnością jest Bóg. Oznacza to, że kto nie jest w stanie stworzyć wszystkich rzeczy, ten nie jest w stanie stworzyć jednej z nich.

O ty, niedbały! Spójrz na oblicze wszechświata! Spójrz na karty istot, zawartych jedna wewnątrz drugiej, a zobaczysz, że owe karty są niczym listy Wiecznego, Który jest ponad każdą potrzebę, zaś pod każdym listem odciśnięte są niezliczone pieczęcie Bożej jedności! Któż jest w stanie zaprzeczyć świadectwu owych pieczęci? Jakaż moc może je uciszyć? Niezależnie od tego, którejkolwiek z istot posłuchasz uchem swego serca, usłyszysz, że oznajmia ona:

اَشْهَدُ اَنْ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ

[7].

Okno Trzydzieste

لَوْ كَانَ ف۪يهِمَٓا اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَا

[63]

كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَ اِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

[17]

Oto Okno uczonych w teologii (ar. kalam),którzy w swych twierdzeniach opierają się na zależności i stwarzaniu, oto ich szeroki trakt wiodący do udowodnienia istnienia Tego, Którego istnienie jest konieczne. Po wszystkie szczegóły odsyłamy cię do wspaniałych ksiąg owych uczonych, takich jak Szarh al-Małaqifczy Szarh al-Maqasid,zaś w tym miejscu ukażemy jedynie jeden lub dwa spośród promieni blasku Koranu, jakie padają na duszę przez to Okno.

Warunkiem władzy i panowania jest to, że nie uznają one przeciwników, odrzucają wspólników i odtrącają jakąkolwiek ingerencję w ich sprawy. Z tego powodu gdyby wioska miała dwóch naczelników, zniszczyłoby to panujący w niej spokój i porządek. Gdyby dystryktem rządzili dwaj namiestnicy, bądź gdyby prowincją rządzili dwaj gubernatorzy, stałoby się to przyczyną chaosu. Gdyby krajem władali dwaj królowie, spowodowałoby to całkowity i burzliwy nieład. Skoro już blady cień i drobny przykład władzy i panowania bezsilnych istot ludzkich, które potrzebują pomocy, ukazuje fakt, że władza nie uznaje rywali, przeciwników ani równych panującemu, poprzez porównanie sam możesz zrozumieć, do jakiego stopnia owo prawo, odrzucające wszelką ingerencję w sprawy władcy, obowiązuje w przypadku władzy królewskiej Wszechwładnego i Wszechmocnego. Oznacza to, że najbardziej stanowczym i niezmiennym warunkiem boskości i Bożej wszechwładzy jest jedność Jedynego. Jasnym

dowodem i pewnym świadectwem tego faktu są doskonały porządek i piękna harmonia panujące we wszechświecie. We wszystkich istotach - od skrzydełka muchy aż do lamp w niebiosach - widoczny jest taki porządek, że rozum w zachwycie i podziwie bije przed nim czołem, oznajmiając: "Chwała niech będzie Bogu! Oto, jakich cudów zechciał Bóg! Jak wspaniałe są błogosławieństwa Boga!" Gdyby pozostała choćby jota przestrzeni dla towarzyszy Boga, gdyby istniała jakakolwiek ingerencja, wówczas, jak wskazuje na to werset:

لَوْ كَانَ ف۪يهِمَٓا اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَا

[63]

zostałby zniszczony cały porządek, uległby zmianie kształt każdej rzeczy i stałyby się widoczne oznaki nieładu. Jednak, jak stwierdzają i jak wskazują na to wersety:

فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرٰى مِنْ فُطُورٍ ٭ ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ اِلَيْكَ الْبَصَرُ خَاسِئًا وَ هُوَ حَس۪يرٌ

[24]

niezależnie od tego, jak bardzo ludzkie spojrzenie starałoby się znaleźć jakiekolwiek błędy w Bożym dziele stworzenia, nie znajdzie żadnego i nigdzie, aż znużone powróci do oka, które jest jego mieszkaniem, i powie umysłowi, który wysłał je na poszukiwania owych błędów: "Trudziłeś mnie na próżno, nie istnieje żadna niedoskonałość". Ukazuje to fakt, że porządek i regularność w Bożym dziele stworzenia są najdoskonalsze, a to oznacza, że porządek wszechświata jest definitywnym zaświadczeniem Bożej jedności.

Zastanówmy się nad stworzeniem. Oto, co stwierdzili uczeni w teologii:

"Świat podlega zmianom. Każda rzecz, która podlega zmianom, została stworzona. Każda rzecz, która została stworzona, ma swojego stwórcę, a zatem istnieje Przedwieczny Stwórca wszechświata".

My zaś mówimy: Tak, wszechświat został stworzony. Widzimy, że w każdym stuleciu - a zaiste, nawet każdego roku czy podczas każdej pory roku - jeden wszechświat, jeden świat odchodzi, a na jego miejsce przychodzi inny. Oznacza to, że istnieje Wszechmocny, Któremu należy się chwała, Który stwarzając wszechświat na nowo, stwarza go każdego roku (a zaiste, podczas każdej pory roku, a nawet każdego dnia) i ukazuje go tym, którzy są świadomi i nie postradali zmysłów. Następnie zabiera ów wszechświat z powrotem i zastępuje go innym. Wiąże owe wszechświaty ze sobą, jak spaja się ogniwa łańcucha, i zawiesza je na sznurze czasu. Z pewnością wszechświaty, które na naszych oczach pojawiają się

z niczego i znikają każdej wiosny, są cudami mocy Wszechpotężnego, Który je stworzył; każdy wszechświat jest cudem Jego mocy, tak samo jak ten świat. Ten, Który nieprzerwanie stwarza i zmienia światy tego świata, z całą pewnością stworzył również ten świat i uczynił świat oraz oblicze ziemi gospodą dla owych wspaniałych gości.

Przejdźmy teraz do tematu zależności. Oto, co powiedzieli uczeni w teologii:

"Zależność jest równa odnośnie do istnienia i odnośnie do niebytu, to jest prawdopodobieństwo zaistnienia i nieistnienia jest równe, a zatem dla zaistnienia niezbędne jest istnienie Tego, Który określa, decyduje i stwarza. Byty zależne nie mogą stwarzać jeden drugiego w nieprzerwanym i niekończącym się łańcuchu przyczynowo-skutkowym. Jedna istota nie może stworzyć innej ani stać się jej przyczyną, a zatem istnieje Ten, Który stwarza je wszystkie, Ten, Którego istnienie jest konieczne".

Teoria owego niekończącego się związku przyczynowo-skutkowego została obalona poprzez dwanaście kategorycznych dowodów nazwanych stopniami, które ukazały, że przyczynowość jest niemożliwa. W ten sposób uczeni przerwali łańcuch pozornych przyczyn i udowodnili istnienie Tego, Którego istnienie jest konieczne.

My zaś mówimy: Bardziej pewnym i łatwiejszym do ukazania jest fakt, że na każdej rzeczy została odciśnięta pieczęć przynależna Stwórcy wszechrzeczy niż fakt, że łańcuch pozornych przyczyn został przerwany poprzez dowody obalające teorię przyczynowości. Na owym twierdzeniu, dzięki blaskowi Koranu, opierają się wszystkie Okna i wszystkie Słowa, niemniej jednak kwestia tego, co zależne, jest nieskończenie rozległa. Ukazuje ona istnienie Tego, Którego istnienie jest konieczne, w nieskończenie wielu aspektach. Nie jest ona ograniczona do drogi, jaką obrali uczeni w teologii, do drogi przecinającej łańcuch przyczyn, która zaprawdę jest wspaniałym i szerokim traktem, lecz otwiera ona drogę prowadzącą do poznania Tego, Którego istnienie jest konieczne, na niezliczone sposoby.

Widzimy, że każda rzecz w swym istnieniu, w swych atrybutach, w długości swego życia, choć waha się między nieskończonymi możliwościami (to jest, między prawdziwie licznymi drogami i aspektami), podąża wyznaczoną drogą przez wzgląd na nieskończone aspekty swego istnienia. Wszystkie atrybuty i stany, jakim podlega przez całe swoje życie, zostały określone w ten sam sposób. Oznacza to, że została ona skierowana na wybraną spośród niezliczonych dróg drogę mądrości przez

wolę Tego, Który określa każdą rzecz, przez wybór Tego, Który wyboru dokonuje, przez stworzenie Mądrego Stwórcy. On odziewa każdą rzecz w dobrze zaplanowane atrybuty i stany, a następnie sprawia, że kończy się jej osamotnienie i staje się ona częścią złożonego ciała, a wówczas liczba ewentualnych możliwości wzrasta, ponieważ owa rzecz można stać się częścią ciała na tysiące różnych sposobów. Tymczasem spośród owych wszystkich bezowocnych możliwości zostaje wybrany i nadany jej określony kształt, dzięki któremu czerpie ona z owego ciała liczne korzyści i może spełniać ważne funkcje. Następnie ciało staje się częścią innego ciała, a liczba możliwości ponownie wzrasta, ponieważ ten fakt może zaistnieć na tysiące sposobów, spośród których ponownie zostaje wybrany jeden stan. Poprzez ów stan ciało spełnia ważne funkcje, i tak dalej. Owe kolejne etapy ukazują konieczność istnienia Wszechmądrego, Który zaplanował każdą rzecz, ukazują fakt, iż każda rzecz jest wprawiania w ruch poprzez rozkaz Wszechwiedzącego dowódcy. Każde ciało będące częścią innego ciała, każda ze złożonych całości, które jedna wewnątrz drugiej stają się częściami innych całości, każda rzecz posiada określoną funkcję i obowiązek, a także jest we właściwy dla niej sposób powiązana z innymi, tak samo jak żołnierz posiada określony obowiązek względem drużyny, kompanii, batalionu, pułku, dywizji i całej armii, a także jest związany z każdym z owych oddziałów (a jeden z nich wchodzi w skład drugiego) we właściwy dla każdego z nich sposób. Komórka źrenicy twego oka ma obowiązki i powiązania, które łączą ją z okiem, a także spełnia ważne funkcje i wykonuje ważne obowiązki w twojej głowie, z którą również jest powiązana. Jeśli w ten stan rzeczy wkradłoby się choć najmniejsze zamieszanie, zakłócone zostałyby zdrowie i porządek całego ciała, jako że komórka źrenicy posiada poszczególne funkcje związane z każdą z żył, z nerwami czuciowymi i ruchowymi, a nawet z całym ciałem, będąc z nimi w mądry sposób powiązana. Ów ściśle określony stan został wybrany spośród tysięcy możliwości i nadany jej przez mądrość Wszechmądrego Stwórcy.

Dokładnie w ten sam sposób każde ze stworzeń wszechświata zaświadcza o istnieniu Tego, Którego istnienie jest konieczne, poprzez swój szczególny byt, mądry kształt i atrybuty, które przynoszą jej korzyści, zaś wszystkie owe cechy, jakie zostały jej dane, zostały wybrane spośród tysięcy możliwości. Owe stworzenia głoszą istnienie swego Stwórcy również wtedy, kiedy staną się częścią złożonej całości, czyniąc to właściwymi dla owej całości językami. Krok po kroku, aż do największej całości, poprzez ich relacje, funkcje i obowiązki zaświadczają konieczność istnienia, wybór i wolę Wszechmądrego Stwórcy, ponieważ Tym, Który

umieszcza daną rzecz we wszystkich złożonych całościach, zachowując przy tym jej mądre powiązania z innymi rzeczami, musi być Stwórca wszystkich złożonych całości. Oznacza to, że jest tak, jakby jedna rzecz świadczyła o Nim tysiącami języków. Zatem z punktu widzenia tego, co zależne, świadectw istnienia Tego, Którego istnienie jest konieczne, nie jest tyle, ile jest wszystkich istot wszechświata, lecz tyle, ile jest atrybutów wszystkich istot oraz wszystkich złożonych z nich całości.

O ty, niedbały! Sam powiedz, czyż ten, kto nie słyszy owego świadectwa, owych głosów, które wypełniają cały wszechświat, nie musi być martwy i bezrozumny?

Okno Trzydzieste Pierwsze

لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ ف۪ٓى اَحْسَنِ تَقْو۪يمٍ

[58]

وَ فِى الْاَرْضِ اٰيَاتٌ لِلْمُوقِن۪ينَ ٭ وَ ف۪ٓى اَنْفُسِكُمْ اَفَلَا تُبْصِرُونَ

[25]

To Okno jest Oknem człowieka, związanym z jego jaźnią. Jeśli chcesz sięgnąć do bardziej szczegółowych omówień tego tematu, odsyłamy cię do opisujących wszystkie jego detale ksiąg uczonych świętych, zaś w tym miejscu wskażemy jedynie na kilka zasad, jakich zrozumienia dostąpiliśmy dzięki blaskowi Koranu.

Jak zostało to wyjaśnione w Słowie Jedenastym, "człowiek jest przesłaniem tak wszechstronnym, że poprzez jego naturę Wszechmocny Bóg sprawił, iż może on dostrzec wszystkie Najpiękniejsze Imiona". Po szczegóły odsyłamy cię do innych Słów, zaś w tym miejscu objaśnimy jedynie trzy Punkty.

PUNKT PIERWSZY

Człowiek jest zwierciadłem dla Najpiękniejszych Imion Boga w trzech Aspektach.

Aspekt Pierwszy:Jak ciemności nocy ukazują istnienie światła, tak człowiek poprzez swoją słabość i bezsilność, poprzez swoje ubóstwo i biedę, poprzez swoje braki i przywary umożliwia poznanie mocy, siły, bogactwa, miłosierdzia (i tak dalej...) Wszechmocnego, Któremu należy się chwała, służąc w ten sposób za zwierciadło licznym atrybutom Boga. Nawet kiedy w swej nieskończonej słabości i bezgranicznej niemocy poszukuje punktu oparcia w obliczu swych nieprzeliczonych wrogów, jego świadomość stale spogląda ku Temu, Którego istnienie

jest konieczne. Ponieważ w swym całkowitym ubóstwie i w swej nieskończonej biedzie jest zmuszony do tego, by poszukiwać pomocy w obliczu swych niezliczonych celów, pod tym względem jego świadomość przez cały czas szuka oparcia na dworze Najbardziej Litościwego, do Którego należy bogactwo, i wznosi dłonie, zanosząc suplikacje do Niego. Oznacza to, że odnośnie do tego punktu oparcia oraz pomocy w świadomości człowieka otwierają się dwa Okna, wychodzące na dwór miłosierdzia Wszechmocnego i Najbardziej Litościwego, przez które można spoglądać o każdej porze.

Aspekt Drugi:Poprzez takie cechy poszczególne, jak ograniczona wiedza i moc, jak zmysły wzroku i słuchu, jak częściowe prawo własności i panowanie (które wszystkie są pewnego rodzaju próbkami danymi człowiekowi), człowiek służy za zwierciadło dla wiedzy, mocy, wzroku, słuchu, panowania i wszechwładzy Pana wszechświata, pojmuje je i poznaje. Mówi na przykład: "Jak ja zbudowałem ten dom i wiem, jak to uczynić, jak widzę go, jak należy on do mnie, a ja nim zarządzam, tak wielki pałac wszechświata ma swojego Stwórcę, który zna ów pałac, widzi go, stwarza i zarządza nim", i tak dalej.

Aspekt Trzeci:Człowiek służy za zwierciadło dla Najpiękniejszych Imion Boga, które odcisnęły na nim swój ślad. Z górą siedemdziesiąt Imion w widoczny sposób odcisnęło swój ślad we wszechstronnej naturze człowieka, co do pewnego stopnia zostało opisane na początku Trzeciego Miejsca Postoju Słowa Trzydziestego Drugiego. Na przykład poprzez jego stworzenie człowiek ukazuje Najpiękniejsze Imiona "Kształtujący"i "Stwórca"; poprzez fakt, że jest on najdoskonalszym z wzorców, ukazuje Najpiękniejsze Imiona "Najbardziej Miłosierny i Najbardziej Litościwy"; poprzez piękny sposób, w jaki otrzymuje pożywienie i wzrasta, ukazuje Najpiękniejsze Imiona "Najbardziej Hojny" i "Ten, Który zsyła Swoje łaski", i tak dalej. Człowiek ukazuje różne ślady różnych Najpiękniejszych Imion poprzez wszystkie swoje części ciała i zdolności, wszystkie narządy i kończyny, wszystkie delikatne zmysły, wszystkie uczucia i emocje. Oznacza to, że jak wśród Najpiękniejszych Imion Boga znajduje się Najwspanialsze Imię, tak pośród śladów owych Imion znajduje się najwspanialszy ślad, a jest nim człowiek.

O ty, który uważasz, że prawdziwie jesteś człowiekiem! Odczytaj przesłanie, jakim jesteś ty sam, a jeśli tego nie uczynisz, stań się podobnym zwierzęciu lub pozbawionym życia!

PUNKT DRUGI

Ów Punkt wskazuje na ważną tajemnicę jedności Jedynego Boga.

Relacje zachodzące między duszą człowieka a jego ciałem są tego rodzaju, że sprawiają, iż wszystkie części ciała wspierają się nawzajem. Oznacza to, że dusza człowieka jest prawem posiadającym moc rozkazywania wśród praw przynależnych stworzeniu, które jest przejawem woli Boga. To prawo, będące subtelną zdolnością Wszechwładnego, zostało przyodziane w zewnętrzny kształt. Jeśli chodzi o zarządzanie częściami ciała, słyszenie ich bezcielesnych głosów oraz dostrzeganie ich potrzeb, to żadna z owych rzeczy nie jest przeszkodą dla innej ani też nie wprowadza zamieszania w duszy. W odniesieniu do duszy nie ma różnicy między tym, co bliskie, a tym, co dalekie, a jedne z owych rzeczy nie przesłaniają drugich. Jeśli dusza tego zechce, może sprawić, że większość przybędzie z mocą temu, co pojedyncze. Jeśli tego zechce, może poznawać rzeczy, dostrzegać je i zarządzać nimi poprzez każdą część ciała, a nawet - jeśli jej udziałem stała się wspaniała świetlistość - może widzieć i słyszeć poprzez wszystkie części ciała.

W ten sam sposób - وَ لِلّٰهِ الْمَثَلُ الْاَعْلٰى [4] - skoro dusza, która jest rozkazującym prawem Wszechmocnego Boga, ukazuje tę zdolność poprzez ciało i części ciała człowieka, który jest mikrokosmosem, zatem z pewnością bezgraniczne dzieła, niezliczone głosy, niekończące się suplikacje i nieprzeliczone kwestie wszechświata, który jest makrokosmosem, bez trudu ukażą się obejmującej każdą rzecz woli i absolutnej mocy Tego, Którego istnienie jest konieczne. Żadna z nich nie będzie przeszkodą dla innej i ani nie zaprzątną one Stwórcy, Któremu należy się wszelka chwała, ani też nie zdezorientują Go. Dla Niego nie ma różnicy między tym, co bliskie, a tym, co dalekie. Jeśli tego zapragnie, może wysłać wszystkie rzeczy na pomoc jednej. Może widzieć każdą rzecz i we wszystkim usłyszeć głos każdej rzeczy. Poznaje on każdą rzecz poprzez każdą rzecz, i tak dalej.

PUNKT TRZECI

Natura życia jest najbardziej ważna, zaś jej funkcje są wielce doniosłe, jednak ponieważ ten temat został szczegółowo omówiony w Oknie życia, jakim jest Okno Dwudzieste Trzecie, a także w Wyrażeniu Ósmym Listu Dwudziestego, odsyłamy cię do tamtych traktatów, zaś w tym miejscu zamieścimy jedynie krótkie przypomnienie:

Liczne Najpiękniejsze Imiona Boga oraz Jego zasadnicze przymioty odcisnęły na życiu swe liczne ślady, które przeplatają się, rosną i przyjmują kształt emocji. Owe emocje służą jako zwierciadła odbijające w najbardziej olśniewający sposób zasadnicze cechy Wiecznie Żyjącego, Który istnieje Sam z Siebie. Nie mamy jednak czasu na to, by objaśniać ową tajemnicę tym, którzy nie uznają Boga lub jeszcze nie w pełni potwierdzili Jego istnienie, zatem w tym miejscu zamkniemy prowadzące do niej drzwi.

Okno Trzydzieste Drugie

هُوَ الَّذ۪ٓى اَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدٰى وَد۪ينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدّ۪ينِ كُلِّه۪ وَ كَفٰى بِاللّٰهِ شَه۪يدًا

[26]

قُلْ يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ اِنّ۪ى رَسُولُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ جَمِيعًا ۨالَّذ۪ى لَهُ مُلْكُ السَّمٰوَاتِ وَ الْاَرْضِ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْي۪ى وَ يُم۪يتُ

[27]

Oto Okno Proroka Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), owego słońca na niebie posłannictwa, a nawet, zaiste, słońca wszystkich słońc. Ponieważ to, jak świetlistym i oczywistym jest to najbardziej olśniewające, szerokie i życiodajne Okno, zostało udowodnione w Słowie Dwudziestym Pierwszym, w traktacie o Wniebowstąpieniu, w traktacie o proroctwie Muhammada, a także w dziewiętnastu Znaczących Wskazówkach Listu Dziewiętnastego, pomyślmy o owych Słowach i o owym Liście wraz z jego Znaczącymi Wskazówkami, i oddajmy im głos. W tym miejscu powiemy jedynie, co następuje:

Muhammad (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), ów żyjący i wyraźny dowód Bożej jedności, przez całe swoje życie ukazywał i głosił jedność Boga poprzez dwa skrzydła - posłannictwa i świętości, to jest z siłą obejmującą zgodność wszystkich proroków, którzy byli przed nim, i jednomyślność wszystkich świętych mężów (ar. ałlija)oraz uczonych o czystych duszach, którzy przyszli po nim. Otworzył on wychodzące na poznanie Boga Okno tak szerokie, olśniewające i świetliste, jak cały świat islamu. Miliony prawdomównych uczonych o czystych duszach - takich jak Imam Al-Ghazali, Imam Rabbani, Muhjiddin Ibn al-'Arabi czy 'Abd Al-Qadir al-Gajlani - spoglądają przez to Okno oraz ukazują je również innym. Czyż istnieje jakakolwiek zasłona, która może zasłonić

takie Okno? Czy o człowieku, który oskarżając owych uczonych i świętych, nie spogląda przez to Okno, można powiedzieć, że posiada rozum? Dalejże, mów!

Okno Trzydzieste Trzecie

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذ۪ٓى اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجًا قَيِّمًا

[28]

الٓرٰ كِتَابٌ اَنْزَلْنَاهُ اِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ

[29]

Pomyśl o wszystkich Oknach, które wymieniliśmy, tak, jakby były one ledwie kilkoma kroplami z oceanu Koranu, a poprzez to porównanie będziesz w stanie pojąć, jak wiele świateł Bożej jedności (a są one niczym woda życia) zawiera Koran. Nawet jeśli zastanowimy się nad Koranem - który jest źródłem, początkiem i fontanną wszystkich Okien - nadzwyczaj pokrótce i całkiem zwyczajnie, nadal stanowi on najbardziej olśniewające, świetliste i obejmujące każdą rzecz Okno. Jeśli chcesz ujrzeć, jak pewnym, lśniącym i świetlistym jest jego Okno, odsyłamy cię do Słowa Dwudziestego Piątego, będącego traktatem o cudowności Koranu, a także do Osiemnastej Znaczącej Wskazówki Listu Dziewiętnastego. Zanosząc błagania do Pana Wielkiego Tronu, Miłosiernego, Któremu należy się wszelka chwała i Który zesłał nam Koran, mówimy:

رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَٓا اِنْ نَس۪ينَٓا اَوْ اَخْطَاْنَا

[50]

رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا

[30]

رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا اِنَّكَ اَنْتَ السَّم۪يعُ الْعَل۪يمُ

[31]

وَ تُبْ عَلَيْنَا اِنَّكَ اَنْتَ التَّوَّابُ الرَّح۪يمُ

[32]

* * *

Uwaga

Jeśli Bóg zechce, ów List Trzydziesty Trzeci składający się z trzydziestu trzech Okien poprowadzi do wiary tych, którzy nie wierzą, umocni wiarę tych, których wiara jest słaba, da pewność wiary tym, których wiara jest silna, lecz w swej wierze jedynie naśladują oni innych, da jeszcze bardziej rozległą wiarę tym, których wiara jest rozległa, a także poprowadzi ich do dokonania postępu w poznaniu Boga, które jest podstawą wszelkiej prawdziwej doskonałości i środkiem służącym jej osiągnięciu, oraz sprawi, że otworzy się przed nimi jeszcze bardziej olśniewający widok. Nie możesz zatem powiedzieć: "Wystarczy mi jedno Okno", ponieważ jeśli nawet zadowoliłoby ono twój rozum, twe serce, dusza i wyobraźnia także pragną otrzymać należną im część owego światła. Pozostałe Okna są zatem niezbędne, ponieważ każde z nich zawiera inne korzyści.

W traktacie poświęconym wniebowstąpieniu Proroka Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) zwracaliśmy się przede wszystkim do człowieka wierzącego, podczas gdy niewierzący był jedynie tym, który się przysłuchuje. Jednak w niniejszym traktacie zwracaliśmy się do tego, który zaprzecza prawdzie, podczas gdy wierzący był tym, który się przysłuchuje. Powinno to zostać wzięte pod uwagę przy spojrzeniu na ów traktat.

Niestety pewien ważny powód sprawił, iż niniejszy List spisywany był w wielkim pośpiechu, zatem pozostał w takiej postaci, jaką miał jego pierwszy szkic. Z pewnością znajdą się w nim zatem pewne nieprawidłowości oraz błędy w sposobie wyrażania się, które należy przypisać wyłącznie mnie. Proszę zatem moich braci, aby spojrzeli na owe błędy z pobłażliwością, poprawili je, jeśli będą w stanie to uczynić, a także poprosili Boga o to, by wybaczył mi moje grzechy.

(Said Nursi)

وَالسَّلَامُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى ٭ وَالْمَلَامُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهَوٰى

[33]

سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَٓا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ

[6]

اَللّٰهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ عَلٰى مَنْ اَرْسَلْتَهُ رَحْمَةً لِلْعَالَم۪ينَ وَ عَلٰٓى اٰلِه۪ وَ صَحْبِه۪ وَ سَلِّمْ اٰم۪ينَ

[34]

* * *

Blaski

spisane między półksiężycem ramadanu

a Świętem Zakończenia Postu

Kwiaty, które wyrosły z Ziaren prawdy

Krótki poemat Masnałi

oraz zbiór tematów dotyczących prawd wiary dla uczniów Światła

Bediuzzaman Said Nursi

Uwaga

Powodem, dla którego niniejsze dzieło, zatytułowane Lemeat (Blaski),nie jest poświęcone - jak inne zbiory (tur. diwan)- jedynie jednemu lub dwóm tematom, jest fakt, że zostało ono spisane, by do pewnego stopnia objaśnić wcześniejsze dzieło Bediuzzamana Saida Nursiego, Hakikat Cekirdekleri (Ziarna prawdy).Nie pobłaża ono fantazji, wyobrażeniom ani niezrównoważonym emocjom, jak inne zbiory poezji. Jest napisane niczym podręcznik naukowy dla uczniów Bediuzzamana (zaliczając do nich również bratanka Autora, który mu pomagał), mówiący o prawdach Koranu i wiary w całkowitej zgodności z logiką; jest lekcją na temat Koranu i wiary. Jak powiedział sam Nauczyciel, a my również to pojęliśmy, nie miał on skłonności do układania wierszy czy też utworów poetyckich i nie zajmował się tym, ukazując znaczenie wersetu:

وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ

[32].

Niniejsze dzieło zostało spisane w ciągu dwudziestu dni miesiąca ramadan, w czasie gdy Bediuzzaman - który pracował nad nim przez dwie lub dwie i pół godziny każdego dnia - był członkiem Daru'l-Hikmet[1] i miał wiele innych zajęć. Choć napisanie jednej strony mową wiązaną jest tak trudne, jak napisanie dziesięciu stron prozą, zaś dzieło powstawało przez krótki czas, zostało podyktowane bez żadnych przygotowań, a następnie wydane bez żadnych zmian ani poprawek. Wedle naszej opinii jest ono cudem Traktatów Światła. Nigdy nie istniał żaden inny zbiór poezji, który byłby tak przystępny dla czytelnika, jakby został spisany prozą - a takim jest niniejsze dzieło. Jeśli Bóg zechce, to dzieło pewnego dnia stanie się dla uczniów Światła czymś w rodzaju poematu Masnałi.Jest ono również pewnego rodzaju spisem treści Traktatów Światła, które zaczęły ukazywać się dziesięć lat po wydaniu Blasków,zaś wydanie całego zbioru zajęło dwadzieścia trzy lata; jest pewnego rodzaju zwiastunem Traktatów Światła, przynoszącym dobrą nowinę o najważniejszych z ich części.

uczniowie Światła:

Sungur, Mehmed Feyzi, Husrev

Napomnienie

Zgodnie z zasadą, która mówi: اَلْمَرْءُ عَدُوٌّ لِمَا جَهِلَ [2] , nie przywiązywałem znaczenia do zasad układu wersów, rytmu czy rymu, jako że ich nie znam. Nigdy nie pragnąłem zmieniać prawdy tak, by dostosować ją do wymagań wersyfikacji, jakbym miał poświęcać jasność przekazu na rzecz rymów. W niniejszym dziele, zapisanym mową wiązaną, lecz bez użycia rymów, najbardziej wzniosłe prawdy przyodziałem w wymięte i znoszone szaty. Po pierwsze, nie widziałem żadnego lepszego rozwiązania, a myślałem tylko o przekazaniu znaczenia. Po drugie, chciałem przedstawić krytykę tych poetów, którzy zachowują się, jakby rzeźbili i piłowali ciało, by tylko dopasować je do ubrania. Po trzecie, zdecydowałem się na nieco dziecinny styl, by podczas ramadanu mógł on być zajmującym dla podążającej za instynktami duszy, jak również dla serca. Jednak, o czytelniku, wyznaję, że popełniłem błąd. Uważaj, abyś i ty go nie popełnił! Niech nie rozproszy cię ów nierówny styl, gdyż wtedy możesz okazać brak szacunku wzniosłym prawdom, jakie zostały nim wyrażone!

Oświadczenie dotyczące intencji

O, czytelniku! Zawczasu przyznaję, że słyszałem wiele skarg na moje zdolności dotyczące sztuki pisania i układania wersów. Nawet teraz nie potrafię poprawnie zapisać własnego imienia. Nigdy też nie uczyniłem rymów ani rytmu księgą mego życia, jednak nagle mój umysł został osaczony przez uporczywe pragnienie pisania mową wiązaną. Istnieje epickie dzieło poświęcone wyprawom towarzyszy Proroka, a zatytułowane

قَوْلِ نَوَالَاس۪يسَبَانْ (Qałl-i Nabala Sisaban).Jego naturalny podział na wersy, które brzmią niby hymn, sprawił przyjemność mej duszy. Wybrałem zatem dla swojej pracy taką postać, jaką mają wersy owego dzieła, jednak nadałem jej specyficzny kształt, właściwy mojemu pisaniu. Spisałem więc pewną ilość wersów, które przypominają poezję, lecz nie przyczyniałem sobie żadnych cierpień zwracaniem uwagi na rytm. Każdy, ktokolwiek

tylko tego zechce, może przeczytać je z taką łatwością, z jaką czyta się prozę, bez rozmyślania o zasadach wersyfikacji. Można również myśleć o poniższych kartach tak, jakby były prozą, aby zrozumieć ich znaczenie. W każdym fragmencie zawarta jest wskazówka, ukazująca jego znaczenie, które jest niezależne od rymu. Kapelusz może istnieć bez ozdobnego chwostu, rytm bez rymu, zaś wersy - bez przywiązywania nadmiernej wagi do zasad. Myślę, że jeśli słowa i układ wersów przyciągają uwagę poprzez zawarty w nich kunszt, stają się tym, co zbytnio zajmuje umysł. Lepiej pozostać w sprzeczności z zasadami poezji, aby nie rozpraszać uwagi i nie odwracać jej od znaczenia słów.

Moim mistrzem przy tworzeniu niniejszego dzieła był Koran, moją księgą było życie, a tym, do którego się zwracam, jestem ja sam. Ty zaś, mój czytelniku, jesteś tym, który słucha. Ten, kto się przysłuchuje, nie ma prawa do krytyki, lecz jedynie przyjmuje to, co mu się podoba, a nie zwraca uwagi na to, co mu się nie podoba. Niniejsze dzieło ma swój początek w blasku błogosławionego miesiąca ramadan,

{(*): Zaprawdę, datę napisania niniejszego dzieła określa wers: An-nadżm adabin łulida li hilalaj ramadan, co znaczy: "Gwiazda literatury zrodzona z dwóch półksiężyców ramadanu". Daje to rok 1337 wedle kalendarza romańskiego, zaś 1339 wedle kalendarza hidżry. Pierwszy dzień ramadanu 1339 roku odpowiada ósmemu maja roku 1921.}

zatem mam nadzieję, że - jeśli Bóg zechce - odniesie ono swój efekt w sercach mych braci w religii, których języki odmówią modlitwę o przebaczenie dla mnie lub wyrecytują surę Al-Fatiha.

* * *

Błagający

Oto mój zniszczony grób, w którym zgromadzono {(*): Ten wers jest podpisem Autora.}

Ciała siedemdziesięciu dziewięciu martwych Saidów {(*): Jako że ciało odnawia się dwa razy do roku, oznacza to, że każdego roku umierało dwóch Saidów, a zatem jest tak, jakby pisząc te słowa, Said był w siedemdziesiątym dziewiątym roku swego życia. Jeśli przyjąć, że każdego roku umierał jeden Said, oznaczałoby to, że do tego roku będzie żył Nauczyciel. I rzeczywiście, Bediuzzaman zmarł w 1379 roku kalendarza hidżry, zaś jego grób został zburzony w roku 1380.} wraz z ich grzechami i smutkami.

Osiemdziesiąty jest nagrobkiem na owym grobie. Wszyscy razem opłakują upadek islamu. {(*): Przeczuwając przyszłość, Nauczyciel dostrzegł obecny, o dwadzieścia lat późniejszy niż owe słowa, stan islamu.}

Wraz z mym nagrobkiem i szlochającym grobem martwych Saidów Idę naprzód, na pole przyszłości dnia jutrzejszego.

Pewien jestem, że niebiosa przyszłości i Azji

Zostaną wzięte do niewoli przez czystą i lśniącą dłoń islamu, Ponieważ wierze obiecuje on pomyślność,

Zaś ludzkości daje pokój i bezpieczeństwo.

* * *

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَ وَالصَّلَوةُ عَلٰى سَيِّدِ الْمُرْسَلِينَ وَ عَلٰٓى اٰلِه۪ وَ صَحْبِه۪ٓ اَجْمَع۪ينَ

[3]

Dwa wzniosłe dowody potwierdzające Bożą jedność

Wszechświat w swej całości jest największym dowodem, który głosi chwałę Boga i Jego jedność swymi zarówno widocznymi, jak i niewidzialnymi językami. Tak, wszechświat tubalnym głosem recytuje jedność Boga, mówiąc:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Wszystkie jego cząsteczki i komórki, wszystkie jego części są językami wspominającymi Boga. Wszystkie razem oznajmiają owym tubalnym głosem:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Ich języki są różne, a głosy mają różną wysokość, lecz wszystkie jednoczą się we wspominaniu Go, mówiąc:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Wszechświat jest "makroczłowiekiem", wspomina Boga dźwięcznym głosem, podczas gdy wszystkie jego części i cząsteczki dołączają swe cienkie głosiki do jego potężnego głosu. Wszystkie jednym głosem oznajmiają:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Świat na swej orbicie recytuje wersety Koranu, wspominając Boga, zaś świt Koranu rozsiewa jego światło. Wszystkie istoty posiadające dusze wyrażają koncepcję:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Wszystkie wersety chwalebnego Rozróżnienia między prawdą a fałszem, owego wyraźnego dowodu Bożej jedności, które są mówiącymi

prawdę językami, wszystkie jego promienie, które są blaskami wiary, wszystkie razem oznajmiają:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Jeśli przyłożysz ucho do piersi owego Rozróżnienia, w jej najdalszej głębi usłyszysz wyraźny, niebiański głos, który recytuje:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Ów głos jest całkowicie wzniosły, całkowicie poważny, prawdziwie szczery, w największym stopniu dobrze znany, całkowicie przekonujący, przystrojony dowodami. Wciąż i na nowo oznajmia on:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Każdy z sześciu aspektów owego świetlistego dowodu jest przejrzysty; znajduje się na nim lśniąca pieczęć cudowności; lśni w nim światło przewodnictwa, które mówi:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Tak, poza nim znajduje się misternie tkana logika i wytworny dowód; po jego prawej stronie znajduje się dociekanie inteligencji; rozum potwierdza to, co znajduje się z każdej jego strony, mówiąc:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Po jego lewej stronie znajduje się wezwanie świadomości do tego, by również zaświadczyła jedność Boga; przed nim znajduje się czyste dobro; jego celem są szczęście i pomyślność, a jego kluczem w każdej chwili są słowa:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Jego wsparcie pochodzi z niebios; jest on czystym Objawieniem Boga. Każdy z owych sześciu aspektów jest świetlisty i ukazuje się w jego konstelacjach.

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Czyż jakiekolwiek złodziejskie podejrzenie, jakakolwiek potajemna wątpliwość, jakakolwiek zdradziecka ułuda może zakraść się do owego olśniewającego zamku, którego wyniosłymi murami są sury? Zaiste, każde jego słowo anielskim głosem mówi:

NIE MA BOGA, JAK TYLKO ON!

Potężny Koran jest oceanem potwierdzającym Bożą jedność. Za przykład weźmiemy jedną kroplę z tego oceanu, jedną surę: surę Al-Ichlas, jedyną delikatną wzmiankę spośród niezliczonych napomknień Koranu. Jej sześć fraz (trzy negujące i trzy potwierdzające) odrzuca wszelkiego rodzaju przypisywanie towarzyszy Bogu, a także udowadnia siedem aspektów potwierdzenia Bożej jedności.

Fraza Pierwsza:"Powiedz, Muhammadzie: On nie ma żadnego towarzysza" oznacza, że Bóg ze Swej definicji jest Absolutem. Częścią owej definicji jest wyrażenie:

NIE ISTNIEJE INNY "ON", JAK TYLKO ON!

Jest to aluzja do empirycznego potwierdzenia Bożej jedności. Jeśli dostrzegające prawdę spojrzenie zagłębi się w Bożej jedności, wówczas mówi:

NIE ISTNIEJE NIC, CO MOŻNA DOSTRZEC, JAK TYLKO ON!

Fraza Druga:Słowa: On, Bóg Jeden...są wyraźnym potwierdzeniem jedności Boga w Jego boskości. Rzeczywistość oznajmia językiem prawdy:

NIE ISTNIEJE NIC GODNEGO CZCI, JAK TYLKO ON!

Fraza Trzecia:"A Bóg jest Wieczny i ponad wszelką potrzebę" jest muszlą, w której znajdują się dwie perły potwierdzenia Bożej jedności. Pierwsza z nich jest potwierdzeniem jedności Boga w Jego wszechwładzy. Tak, oznajmia ona językiem porządku panującego we wszechświecie:

NIE ISTNIEJE INNY STWÓRCA, JAK TYLKO ON!

Druga perła jest potwierdzeniem jedności Boga w Jego samoistnieniu. Tak, cały wszechświat oznajmia językiem tego, iż potrzebuje odnoszącej skutek mocy, zarówno dla powołania go do istnienia, jak i dla przetrwania jego istnienia:

NIE ISTNIEJE INNY SAMOISTNY, JAK TYLKO ON!

Fraza Czwarta,która mówi, że "Bóg nie zradza", kryje w sobie potwierdzenie jedności Boga w Jego chwale, odrzucającej każdy rodzaj przypisywania Bogu towarzyszy, a także stanowczo obala twierdzenia niewiary. Oznacza ona, że ten, kto podlega zmianie lub podziałowi, kto się rozmnaża, ten nie może być ani Bogiem, ani Stwórcą, ani Samoistnym.

Słowo lam(ar. nie)wyraża negację, odrzuca koncepcję potomstwa bluźnierstwo zakładające ojcostwo Boga.

Większa część prądów ludzkiego zbłądzenia wzięła swój początek stąd, że w różnych czasach przypisywano Bogu towarzyszy, uważając za nich czy to "dziesięć geniuszy intelektu", czy to aniołów, czy to twierdząc, że Jezus (niech będzie z nim pokój) lub 'Uzajr mieli być synami Boga.

Fraza Piąta:"Ani nie został On zrodzony" wskazuje na potwierdzenie przedwieczności Boga i Jego jedności. Ten, którego istnienie nie jest konieczne ani ten, kto nie jest przedwieczny, nie może być Bogiem. Oznacza to, że ten, kto został stworzony w określonej chwili, kto pochodzi od swego przodka, nie może być Obrońcą i Opiekunem całego wszechświata.

Przyczynowość, oddawanie czci gwiazdom, bałwochwalstwo, naturalizm: wszystkie one są rodzajami przypisywania Bogu towarzyszy, wszystkie są etapami zbłądzenia.

Fraza Szósta:"I nie istnieje nikt, kto byłby Mu podobny" jest wszechstronnym potwierdzeniem Bożej jedności. Z negacji poprzez słowo lammożna wywnioskować, że Bóg nie ma podobnego Sobie, równego Sobie ani towarzysza - ani w Swej istocie, ani w Swych atrybutach, ani w Swym działaniu.

Co do znaczenia, każda z owych fraz zarówno wynika z pozostałych, jak udowadnia pozostałe; ich dowody są uporządkowane i ułożone we właściwej kolejności w fortecy sury Al-Ichlas.

Oznacza to, że sura Al-Ichlas mieści w sobie - w sposób właściwy dla jej postaci - trzydzieści innych sur, ułożonych we właściwej kolejności i we właściwym porządku, sama zaś jest źródłem ich promieniejącego brzasku.

لَا يَعْلَمُ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُ

[4]

* * *

Rola przyczyn jest czysto pozorna

Wspaniałość Boga i Jego majestat wymagają tego, by pozorne przyczyny były w oczach umysłu jedynie parawanem dla ręki Bożej mocy,

Podczas gdy jedność i chwała Boga wymagają tego, by pozorne przyczyny cofnęły swe ręce od dzieł Bożej mocy i by nie odnosiły w owych dziełach żadnego rzeczywistego skutku. {(*): Oznacza to, że pozorne przyczyny mają powstrzymać się od jakiegokolwiek prawdziwego skutku i nie mogą ingerować w Boże dzieło stworzenia.}

* * *

Istnienie nie jest ograniczone do świata materialnego

Niezliczone rodzaje istnienia nie mogą zostać oograniczone do świata przejawów, a on nie może obejmować ich wszystkich;

Świat materialny jest jedynie koronkową zasłoną, rozciągniętą nad świetlistymi światami tego, co niewidzialne.

* * *

Powszechna natura pióra mocy oznajmia jedność Boga

Umiejętnie stworzone dzieła kunsztu, jakie są obecne w każdym zakątku stworzenia, obalają teorię mówiącą o stwarzaniu przez pozorne przyczyny;

Inskrypcje pióra Bożej mocy zapisane w każdym punkcie stworzenia z całą koniecznością odrzucają istnienie pośredników.

* * *

Żadna rzecz nie może istnieć bez wszystkich innych

W całym wszechświecie tajemnica współpracy jest zarówno skryta, jak i rozpowszechniona; wszystkie części wszechświata wskazują na wzajemną współpracę oraz na wzajemne odpowiadanie istot na potrzeby innych.

Jedynie obejmująca każdą rzecz moc mogłaby tego dokonać, mogłaby stworzyć cząsteczkę i umieścić ją w miejscu właściwym dla wszystkich jej powiązań.

Każdy wers i każde słowo księgi świata są żyjącymi, zaś potrzeby prowadzą wszelkie istoty i sprawiają, iż poznają się one nawzajem.

Niezależnie od tego, skąd przybyły, odpowiadają na wołanie o pomoc i w imię Bożej jedności spotykają się z tym, co je otacza.

Każde z owych żyjących słów posiada oblicze i oko, które spogląda na wszystkie zdania.

* * *

Ruch słońca wywołuje grawitację,

a grawitacja stabilizuje Układ Słoneczny

Słońce jest owocującym drzewem, które potrząsa samym sobą, aby będące jego owocami planety nie pospadały.

Gdyby spoczęło w spokoju, ustałoby przyciąganie, a w przestrzeni rozległby się szloch planet, które są ekstatykami słońca.

* * *

Małe rzeczy są powiązane z wielkimi

Z pewnością Ten, Który stworzył komara, stworzył również słońce i Drogę Mleczną;

Ten, Który uporządkował żołądek pchły, uporządkował również Układ Słoneczny;

Ten, Który sprawia, że oko widzi, Który zaspokaja potrzeby żołądka, z całą pewnością pomalował światłem oko niebios i rozstawił stół pełen pożywienia na całym obliczu ziemi.

* * *

Porządek wszechświata jest cudowny

Spójrz, oto widoczna w spisaniu wszechświata cudowność tak wielka, że gdyby - by założyć to, co niemożliwe - wszystkie pozorne przyczyny były czynnikami sprawczymi posiadającymi własną wolę,

Biłyby czołem przed cudownością wszechświata, podporządkowując się jej i oznajmiając:

سُبْحَانَكَ لَا قُدْرَةَ ف۪ينَا رَبَّنَا اَنْتَ الْقَد۪يرُ الْاَزَلِىُّ ذُو الْجَلَالِ

[5]

* * *

Wobec Bożej mocy wszystkie rzeczy są równe

مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ اِلَّا كَنَفْسٍ وَاحِدَةٍ

[12]

Moc Boga jest cechą zasadniczą i nierozłączną z Jego istotą; nie może kolidować z nią żadna bezsilność.

Nie mogą istnieć w niej żadne stopnie ani też w jej sprawy nie mogą ingerować żadne przeszkody. Dla mocy Boga nie ma różnicy między tym, co powszechne, a tym, co poszczególne.

Każda rzecz związana jest ze wszystkimi innymi, a kto nie jest w stanie stworzyć wszystkich rzeczy, ten nie jest w stanie stworzyć żadnej z nich.

* * *

Kto nie ma w swej dłoni wszechświata, nie jest w stanie stworzyć cząsteczki

Spójrz na uniesienie ziemi wraz z niezliczonymi słońcami i gwiazdami; na nanizanie ich na niewidzialną nić, jakby były paciorkami różańca,

Na umieszczenie ich na czole i piersiach nieskończonej przestrzeni - nie ma ręki dość silnej, by mogła to uczynić.

Nie istnieje na całym świecie taka rzecz, która mogłaby rościć sobie prawo do stworzenia czegokolwiek.

* * *

Wskrzeszenie całych gatunków

jest tym samym, co wskrzeszenie jednostki

Jak zbudzenie do życia ospałej muchy, pogrążonej w splamionym śmiercią śnie, nie przedstawia dla mocy Boga żadnej trudności,

Tak nie przedstawia dla niej żadnej trudności ani śmierć ziemi, ani jej zmartwychwstanie.

Ani trochę większym kłopotem nie jest dla mocy Boga również wskrzeszenie wszystkich istot posiadających dusze.

* * *

Natura jest dziełem kunsztu Boga

Natura nie jest drukarzem, lecz prasą drukarską;

Nie jest zapisującym, lecz inskrypcją; nie jest sprawcą, lecz odbiorcą; nie jest źródłem, lecz wzorcem. Nie jest porządkującym, lecz porządkiem;

Nie jest mocą, lecz prawem; jest mocą praw biorących początek z atrybutu woli; nie ma prawdziwego, zewnętrznego kształtu.

* * *

Świadomość poznaje Boga poprzez przyciąganie

W świadomości zawiera się przyciąganie; jest ona stale przyciągana przez przyciągającą ją siłę.

Gdyby Najpiękniejszy miał się ukazać, gdyby ukazał się na stałe w całym Swym blasku i bez żadnej zasłony, istoty świadome nie posiadałyby się z zachwytu.

Świadoma natura człowieka w sposób rozstrzygający zaświadcza istnienie Tego, Którego istnienie jest konieczne, Któremu należy się chwała i do Którego należy piękno;

Zaświadcza je poprzez zachwyt i przyciąganie.

* * *

Wrodzone usposobienie mówi prawdę

Wrodzone usposobienie rzeczy nie kłamie, a cokolwiek ono powie, jest prawdą. Skłonność do wzrastania mówi językiem ziarna: "Wykiełkuję i wydam owoce...", zaś to, co mówi, jest udowodnioną prawdą.

Pragnienie życia mruczy w głębi jajka: "Za zezwoleniem Boga, będę kurczakiem", a to, co mówi, jest prawdą.

Jeśli garść wody ma zamiar zamarznąć wewnątrz żelaznej kuli armatniej, kiedy temperatura spada,

Pragnienie rozprzestrzeniania się zawarte w owej wodzie mówi: "Rozprzestrzeń się! Potrzebuję więcej miejsca!". Tego rozkazu nie można zakwestionować.

Silne żelazo robi, co może, lecz nie może znaleźć w owym rozkazie żadnego błędu; prawdomówność i uczciwość wody rozłupują żelazo.

Wszystkie owe skłonności są rozkazami stwórczymi i zarządzeniami Boga. Wszystkie są naturalnymi prawami i przejawami woli.

Wola Boga zarządza wszystkimi istotami w ten sposób, że wszystkie skłonności są zgodne z rozkazami Wszechwładnego.

To samo tyczy się przejawu świadomości; przyciąganie i zachwyt są dwoma wypolerowanymi do połysku duszami,

Dwoma lśniącymi zwierciadłami, w których odbijają się wieczne piękno Boga i światło wiary.

***

Proroctwo ma zasadnicze znaczenie dla ludzkości

Boża moc nie zostawia mrówek bez przywódcy ani pszczół bez królowej.

Z pewnością nie zostawiłaby również ludzkości bez proroka lub zbioru praw. Porządek świata wymaga, by tak właśnie było.

***

Wniebowstąpienie służyło aniołom, rozdzielenie księżyca - ludziom

Zaprawdę, aniołowie ujrzeli cud, jakim było Wniebowstąpienie, jako dowód najwyższej świętości zawartej w bezspornym proroctwie.

Olśniewający wierzchowiec Al-Buraq stał się niczym błyskawica, niczym kwadry księżyca, jakie oglądają mieszkańcy świata światła.

Jak dla ludzkości rozproszonej po świecie przejawów rozdzielenie księżyca - اِنْشَقَّ الْقَمَرُ [6] - było ważnym cudem widocznym w królestwie tego, co cielesne,

Tak dla mieszkańców świata duchowego najwspanialszym cudem - سُبْحَانَ الَّذ۪ٓى اَسْرٰى [7] - było Wniebowstąpienie.

* * *

W wyznaniu wiary zawarty jest jego dowód

Wyznanie wiary składa się z dwóch wyrażeń, a każde z nich potwierdza drugie, będąc jego dowodem i świadectwem.

Pierwsze jest wywiedzeniem skutku z przyczyny, zaś drugie jest wywiedzeniem przyczyny ze skutku.

* * *

Życie jest przejawem jedności Boga

Życie jest światłem jedności, które ukazuje jedność Boga w tym królestwie mnogości. Tak, życie ukazuje jedność, jednoczy mnogość i sprawia, że staje się ona jednym.

Życie wiąże każdą rzecz z wszechrzeczą, podczas gdy dla rzeczy nieożywionej wszelkie inne rzeczy nie istnieją.

* * *

Dusza jest prawem przyodzianym w zewnętrzny kształt

Dusza jest świetlistym prawem przyodzianym w istnienie posiadające zewnętrzny kształt, obdarowanym świadomością.

Istnienie duszy jest bratem i towarzyszem rozumnego prawa.

Jak ustalone i niezmienne prawa natury, tak dusza pochodzi ze świata Bożego rozkazu i atrybutu woli Boga.

Moc, która przyodziała ją w istnienie, przystroiła ją w zmysły, umieściła w jej głowie świadomość, uczyniła delikatne zdolności wewnętrzne muszlą dla owej perły.

Gdyby moc Stwórcy miała przyodziać prawa rządzące gatunkami w zewnętrzny kształt, każde z owych praw stałoby się duszą,

Gdyby zaś ta sama moc pozbawiła istotę duszy, zaś jej głowę - rozumu, wówczas dusza ponownie stałaby się nieśmiertelnym prawem.

* * *

Istnienie pozbawione życia przypomina niebyt

Zarówno światło, jak życie, są tym, co ukazuje byt. Spójrz, jeśli nie ma w nim światła życia,

Istnienie jest zabarwione niebytem, zaiste jest niebytem, jest obcym i sierotą, a nawet jeśli jest księżycem, jest pozbawione życia.

* * *

Dzięki życiu

mrówka jest większa od Ziemi

Gdybyś zważył mrówkę na szalach istnienia, nasza planeta nie pomieściłaby wszechświata, jaki wyłoniłby się z mrówki.

Według mnie planeta żyje. Jednak zgodnie z tym, co zakładają inni, mógłbyś umieścić mrówkę na jednej szali wagi, zaś pozbawioną życia planetę - na drugiej szali,

A wówczas glob ziemski nie ważyłby nawet połowy tego, ile waży świadoma głowa mrówki.

* * *

Chrześcijaństwo podporządkuje się islamowi

Chrześcijaństwo albo wybuchnie, albo zgaśnie. Podda się i podporządkuje islamowi.

W chrześcijaństwie wielokrotnie dochodziło do rozłamów, które ostatecznie wydały protestantyzm, lecz w owych rozłamach chrześcijaństwo nie odnalazło tego, co mogłoby uczynić je lepszym.

Zasłona ponownie została rozdarta, a chrześcijaństwo upadło w całkowite zbłądzenie. Jednakże pewne prądy chrześcijaństwa zbliżyły się do potwierdzenia Bożej jedności, w którym chrześcijaństwo znajdzie ocalenie.

Trwają przygotowania do kolejnego rozłamu.

{[1] Jest to aluzja do stanu rzeczy, jaki był wynikiem wielkiej wojny (tj. pierwszej wojny światowej - uz. red. pol.); zaiste, jest to przepowiednia bezbłędnie zapowiadająca drugą wojnę światową.}

Jeśli chrześcijaństwo nie zgaśnie, stanie się oczyszczonym i przyłączy się do islamu.

Tkwi w tym wielka tajemnica, o której ten, który był chlubą wszystkich posłańców (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), nadmienił słowami: Jezus przyjdzie ponownie, podąży za prawem szari'a i będzie spośród mojej wspólnoty[8].

* * *

Niemożliwość

może zdawać się tym, co możliwe

Dobrze znaną jest historia opowiadająca o tym, jak to wielka grupa ludzi wypatrywała nowiu księżyca wyznaczającego Święto Zakończenia Postu, jednak nikt nie mógł go dostrzec.

Pewien starzec przysięgał, że widział księżyc, jednak tym, co widział, była zakrzywiona biała rzęsa.

Rzęsa była dla niego księżycem, czyż jednak można porównać zakrzywioną rzęsę do nowiu księżyca? Abyś dobrze zrozumiał naszą przypowieść:

Ruch cząsteczek stał się rzęsą przed oczami rozsądku; każda cząsteczka jest ciemną rzęsą, która odbiera wzrok oku materialisty.

Nie potrafi ono dostrzec Tego, Który ukształtował wszystkie istoty, zatem zostaje pochłonięte przez zbłądzenie.

Czyż jednak może istnieć jakiekolwiek porównanie ruchu cząsteczek do Tego, Który uporządkował wszechświat? To po stokroć niemożliwe, by ten pierwszy miał być Tym Drugim!

* * *

Koran wymaga zwierciadeł, nie tego, kto działa w jego imię

To raczej świętość źródła, nie zaś dowody, jest tym, co prowadzi rzeszę wspólnoty muzułmańskiej oraz prostych ludzi do poddania się Bogu, a także tym, co zachęca ich do tego, by byli Mu posłuszni.

Dziewięćdziesiąt procent prawa szariatu stanowią kwestie bezsporne i zasadnicze dla religii, zaś każda z owych kwestii jest diamentowym filarem.

Jedynie dziesięć procent to kwestie otwarte dla interpretacji, sporne lub drugorzędne. Ktoś, kto posiada dziesięć sztuk złota, nie jest w stanie włożyć dziewięćdziesięciu diamentowych filarów do swojej sakiewki ani też sprawić, by za nim podążyły.

Źródłem owych diamentowych filarów są Koran oraz hadisy. To one są majątkiem owych filarów, którego zawsze będzie się w nich poszukiwać.

Księgi interpretujące szariat powinny być zwierciadłami lub teleskopami Koranu. Słońce owej Księgi cudownej wystawy nie potrzebuje żadnych cieni ani też nikogo, kto miałby działać w jego imieniu!

* * *

Ci, którzy fałszują prawdę, postrzegają fałsz jako prawdę

Ponieważ ze swej natury człowiek jest szlachetny, świadomie poszukuje prawdy.

Niekiedy napotyka na fałsz, a biorąc go za prawdę, przechowuje go w swym sercu...

Następnie, kiedy już dokopie się do prawdy, mimowolnie popada w zbłądzenie, zaś biorąc je za prawdę, umieszcza je w swojej głowie.

* * *

Liczne są zwierciadła Bożej mocy

Moc Tego, Któremu należy się wszelka chwała, posiada wiele zwierciadeł. Otwierają one okna wychodzące na świat podobieństw, z których każde jest bardziej przejrzyste i subtelne od poprzedniego.

Rozmaite zwierciadła, od wody do powietrza, od powietrza do eteru, od eteru do podobieństw, od podobieństw do dusz, od dusz do czasu, od czasu do wyobraźni, a od wyobraźni do myśli - wszystkie ukazują przejawiające się w nich atrybuty. Nadstaw ucha, by posłuchać zwierciadła, jakim jest powietrze, a jedno słowo stanie się milionami słów!

Pióro Bożej mocy zapisuje owe słowa w nadzwyczajny sposób, poprzez tajemnicę ich rozmnażania się.

* * *

Wyobrażenia mają różne rodzaje

Obraz w zwierciadle może być czworakiego rodzaju: może być nim albo sama tożsamość, albo tożsamość wraz z jej cechami szczególnymi, albo zarówno tożsamość, jak również promienie istoty danej rzeczy, albo jej prawdziwa natura wraz z jej tożsamością.

Obrazy, jakie ukazują się w zwierciadłach świetlistych dusz, żyją i są powiązane z owymi duszami; nawet jeśli ich okazałe światła nie są tym samym, co dusze, nie są też czymś innym.

Gdyby słońce było żyjącym, gdyby jego żar był światłem, gdyby jego barwy były świadomymi, posiadałoby ono wyżej wymienione cechy obrazu w lustrze.

Klucz do owej tajemnicy jest następujący: Gabriel (niech będzie z nim pokój) równocześnie przebywał przy Drzewie Lotosu Ostatniej Granicy, przyjmował postać Dihji Ibn al-Kalbiego, przebywał w towarzystwie Proroka (niech będzie z nim pokój miłosierdzie)... i któż wie, w jak wielu innych miejscach! Tylko Bóg wie, w jak wielu miejscach równocześnie obecny jest Azra'il (niech będzie z nim pokój), unoszący dusze zmarłych.

Prorok (niech będzie w nim pokój i miłosierdzie) równocześnie ukazuje się członkom swej wspólnoty zarówno w wizjach, jakich doznają święci (ar. ałlija),jak i w prawdziwych snach,

Zaś w Dniu Zmartwychwstania spotka się ze wszystkimi wiernymi, by się za nimi wstawić.

Święci zwani "zastępującymi" (ar. 'abdal)ukazują się i są widywani w wielu miejscach równocześnie.

* * *

Ludzie kompetentni mogą interpretować prawo, lecz nie mogą być prawodawcami

Każdy, kto ma zdolność i kompetencje do tego, by dokonać idżtihadu[9], może interpretować na własny użytek kwestie, które są bezspornymi; jego opinia będzie wiążąca dla niego, jednak nie dla innych.

Nie może on tworzyć praw ani wzywać wspólnoty do tego, by zgodnie z nimi postępowała. Jego idee wywodziłyby się z prawa szari'a, lecz nie byłyby szariatem. Innymi słowy, może on być tym, który dokonuje idżtihadu,lecz nie tym, który tworzy prawo.

Prawo szari'a zostało zatwierdzone poprzez zgodę większości uczonych. Pierwszym warunkiem wzywania innych do przyjęcia danej idei jest domyślna akceptacja opinii większości[10].

W przeciwnym razie takie wzywanie do przyjęcia danej koncepcji jest innowacją, która oby utknęła w gardle, aby nigdy się z niego nie wydostać!

* * *

Światło rozumu pochodzi z serca

Nieoświeceni iluminaci powinni wiedzieć, że idee nie mogą stać się świetlistymi bez udziału światła serca.

Dopóki światła umysłu i serca nie są połączone, panuje ciemność, przynosząca ucisk i ignorancję. Ciemność odziana jest w pozorne światło.

Jeśli biel oka, która przypomina dzień, nie połączy się z czernią źrenicy, która przypomina noc, rzecz, którą tworzą, nie będzie okiem i nie będzie widziała. Spojrzenie pozbawione wzroku jest warte tyle, co nic!

Zatem jeśli czarne głębie serca nie są obecne w bieli myśli, różnorodne informacje umysłu nie wytworzą ani wiedzy, ani zdolności widzenia. Rozum nie mógłby istnieć, gdyby nie istniało serce.

* * *

Wiedzą, która nie została przetrawiona, nie można dzielić się z innymi

Prawdziwie uczony przewodnik jest owcą, a nie ptakiem; dzieli się on swoją wiedzą, nie myśląc o własnej korzyści.

Owca daje swemu jagnięciu przetrawione, czyste mleko, Podczas gdy ptak daje pisklęciu to, co zwymiotuje.

* * *

Destrukcja jest łatwa,

a człowiek słaby jest destrukcyjny

Warunkiem istnienia całości jest istnienie wszystkich jej części, podczas gdy jej nieistnienie może zaistnieć przez nieistnienie tylko jednej z owych części, zatem destrukcja jest łatwa.

Oto dlaczego człowiek, który jest bezsilny, nigdy nie zbliży się do czegokolwiek pozytywnego czy konstruktywnego, lecz zawsze działa poprzez negację, zawsze będąc destrukcyjnym.

* * *

Siła zawsze ma służyć prawdzie

Jeśli zasady mądrości, przepisy rządu, prawa słuszności i reguły siły nie wspierają i nie wspomagają się nawzajem,

Nie będą one ani owocne, ani skuteczne w odniesieniu do mas ludzi. Ludzie będą lekceważyć cechy szczególne prawa szari'a, zaś owe kwestie pozostaną w stanie zawieszenia.

Ludzie w swych sprawach ani nie będą polegać na przepisach szariatu, ani też nie będą mieć do nich zaufania.

* * *

Niekiedy w przeciwieństwach zawarte są ich przeciwieństwa

Niekiedy przeciwieństwa kryją w sobie własne przeciwieństwa. Mówiąc językiem polityki, oznacza to, że słowa stają się przeciwieństwem swoich znaczeń.

Tyrania nałożyła czapkę sprawiedliwości. {(*): Nauczyciel mówi tu o czasach nam współczesnych, jakby je widział.} Zdrada znalazła dla siebie niedrogie ubranie w postaci patriotyzmu. Dżihad i walka na drodze Boga zostały nazwane buntem, a popadnięcie w niewolę zwierzęcych żądz i despotyzm Szatana nazywa się wolnością.

Rzeczy stały się swymi przeciwieństwami, zaś ich kształty, imiona i miejsca zamieniono.

* * *

Polityka oparta na własnym interesie jest barbarzyństwem

Polityka obecnych czasów, która opiera się na własnym interesie, jest zachłanną bestią.

Jeśli udajesz tkliwość wobec wygłodniałej bestii, nie wzbudzisz w niej litości, lecz zaostrzysz jej apetyt.

W następnej kolejności zwróci się ona ku tobie, a jej kły i pazury zapragną tego, by rozerwać cię na strzępy!

* * *

Możliwości człowieka nie mają granic, przez co jego zbrodnie są wielkie

Inaczej niż jest to w przypadku zwierząt, nie istnieją naturalne granice możliwości człowieka, a zatem zło i dobro biorące początek z owych możliwości są nieskończone.

Jeśli samolubstwo owych możliwości oraz ich egoizm połączą się z dumą i uporem, {(*): Jest to przepowiednia dotycząca przyszłości.} człowiek popełnia grzechy tak wielkie, że aż do dzisiaj ludzkość

Nie znalazła dla nich właściwej nazwy. Jak wskazują one na konieczność istnienia Piekła, tak karą za nie może być jedynie Piekło.

By usprawiedliwić - na przykład - choć jedno z jego kłamstw, człowiek szczerze pragnie upadku islamu.

Teraźniejszość ukazała, że ani Piekło nie jest czymś, czego istnienie nie jest konieczne, ani też nie będzie łatwo osiągnąć Raj.

* * *

Niekiedy dobro prowadzi do zła

Podczas gdy cechy klas wyższych zaprawdę powinny być przyczyną pokory i samoumartwiania, niestety doprowadziły do arogancji i ucisku.

Choć bezradność biednych i ubóstwo prostych ludzi powinny prowadzić do tego, że ludzie wyższych klas staną się łaskawi i litościwi, ich efektem niestety stały się poniżenie i niewola prostych ludzi.

Jeśli coś skutkuje zaszczytami i dobrem, zawsze zostaje ofiarowane przywódcom i ludziom z klas wyższych, jednak wszystkie zgubne i złe skutki są rozdzielane między prostych ludzi i szeregowych żołnierzy.

Zaszczyt zdobyty przez zwycięski klan jest wyrażany poprzez schlebianie "Hasanowi-Adze"[11], lecz wszelkie zło skutkuje obrzucaniem jego żołnierzy obelgami. Oto zaiste zasmucające zło pośród rodzaju ludzkiego!

* * *

Brak celu wzmacnia egoizm

Jeśli ludzie nie mają celu swego umysłu, jeśli zmogło ich zapomnienie lub jeśli tylko udają zapomnienie, ich umysły zwracają się ku nim samym i wokół nich się obracają.

Ego rośnie w siłę, a czasami również rośnie jego gniew; jeśli nie ujdzie z niego powietrze, słowo "ja" może się stać słowem "my". Ci, którzy miłują samych siebie, nie miłują nikogo innego.

* * *

Jeśli ludzkość pragnie żyć, musi uśmiercić każdy rodzaj lichwy

Początkiem wszystkich rewolucji, wszelkiej anarchii i wszelkiego zepsucia, podjudzeniem do zła, źródłem wszelkiej deprawacji i wszelkiego plugastwa są dwie frazy, czy też jedno lub dwa słowa:

Pierwsza fraza mówi: "Mam pełny żołądek, zatem cóż mnie obchodzi, że inni umierają z głodu?", zaś druga: "Cierpisz po to, by mnie było wygodnie. Pracujesz, bym mógł jeść. Do mnie należy pożywienie, do ciebie trud".

Istnieje jedno, jedyne lekarstwo na śmiertelną truciznę pierwszej z owych fraz, lekarstwo, które może wyrwać zło z korzeniami i uleczyć chorobę.

Owym lekarstwem jest nakazywana przez szariat jałmużna (ar. zakat), która jest filarem islamu. W drugiej frazie kryje się piekielne

drzewo Az-Zaqqum, a tym, co może wyrwać je z korzeniami, jest zakaz lichwy i odsetek.

Jeśli ludzkość chce tego, co najlepsze, jeśli kocha życie, musi nakazać jałmużnę, a znieść lichwę i odsetki.

* * *

Ze śmierci jałmużny i życia lichwy bije życie rewolucji

Relacje między wyższymi i niższymi klasami zostały zerwane. Z dołu wznoszą się okrzyki rewolucji, wrzaski żądne zemsty, krzyki nienawiści i zawiści.

Z góry spadają wystrzały tyranii i pogardy, ciężary arogancji, podjudzania do prześladowań.

Tym, co powinno wzbijać się z dołu, są miłość, posłuszeństwo, szacunek i podporządkowanie się. Z góry zaś powinny zstępować litość i uprzejmość, dary i edukacja.

Jeśli ludzkość chce, by tak się stało, niech weźmie w objęcia jałmużnę (ar. zakat),a wygna lichwę i odsetki.

Sprawiedliwość Koranu stoi w drzwiach świata, mówiąc lichwie i odsetkom: "Nie wchodzić! Nie macie prawa, by tu wejść! Wracajcie, skąd przyszłyście!"

Ludzkość nie zważa na ów rozkaz, przez co otrzymuje cios; powinna zwrócić uwagę na te słowa, zanim otrzyma kolejny, jeszcze bardziej bolesny!

{(*): Oto zaiste potężna przepowiednia. Ludzkość nie słuchała i spadł na nią cios w postaci drugiej wojny światowej.}

* * *

Ludzkość roztrzaskała niewolnictwo, więc roztrzaska również zarobki

We śnie powiedziałem: "Potyczki między narodami i krajami torują drogę dla zażartej walki między klasami społecznymi".

W erze niewolnictwa człowiek nie życzył sobie niewolnictwa i roztrzaskał je na kawałki, przelewając krew. Teraz stał się tym, który zarabia; niesie na swych barkach brzemię zarobków, lecz je również roztrzaska.

Ludzkość starzeje się, przechodząc przez pięć etapów: ma za sobą prymitywne koczownictwo, niewolnictwo i zniewolenie; obecnie rozpoczęła się i trwa era zarobków[12].

* * *

To, co niedozwolone,

daje efekt odwrotny od zamierzonego

Ważna zasada mówi o tym, że morderca nie może dziedziczyć po zamordowanym[13], zaś ten, kto dąży do celu niedozwolonymi drogami, najczęściej ponosi karę, osiągając coś wręcz przeciwnego do tego, co osiągnąć zamierzał.

Umiłowanie Europy jest niedozwolone, tak samo jak jej ślepe naśladowanie i wchodzenie z nią w poufałość. Konsekwencjami takiej miłości i nagrodą za nią są tyrania umiłowanego, jego animozja i zbrodnie.

Zwyciężony i grzesznik nie znajdzie ani przyjemności, ani zbawienia.

* * *

U dżabirytów i mu'tazylitów można odnaleźć ziarno prawdy

O ty, który poszukujesz prawdy! Prawo szariatu rozróżnia między przeszłością a nieszczęściami, między przyszłością a grzechami.

Boże zarządzenie wskazuje na przeszłość i nieszczęścia - jest to słowo dżabirytów.

Odpowiedzialność człowieka jest rozpatrywana jako dotycząca przyszłości i grzechów - jest to słowo mu'tazylitów, którzy w tej kwestii zgadzają się z dżabirytami.

W obu owych fałszywych szkołach zawiera się ziarno prawdy, któremu wyznaczono określone miejsce; staje się ono fałszem, kiedy czyni się z niego ogólną zasadę.

* * *

Bezsilność i niepokój to cechy ludzi słabych

Jeśli pragniesz życia, nie chwytaj się bezsilności w sprawach, które można rozwiązać.

Jeśli pragniesz spokoju umysłu, nie stań się tym, kto niepotrzebnie się niepokoi o sprawy, których rozwiązać nie można.

* * *

Niekiedy rzeczy małe dokonują wielkich dzieł

Jeśli zostaną spełnione pewne warunki, mała kropka może sprawić, że ten, kto ją nakreślił, wzniesie się do poziomu najwyższego z wysokich.

Istnieją również takie okoliczności, w których nieznaczny ruch sprawia, że ten, kto go wykonał, zsuwa się na poziom najniższego z niskich.

* * *

Dla niektórych ludzi chwila jest jak cały rok

Wrodzone zdolności niektórych ludzi rozkwitają w jednej chwili, podczas gdy inne zdolności odsłaniają się stopniowo, krok po kroku. W naturze ludzkiej zawarte są oba te rodzaje zdolności.

Zdolności wskazują na określone warunki i zmieniają się stosownie do nich. Niekiedy rozwijają się powoli; niekiedy są ciemne jak proch strzelniczy, a następnie nagle eksplodują, stając się jaśniejącym ogniem.

Niekiedy jedno spojrzenie przemienia węgiel w diamenty, a jedno dotknięcie powoduje, że kamień staje się cudownym eliksirem.

Jedno spojrzenie Posłańca Boga (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) w jednej chwili sprawiało, że ignorant spośród koczowników stawał się oświeconym człowiekiem wiedzy.

Jeśli chcesz przykładu, spójrz na 'Umara Ibn al-Chattaba (niech Bóg będzie z niego rad) przed islamem i po tym, jak przyjął on islam.

Tego pierwszego 'Umara można porównać do ziarna lub drzewa. Pod spojrzeniem Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) i w blasku Proroka drzewo w jednej chwili wydało owoc, jakim był ten drugi.

Prorok (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) w jednej chwili sprawił, że natura ludzi Arabii z węgla stała się diamentami, zaś wszystkie ich obyczaje, czarne jak proch strzelniczy, stały się olśniewającymi światłami.

* * *

Fałsz jest bluźnierstwem

Jedno ziarno prawdy zmazuje milion kłamstw, a ziarno rzeczywistości burzy mury zamku marzeń. Uczciwość jest wspaniałą zasadą, jest lśniącym klejnotem.

Nawet jeśli wypowiedzenie prawdy miałoby przynieść szkodę, wyrzeknie się ona własnego domu, lecz nie będzie milczeć; kłamstwa nie mają swego domu, nawet jeśli jest z nich jakiś pożytek.

Wszystko, co mówisz, powinno być prawdą, a wszystkie twoje wypowiedzi winny być słuszne, jednak nie masz prawa mówić, że wszystkie są prawdą.

Powinniśmy być tego świadomi i przyjąć za swoją zasadę słowa: "Weź to, co jest jasne i niezmącone, pozostaw to, co mętne i niepokojące".

Dostrzegaj dobrą stronę rzeczy, a twoje myśli będą dobre. Poznawaj rzeczy jako dobre i myśl o nich tak, jakby były dobrymi, a odnajdziesz przyjemność z życia.

Jeśli chodzi o życie, to nadzieja i pozytywne myślenie są życiem samym w sobie, podczas gdy myślenie o tym, co najgorsze, jest rozpaczą, jest niszczycielem szczęścia i zabójcą życia.

* * *

Sen o zgromadzeniu

Porównanie prawa szari'a ze współczesną cywilizacją,

a także dżinna współczesnej nauki z przewodnictwem szariatu

Pewnej piątkowej nocy na początku okresu zawieszenia broni po pierwszej wojnie światowej miałem prawdziwy sen, w którym ujrzałem wielkie zgromadzenie, jakie miało miejsce w świecie podobieństw. Zadano mi pytanie:

"W jakiej sytuacji znajdzie się świat islamu, kiedy zostanie pokonany?" Odpowiedziałem jako przedstawiciel naszego stulecia, zaś członkowie owego zgromadzenia słuchali:

Jeśli chodzi o ten kraj, który od dawien dawna brał na siebie religijny obowiązek dżihadu dla zachowania niezależności islamu i dla poniesienia słowa Boga, który uważa, że jest zobowiązany do tego, by poświęcić się dla niepodzielnej jedności świata islamu, który postrzega sam siebie jako tego, kto niesie sztandar Kalifatu - to nieszczęścia, jakie w przeszłości dotknęły ów kraj i ów naród muzułmański, z pewnością zaowocują pomyślnością i wolnością islamu.

Klęska przeszłości posłuży przyszłości. Ten, kto stracił trzy liry, a zyskał trzysta, nie ponosi żadnej straty, zaś gorliwość przekształci przeszłość tego kraju w jego przyszłość.

Owa klęska w cudowny sposób ukazała litość, solidarność i braterstwo muzułmanów, które są niczym zaczyn naszego życia, a także przyspieszyła wstrząs i zniszczenie, jakie niesie cywilizacja.

Kierująca się niskimi pobudkami cywilizacja dnia dzisiejszego rozpadnie się, a następnie powstanie cywilizacja islamu.

Muzułmanie z pewnością będą pierwszymi, którzy przystąpią do niej z własnej woli. Jeśli chcesz porównania, spójrz uważnie na zasady cywilizacji szariatu i na zasady, którymi kieruje się współczesna cywilizacja, a następnie zastanów się nad rezultatami owego porównania:

Zasady współczesnej cywilizacji są negatywne. Jej fundamentami i wartościami jest pięć negatywnych zasad, na których opiera się cały jej mechanizm.

Jej punktem oparcia nie jest słuszność, lecz siła; cechami siły są agresja i wrogość, zaś ich efektem jest zdrada.

Jej celem nie jest cnota, lecz podły własny interes; jego cechami są rywalizacja i spór, zaś ich efektem jest zbrodnia.

Jej prawem życia nie jest współpraca, lecz konflikt; cechami konfliktu są spór i wzajemny wstręt, zaś ich efektem jest ubóstwo.

Jej zasadą dotyczącą relacji międzyludzkich jest rasizm, który prosperuje poprzez wyrządzanie krzywdy innym i żywi się, pożerając innych.

Cechami negatywnego nacjonalizmu oraz rasizmu są przerażające konflikty i katastrofalne niezgodności, zaś ich skutkiem jest zagłada.

Piątą z owych zasad cywilizacji jest jej ponętne służenie wzbudzeniu pożądania oraz żądz duszy, a także ułatwianie dogadzania kaprysom, zaś ich rezultatem jest występek.

Cechą żądzy i namiętności zawsze jest to, iż zmieniając charakter człowieka sprawiają, że człowiek staje się bestią, zniekształcają i wypaczają jego człowieczeństwo.

Gdyby większość ludzi owej cywilizacji ukazała swoje wnętrze, ujrzałbyś ich charaktery w postaci małp, lisów, węży, niedźwiedzi i wieprzy.

Tak, wyobraźni ukazują się oni w skórach owych zwierząt! Oto, jakie są przykłady wytworów cywilizacji! Natomiast szariat jest równowagą na ziemi.

Miłosierdzie szariatu pochodzi z niebios Koranu, a zasady cywilizacji opartej na Koranie są pozytywne. Osią jej obracającego się koła szczęścia jest pięć pozytywnych zasad:

Jej punktem oparcia nie jest siła, lecz prawda, zaś cechami prawdy zawsze są równowaga i sprawiedliwość. Ich wynikiem są bezpieczeństwo i dobrobyt, zaś znika łajdactwo.

Jej celem nie jest własny interes, lecz cnota, zaś cechami cnoty są miłość i wzajemne przyciąganie. Ich wynikiem jest szczęście, zaś znika wrogość.

Jej zasadą dotyczącą życia nie jest konflikt i zabijanie, lecz współpraca. Cechami współpracy są jedność i solidarność, zaś umocniona zostaje wspólnota.

Jej służba przybrała kształt przewodnictwa i kierowania, nie zaś żądzy i namiętności. Cechami przewodnictwa są stosowne dla ludzkości postęp i pomyślność.

Na drodze, jakiej obrania wymaga cywilizacja szariatu, dusza zostaje oświecona i udoskonalona. Sposób, w jaki owa cywilizacja łączy całe rzesze ludzi, odrzuca rasizm i negatywny nacjonalizm;

W ich miejsce ustanawia ona więzi religii, relacje wynikające z patriotyzmu, więzi grup społecznych oraz braterstwo wiary.

Cechami owych więzi są szczere braterstwo, ogólny dobrobyt i obrona w wypadku agresji z zewnątrz. Teraz rozumiesz, dlaczego islam jest znieważany i dlaczego nie chce wziąć w objęcia współczesnej cywilizacji.

Aż do dzisiejszych czasów muzułmanie nie przystępowali do nowożytnej cywilizacji dobrowolnie, ponieważ nie odpowiadała im ona, a co więcej, zaciskała na nich kajdany niewolnictwa.

Choć powinna być lekarstwem dla ludzkości, stała się trucizną. Osiemdziesiąt procent ludzkości wtrąciła w nędzę i niedolę, wytwarzając fałszywe szczęście jedynie dla dziesięciu procent.

Pozostałe dziesięć procent pozostawiono w niepokoju między tymi dwoma grupami. Korzyści ekonomiczne są tyranią mniejszości, jednak prawdziwe szczęście jest szczęściem wszystkich

Lub przynajmniej zbawieniem większości. Koran, objawiony jako miłosierdzie dla rodzaju ludzkiego, akceptuje jedynie cywilizację takiego rodzaju, która zapewnia

Szczęście wszystkim lub przynajmniej większości. W cywilizacji w jej dzisiejszym kształcie namiętności i kaprysy są wolne od wszelkich ograniczeń; jest ona wolnością zwierząt.

Namiętności dominują, zaś kaprysy również są despotyczne; sprawiają one, że nieistotne potrzeby stają się zasadniczymi, zaś wypędzają wygodę i łatwość.

Na etapie prymitywnego życia człowiek potrzebował jedynie czterech rzeczy; cywilizacja sprawiła, że ma on setkę potrzeb, a także wtrąciła go w ubóstwo.

Dozwolony trud nie wystarcza do pokrycia kosztów, co prowadzi ludzkość do oszustw i tego, co bezprawne. Ludzkość znajduje się w punkcie, w którym cywilizacja zepsuła jej moralność.

Cywilizacja obdarowuje majątkiem i blaskiem społeczeństwo i ludzkość, lecz jednostki czyni niemoralnymi i biednymi, co potwierdzają liczne świadectwa.

Owa złośliwa cywilizacja zwymiotowała wszystkie barbarzyństwa i zbrodnie wcześniejszych wieków naraz, całe ich okrucieństwo i całą zdradę, a jednak jej żołądkiem wciąż targają mdłości.

{(*): ...A to znaczy, że będzie ona wymiotować jeszcze gwałtowniej. Tak, jej straszliwe wymioty podczas obu wojen światowych zbrukały oblicza lądu, morza i powietrza, plamiąc je jej krwią.}

To, że świat islamu trzyma się od niej z dala, jest zarówno znaczące, jak i godne odnotowania. Tak, świat islamu brzydził się przyjęciem tej cywilizacji i uczynił to niechętnie.

Tak, cechami szczególnymi Bożego światła znamienitego prawa szariatu są niezależność i samowystarczalność.

Islam nie wyrzeknie się owej cechy, owego światła przewodnictwa, ponieważ wtedy zapanowałby nad nim dżinn Rzymu, duch cywilizacji.

Przewodnictwa nie da się połączyć z późniejszą filozofią, nie może też ono ani zostać zaszczepione w filozofii, ani za nią podążać.

Szari'a karmi litość i majestat wiary, będące częścią ducha islamu. Koran, owa Księga cudownej wystawy, ujmuje w swą lśniącą dłoń prawdy prawa szariatu,

A każda z nich w owej lśniącej dłoni staje się laską Mojżesza. W przyszłości czarownik współczesnej cywilizacji będzie w zadziwieniu bić jej czołem.

Zauważ, co następuje: starożytny Rzym i starożytna Grecja były dwoma dżinnami, bliźniakami tej samej krwi. Jeden był marzycielem, drugi materialistą.

Niby ropa naftowa i woda, nigdy nie mogły się one połączyć. Przez dłuższy czas pracowała nad tym zarówno cywilizacja, jak również chrześcijaństwo, lecz nikomu nie udało się odnieść sukcesu i połączyć ich.

Oba zachowały swoją niezależność, teraz zaś jest tak, jakby owe dwie istoty duchowe zmieniły ciała i jedna z nich stała się Niemcami, druga Francją,

Jakby obie doznały pewnego rodzaju metempsychozy. O, bracie z mojego snu!, oto, co pokazał czas. Jak dwa woły, tak owe dwa bliźnięta spośród dżinnów odrzucały wszelkie ruchy mające na celu połączenie ich

I wciąż nie zapanowała między nimi zgoda. Jako że są bliźniakami, powinny być braćmi, przyjaciółmi i towarzyszami na drodze postępu, jednak zawsze walczyły ze sobą i nigdy nie zawarły pokoju.

Jakże miałoby to być możliwe, by - przy ich różnych źródłach, pochodzeniu, a także miejscach, w których się ukazały - światło Koranu i prawo szariatu miały pogodzić się z dżinnem Rzymu, z duchem współczesnej cywilizacji, by miały dołączyć do niego i połączyć się z nim?

Ich początki są różne: przewodnictwo zstąpiło z niebios, zaś dżinn wyłonił się z ziemi. Przewodnictwo oddziałuje zarówno na serce, jak i na umysł,

Zaś dżinn oddziałuje na umysł i dezorientuje serce. Przewodnictwo oświetla duszę, sprawia, że jej nasiona kiełkują i rozkwitają, rozświetla ciemną naturę,

Aż dusza stopniowo rozwija swą zdolność doskonalenia się. Przewodnictwo czyni przyziemną duszę posłusznym sługą, nadaje dążącemu do doskonałości człowiekowi anielskie oblicze.

Co tyczy się dżinna, spogląda on przede wszystkim na duszę i istnienie fizyczne, nurza się w naturze, czyni duszę polem uprawnym, na którym rozwijają się i rozkwitają zwierzęce zdolności,

Podporządkowuje sobie duszę i sprawia, że usychają jej ziarna, ukazuje diaboliczne cechy ludzkości. Przewodnictwo zaś daje życiu szczęście, rozsiewa światło w tym życiu i w życiu ostatecznym, sprawia, że ludzkość wznosi się ku wyższym poziomom.

Dżinn podobny Antychrystowi, {(*): W tych słowach zawarta jest subtelna wskazówka.} ślepy na jedno oko, widzi tylko królestwo życia doczesnego, jest materialistą i oddaje cześć temu światu, przemienia ludzi w bestie.

Tak, ów głuchy dżinn oddaje cześć naturze i czyni autorytetem ślepą siłę. Jednak przewodnictwo rozpoznaje świadomy kunszt i wskazuje na zamysł i moc. Dżinn rozciąga nad ziemią zasłonę niewdzięczności; przewodnictwo rozsiewa światło podziękowań.

Oto, dlaczego dżinn jest głuchy i ślepy, podczas gdy przewodnictwo słyszy i widzi. W oczach dżinna dary ziemi są rzeczą niczyją, którą można zagarnąć jako łup.

Wywołuje on pragnienie zawładnięcia nimi, dzikiego chwycenia ich zębami i zrabowania ich bez składania podziękowań.

W oczach przewodnictwa dary rozsiane po piersi ziemi i obliczu wszechświata są owocami miłosierdzia. Przewodnictwo za każdym darem dostrzega łaskawą dłoń i całuje ją z wdzięcznością.

Nie mogę zaprzeczyć temu, że cywilizacja zawiera w sobie liczne cnoty, jednak nie są one ani własnością chrześcijaństwa, ani wynalazkiem Europy,

Ani też wytworem obecnego wieku; są one wspólną własnością, wytworzoną przez połączenie umysłów i koncepcji, przez prawa religii Objawienia, przez wrodzoną potrzebę,

A zwłaszcza przez przemiany, jakie spowodował islam, wywołane prawem szariatu przyniesionym przez Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie). Nikt nie może rościć sobie prawa własności wobec nich.

Gdy to powiedziałem, przywódca zgromadzenia z mego snu zadał kolejne pytanie:

"O, człowieku tego stulecia! Nieszczęścia zawsze są efektem zdrady, a przyczyną nagrody. Boże przeznaczenie wymierzyło cios i ogłosiło swoje zarządzenie.

Jaką fatłę[14] dotyczącą Bożego przeznaczenia i zarządzenia ogłosisz, skoro zarządziły one owo nieszczęście, wymierzając ci cios? Którymi ze swych uczynków wytłumaczysz ów cios, który na ciebie spadł?"

Odpowiedziałem: Przyczyną nieszczęść spadających na ogół zawsze są błędy większości. Idee zbłądzenia ludzkości, takie jak upór podobny uporowi Nimroda czy duma podobna dumie Faraona,

Rosły i pęczniały na ziemi, aż sięgnęły niebios i zaniepokoiły wrażliwą tajemnicę stworzenia.

Sprawiły, że z niebios zstąpiły plaga i burza w postaci wstrząsów ostatniej wojny, wywołały niebiański cios, który spadł na niewiernych. Owo nieszczęście było nieszczęściem całej ludzkości.

Jego wspólną dla całej ludzkości przyczyną były powstałe z materializmu idee zbłądzenia, bestialska wolność czy tyrania żądz.

Powodem, dla którego otrzymaliśmy swój udział w owym nieszczęściu, było nasze niedbalstwo i porzucenie filarów islamu. Wzniosły Stwórca wymaga od nas jednej godziny z dwudziestu czterech godzin każdego dnia,

Żąda od nas - i dla nas - jedynie jednej godziny na odmówienie pięciu obowiązkowych modlitw, które nam nakazał. Jednak przez nasze lenistwo zaniechaliśmy tego, lekceważąc modlitwę z powodu naszego niedbalstwa.

Stwórca ukarał nas zatem, sprawiając, że przez ostatnie pięć lat odprawialiśmy modlitwę i musztrę przez dwadzieścia cztery godziny każdego dnia, a gdy znosiliśmy trudności i dokładaliśmy starań, jeszcze byliśmy popędzani.

Ponadto chciał On od nas, abyśmy pościli przez jeden miesiąc w roku, lecz że litowaliśmy się nad nami samymi, nałożył na nas pokutę w postaci postu trwającego pięć lat.

Jeśli chodzi o jałmużnę (ar. zakat),to wymagał On od nas albo czterdziestej, albo dziesiątej części majątku, jaki nam dał, lecz przez nasze skąpstwo zgrzeszyliśmy: włączyliśmy do naszego majątku to, co niedozwolone, i niechętnie dawaliśmy jałmużnę.

Zatem On odebrał nam to, co wydalibyśmy przez te lata na jałmużnę, i wybawił nas od tego, co niedozwolone. Nasze czyny były odpowiednie do kary, a kara była odpowiednia do naszych czynów.

Słuszne czyny mogą być dwojakiego rodzaju: jeden rodzaj to czyny pozytywne i dobrowolne, drugi to czyny negatywne i wymuszone. Wszystkie cierpienia i nieszczęścia są dobrymi uczynkami, choć negatywnymi i wymuszonymi, a pocieszenie można znaleźć w hadisie.

Ów grzeszny naród obmył się we własnej krwi i żałował za grzechy. Natychmiastową nagrodą było dla niego to, że cztery miliony ludzi, to jest piąta część tego narodu, zostały podniesione do stopnia świętości, która nadała im rangę męczenników lub ghazich[15], zmazując ich grzechy.

Wzniosłe zgromadzenie z mego snu wysoko oceniło te słowa.

Nagle zbudziłem się, lub raczej budząc się, zapadłem w sen. Mniemam, że jawa była snem, zaś sen był pewnego rodzaju bezsennością.

Tam był przedstawiciel tego stulecia, zaś tu jest Said Nursi!

* * *

Człowiek prosty bierze metaforę za fakt

Jeśli figury retoryczne upadają z rąk wiedzy do rąk ignorancji, stają się faktem, co otwiera drzwi dla przesądu.

Kiedy byłem mały, oglądałem zaćmienie księżyca. Zapytałem moją matkę o to, co się stało, a ona odpowiedziała: "Wąż połknął księżyc". Wówczas zapytałem: "W takim razie dlaczego go widać?" Powiedziała: "Ponieważ wąż jest na pół przezroczysty". Wzięła metaforę za rzeczywistość. Kiedy Ziemia - na rozkaz Boga - znajdzie się między "głową węża" a jego "ogonem", które są punktami, w jakich krzyżują się orbity księżyca i Ziemi, dochodzi do zaćmienia księżyca. Owe dwa hipotetyczne łuki poprzez dziwaczne porównanie zostały nazwane "Tinnin", co znaczy "Wąż".

* * *

Przesada jest ukrytym uchybieniem

Cokolwiek opisujesz, opisuj tę rzecz taką, jaką ona rzeczywiście jest.

Moim zdaniem przesadne wychwalanie jest ukrytym uchybieniem.

Łaska większa od łaski Boga nie jest łaską.

* * *

Sława jest tyranem

Sława jest despotą; przypisuje ona temu, który się nią cieszy, to, co jest własnością innych.

Wedle znanego żartu Hodża Nasreddin miał powiedzieć, że jego prawdziwą własnością jest jałmużna (ar. zakat),jaką płaci, to jest dziesiąta część jego majątku.

Wyimaginowana sława Rustama Sistamiego skradła epokę chwały Iranu.

Ów sławny wymysł, rosnący poprzez grabież i plądrowanie, zmieszał się z zabobonami, wtrącając ludzkość w owe zabobony.

* * *

Kto przypuszcza,

że religię i życie można rozdzielić, staje się przyczyną nieszczęścia

Oto błąd, jaki popełnili młodoturcy: nie wiedzieli oni, że religia jest fundamentem życia, lecz myśleli, że naród to co innego, a islam - co innego.

Wyobrazili sobie, że cywilizacja przetrwa i zawsze będzie tym, co dominuje, zaś szczęście i pomyślność postrzegali jako tkwiące w cywilizacji.

Teraz czas ukazał, iż system cywilizacji jest zepsuty i przynosi szkodę; {(*): Oto dokładna przepowiednia, wskazująca na przedśmiertną agonię bezbożnej cywilizacji tyranów!} nauczyło nas tego niezaprzeczalne doświadczenie.

Religia jest prawdziwym życiem życia, jego światłem i jego fundamentem. Ten naród odrodzi się jedynie poprzez odrodzenie religii - i to właśnie zrozumiał islam.

Nasz naród rozwija się stosownie do stopnia, w jakim mocno trzymamy się naszej religii (co odróżnia islam od innych religii), a upada w takim stopniu, w jakim ją zaniedbujemy.

Oto fakt historyczny, który wydarzył się, gdyż udawaliśmy, że zapomnieliśmy o religii.

* * *

Śmierć nie jest taka straszna, jak ją sobie wyobrażają

Zbłądzenie jest sprowadzeniem z drogi, które czyni śmierć przerażającą. Śmierć jest jedynie zmianą ubrania lub zmianą siedziby; śmierć przenosi człowieka z lochu do Ogrodu.

Ktokolwiek pragnie żyć, powinien pragnąć męczeństwa. Koran opisuje życie męczennika. Wszyscy męczennicy, którzy nie doznali cierpienia śmierci, uważają siebie za żyjących i w taki też sposób postrzegają siebie samych.

Mają oni swe nowe życie za bardziej czyste. Nie przypuszczają, że umarli. Zwróć uwagę na to, jaka jest ich relacja ze śmiercią, a jest ona następująca:

We śnie dwaj mężczyźni przechadzają się po ogrodzie zawierającym wszelkie rodzaje rozkoszy. Jeden z nich wie, że to tylko sen, i nie doznaje żadnej przyjemności.

Ogród nie zachwyca go, lecz przepełnia go żalem. Drugi mężczyzna myśli, że jest w owym świecie na jawie, i on doznaje prawdziwej przyjemności; dla niego ów sen jest prawdą.

Sen jest cieniem podobieństwa, zaś podobieństwo jest cieniem pośredniego królestwa. Oto, dlaczego dotyczące ich zasady są podobne do siebie nawzajem.

* * *

Polityka jest szatanem świata idei,

przed którym trzeba szukać schronienia u Boga

Polityka cywilizacji poświęca większość dla wygody mniejszości; zaiste, despotyczna mniejszość dla własnej korzyści poświęca większość ludzi.

Sprawiedliwość Koranu nie odebrałaby życia nawet jednemu niewinnemu, nie przelałaby jego krwi, nie poświęciłaby go nawet dla całej ludzkości, nie mówiąc już o jej większości.

Werset:

مَنْ قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ

[16] wykłada przed oczami dwie potężne tajemnice.

Pierwszą jest czysta sprawiedliwość. Owa wzniosła zasada uznaje, że równymi są jednostka i wspólnota, człowiek i ludzkość. Boża sprawiedliwość nie widzi między nimi żadnej różnicy; jest to niezmienny zwyczaj Boga.

Jednostka może sama poświęcić swoje prawa, lecz nie mogą one zostać poświęconymi przez innych, nawet dla dobra całego rodzaju ludzkiego.

Unieważnienie praw przysługujących człowiekowi, przelanie jego krwi, splamienie jego dobrego imienia - jest równe unieważnieniu praw całej ludzkości lub oczernieniu jej.

A oto druga tajemnica: Jeśli człowiek samolubny morduje drugiego z powodu chciwości czy też namiętności, to znaczy, że gdyby tylko mógł, zniszczyłby cały świat, jeśli ten byłby przeszkodą dla spełnienia jego pragnień, starłby z powierzchni ziemi całą ludzkość!

* * *

Słabość ośmiela wroga;

Bóg może poddać próbie Swe sługi, lecz oni nie mogą poddać próbie Jego

O ty, przerażony i słaby! Twój strach i słabość niczemu nie służą i przynoszą ci szkodę, zaś ośmielają i przyciągają czynniki zewnętrzne, które mają na ciebie wpływ.

O ty, który cierpisz z powodu wątpliwości i ułudy! Jasno sprecyzowane korzyści nie mogą zostać poświęcone dla wyimaginowanych szkód. Tym, czego potrzebujesz, jest działanie, zaś jego rezultat znajduje się u Boga.

Nie możesz wtrącać się w to, co dotyczy Boga; On prowadzi Swego sługę na arenę próby i mówi: "Jeśli ty zrobisz jedno, Ja zrobię drugie",

Jednak sługa nigdy nie może poddać próbie Boga. Jeśli powie: "Bóg powinien mi pomóc, bym zrobił to-a-to", przekroczy wyznaczone mu granice.

Szatan powiedział Jezusowi (niech będzie z nim pokój): "Skoro On jest Tym, Który może zrobić wszystko, to Jego zarządzenie nie ulega zmianie. Rzuć się w dół ze szczytu góry, a zobaczymy, co się z tobą stanie!"

Jezus odpowiedział: "Niech cię szlag! Sługa Boga nie może poddawać Go próbie!"

* * *

Nie przesadź z tym, co lubisz

Lekarstwo na jedną chorobę jedynie pogarsza stan chorego w innej; antidotum staje się trucizną. Jeśli przesadzić z przyjmowaniem lekarstwa, staje się ono przyczyną choroby, aż przynosi śmierć.

* * *

Oko uporu bierze anioła za Szatana

Oto, czym jest upór: Jeśli Szatan pomaga komuś, ten człowiek bierze go za anioła i prosi o błogosławieństwo dla niego.

Jeśli jednak widzi po przeciwnej stronie anioła, przypuszcza, że jest to przebrany szatan, a wtedy przywołuje przekleństwa na głowę anioła!

* * *

Kiedy już znajdziesz to, co słuszne, nie wywołuj sporu

z powodu czegoś, co jest lepsze

O ty, który poszukujesz prawdy! Jeśli istnieje zgoda w temacie tego, co słuszne, zaś spór toczy się w temacie tego, co jest lepsze, wiedz, że niekiedy to, co słuszne, jest lepszym od tego, co jest lepsze, a niekiedy dobro jest lepsze od większego dobra.

* * *

Islam jest pokojem i zgodą, nie pragnie sporu ani wrogości

O, świecie islamu! Twoje życie tkwi w jedności, jeśli zaś pragniesz jedności, oto, jaka winna być twa wiodąca zasada:

Powinny być nią słowa: "To jest prawda", nie zaś: "Tylko to jest prawda", jak również: "To jest najlepsza droga", nie zaś: "To jest jedyna dobra droga".

Każdy muzułmanin powinien powiedzieć o szkole, której się trzyma, i o własnej drodze: "To jest prawda, a ja nie wtrącam się do spraw innych. Jeśli inne drogi są dobre, moja jest najlepsza".

Muzułmanie nie powinni mówić: "To jest jedyna prawdziwa droga, zaś wszystkie inne są fałszywe. Jedynie moja droga jest dobra, inne są błędne i niedobre".

Z miłości własnej rodzi się "elitarna" mentalność, która następnie staje się chorobą i prowadzi do sporu.

Mnogość chorób i lekarstw jest rzeczą słuszną, zaś to, co słuszne, również się zwielokrotnia. Wzrost ilości rodzajów potrzeb i pożywienia jest rzeczą słuszną, zaś to, co słuszne, staje się różnorodne.

Rozwijanie zdolności i edukacji jest rzeczą słuszną, zaś to, co słuszne, również się zwielokrotnia. Ta sama substancja jest zarówno trucizną, jak i antidotum.

Prawda dotycząca kwestii drugorzędnych nie jest niezmienna, lecz jest względna i skomplikowana, jest stosowną do rozmaitych temperamentów.

Temperamenty autorytetów spośród uczonych miały pewien udział w ustalaniu prawdy, z której stosownie do tego zdawano sobie sprawę. Założyciele szkół prawa dokonali swoich osądów poprzez absolutne wyrażenia, które nie są specyficzne dla któregoś z nich.

Określenie granic owych szkół pozostawili rozmaitym temperamentom oraz ich skłonnościom, jednak fanatyczne przywiązanie do ich opinii stało się przyczyną uogólnień.

Wynikający z tego podział na stronnictwa doprowadził do sporu. Głębokie rozpadliny, jakie istniały pomiędzy grupami społecznymi przed islamem,

A także wielkie odległości pomiędzy tymi grupami - to wymagało wysyłania w każdym czasie bardzo wielu proroków, istnienia różnorodnych świętych praw, a także licznych szkół prawa.

Islam spowodował wielkie przemiany wśród ludzkości, zaś w wyniku owych przemian ludzie zbliżyli się do siebie nawzajem. Przyniósł tylko jedno święte prawo i był tylko jeden Prorok (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie).

Jednak poziomy ludzi pozostały różne, stąd powstało wiele szkół prawa. Owe szkoły połączą się, kiedy wystarczy jedna wskazówka i jedna nauka.

* * *

W stworzeniu i połączeniu przeciwieństw zawarta jest wielka mądrość:

W ręku mocy Boga równe są cząsteczka i słońce

O, bracie, którego serce jest czujne! Moc ukazuje się poprzez połączenie przeciwieństw. Czy wiesz, dlaczego w przyjemności zawarte jest cierpienie, w tym, co dobre, zawarte jest zło, w pięknie - szpetota, w korzyści - strata, w dobroczynności - zemsta, zaś w świetle - ogień?

Jest tak dlatego, aby mogły zostać ustalone prawdy, które są względne, by w jednej rzeczy mogło istnieć wiele innych rzeczy, by mogły one zaistnieć i stać się widocznymi.

Powolny ruch zaznacza punkcik na danej linii, gdy tymczasem obieg z wielką prędkością staje się rozbłyskiem światła, zakreśla świetlisty okrąg.

Ziarna prawd, które są względne, wykiełkują na tym świecie. Tworzą one muł wszechświata, ogniwa łańcucha jego porządku, połączenia między jego inskrypcjami.

W życiu ostatecznym owe kwestie względne będą prawdami. Ingerencja zimna sprawia, że można określić stopnie ciepła.

Stopnie piękna istnieją dzięki ingerencji szpetoty; przyczyna staje się powodem.

Światło jest dłużnikiem ciemności; przyjemność jest dłużnikiem cierpienia; nie istnieje zdrowie bez choroby.

Gdyby nie istniał Raj, być może Piekło nie byłoby męką. Piekło nie może istnieć bez strasznego zimna, ponieważ gdyby nie owo straszne zimno, Piekło nie płonęłoby.

Nieśmiertelny Stwórca poprzez stworzenie przeciwieństw ukazał Swą mądrość i sprawił, że stał się widocznym Jego majestat.

Wieczny i Wszechmocny poprzez połączenie podobieństw ukazał Swą moc i Swój ogrom.

Ponieważ moc jest niezbędną i zasadniczą cechą Boga, nieodłączną od istoty Przedwiecznego, nie obejmuje ona żadnych przeciwieństw, do jej spraw nie może wtrącać się bezsilność, nie mogą istnieć żadne stopnie mocy Boga ani nic nie może być dla niej trudnością.

Słońce stało się niszą dla światła Jego mocy. Powierzchnia morza stała się zwierciadłem dla owego światła, wszystkie oczy kropel rosy stały się zwierciadłami.

Słońce, które odbija się w rozległym obliczu morza, odbijane jest również przez krople, kiedy morze marszczy brwi; drobne oko kropli rosy również lśni niby gwiazda.

Mają one tę samą tożsamość: z punktu widzenia słońca kropla rosy i morze są tym samym; moc słońca czyni je równymi sobie; źrenica oka kropli rosy jest drobnym słońcem.

Wspaniałe słońce również jest kropelką rosy; źrenica jego oka jest światłem, jakie słońce otrzymało od Tego, Który jest słońcem Swej mocy, zaś słońce jest księżycem dla mocy Boga.

Niebiosa są oceanem, który marszczy brwi na oddech Najbardziej Miłosiernego, a wtedy falują jego kropelki, którymi są gwiazdy i słońca.

Moc Boga ukazała się, rozsiewając lśniące blaski owych kropelek. Każde słońce jest taką kropelką, każda gwiazda jest kroplą rosy, każde z nich jest podobieństwem błysku.

Podobne kropli słońce jest drobnym odbiciem blasku owego przejawu. Sprawia, że jego wypolerowana dusza staje się niczym perła i lśni niby szkło. Krople rosy, którymi są gwiazdy,

Lśnią w delikatnym oku słońca. Blask staje się lampą, oko staje się szkłem, lampa zostaje zapalona.

* * *

Jeśli posiadasz jakieś zalety,

muszą one pozostać ukrytymi, by rozkwitły

O, człowieku znany ze swych zalet! Nie bądź uciążliwym dla innych, ukazując swoje zalety! Jeśli pozostaną one w ukryciu, ty staniesz się źródłem darów i błogosławieństw dla swych braci.

Jeśli ukażesz się za każdym z twych braci (a będzie jedynie możliwym, że to ty jesteś tym, co się ukazuje), sprawi to, że każdy z nich będzie szanowanym.

Jeśli jednak wyłaniasz się z ukrycia i ukazujesz samego siebie, choć pozostając poza nimi, byłeś szanowany, to występując przed nich, stałeś się tyranem. Tam byłeś słońcem, zaś tutaj rzucasz cień.

Umniejszasz zasługi swych braci i sprawiasz, że tracą oni szacunek. Oznacza to, że ukazywanie własnych zalet i własnej indywidualności jest podwójną tyranią, a skoro tak, spójrz - oto, jakim się ukażesz!

Zatem jakież miejsce pozostaje dla kłamstw, sztuczności, hipokryzji, osobowości i sławy? Oto głęboka tajemnica, której źródło bije z mądrości Boga i Jego doskonałego porządku.

Ten, kto jest prawdziwie nadzwyczajny, rozciąga nad sobą samym skrywającą go zasłonę jego gatunku czy też grupy społecznej, sprawiając, że cały gatunek czy też grupa zyskują w oczach innych i stają się docenianymi.

Oto przykłady dla ciebie: Święci (ar. ałlija)spośród rodzaju ludzkiego pozostawali niepoznanymi, a wyznaczona godzina śmierci nie została

wyjawiona człowiekowi. Pośród godzin piątku została ukryta godzina, podczas której modlitwy są przyjmowane, pośród nocy ramadanu została ukryta Noc Przeznaczenia, zaś pośród Najpiękniejszych Imion Boga został ukryty eliksir Najwspanialszego Imienia.

Właśnie owo nieokreślenie jest tym, co czyni te przykłady tak wspaniałymi, a tajemnicę tak piękną; są one dowodami poprzez przemilczenie.

Na przykład istnieje równowaga w tym, że nie została ci wyjawiona godzina śmierci; jest to prawda niezależna od dotyczących cię okoliczności.

Dwie misy - strachu i nadziei - mogą pracować na rzecz świata, który dopiero nadejdzie, lub na rzecz tego świata; wyobrażenie sobie trwałego istnienia sprawia, że życie staje się przyjemne.

Dwadzieścia lat życia, którego koniec jest nieznany, przedkłada się nad tysiąc lat życia, którego koniec został wyznaczony, ponieważ gdyby połowa owego drugiego życia już przeminęła, z każdą mijającą godziną robiłbyś kolejny krok ku szubienicy.

Twoje cierpienie rosłoby proporcjonalnie do upływu kolejnych godzin, nie ofiarowując ci żadnego pocieszenia, a ty nie znalazłbyś spokoju.

* * *

Błędem są miłosierdzie i gniew większe od miłosierdzia i gniewu Boga

Nie można obdarować miłosierdziem większym niż miłosierdzie Boga.

Na nikogo nie może spaść gniew większy od gniewu Boga.

Zostawmy więc owe sprawy Najbardziej Sprawiedliwemu i Najbardziej Litościwemu, ponieważ większe miłosierdzie stanie się przyczyną twego cierpienia, a większy gniew nie jest rzeczą sprawiedliwą.

* * *

Rozrzutność wiedzie do marnotrawstwa, marnotrawstwo - do ubóstwa

O, mój rozrzutny bracie! Dwa kęsy pożywienia, które mają takie same wartości odżywcze, lecz jeden z nich kosztuje jeden kurusz, zaś drugi - dziesięć kuruszów,

Są tym samym, dopóki nie znajdą się w ustach, a także później, kiedy przejdą przez przełyk. Jedynie przez kilka sekund pozostawania w ustach dają one przyjemność niedbałemu.

Fakt, że różnią się one smakiem, zawsze jest zwodniczy dla zmysłu smaku, owego odźwiernego i inspektora ciała oraz żołądka.

Efekt smaku jest negatywny, nie zaś pozytywny, a jego funkcja polega jedynie na dawaniu napiwków odźwiernemu i sprawianiu mu satysfakcji, na sprawianiu przyjemności temu, kto jest bezrozumny!

Wprowadzanie zamieszania w jego prawdziwe obowiązki, wręczanie mu jedenastu kuruszów miast jednego - oto prawdziwie diabelski zwyczaj!

Jest jeden rodzaj i jedna droga najbardziej rozrzutnego marnotrawstwa i najgorszej ekstrawagancji, zatem nie poszukuj owej drogi!

* * *

Zmysł smaku jest jedynie telegrafistą; Nie kuś go, sprawiając mu zadowolenie!

{(*): Ten fragment jest ziarnem Błysku Dziewiętnastego. Zaiste, w dziesięciu wersach wyraża on znaczenie traktatu o oszczędności, zanim ten został napisany.}

Boża wszechwładza, mądrość i łaska uczyniły dwa ośrodki, jakimi są usta i nos, umieszczając w nich posterunki graniczne oraz korespondentów.

W mikrokosmosie Bóg uczynił naczynia krwionośne telefonami, a nerwy telegrafami.

Ten, Który prawdziwie daje zaopatrzenie, uczynił zmysł węchu telefonem, a zmysł smaku umieścił przy telegrafie. Z powodu Swego miłosierdzia, do pożywienia dodał on instrukcje w postaci smaku, koloru i zapachu.

Zatem owe trzy cechy są orędziami, zaproszeniami, przepustkami i heroldami jedzenia, poprzez które zaprasza ono potrzebujących i kupujących.

Bóg dał zwierzętom smak, wzrok i węch jako narzędzia. On upiększył pożywienie rozmaitymi ozdobami, a następnie uspokoił lęk w piersiach zwierząt i przyciągnął te, które pozostawały obojętne, wzbudzając ich zainteresowanie.

Kiedy pożywienie trafia do ust, zmysł smaku w jednej chwili wysyła telegramy do wszystkich części ciała, zaś zmysł zapachu telefonuje, przekazując informacje o rodzajach pożywienia.

Owe zmysły działają zgodnie z rozmaitymi potrzebami rozmaitych zwierząt, które otrzymują pożywienie. Albo zostaną poczynione niezbędne przygotowania, albo też pożywienie zostanie odrzucone,

A wówczas zmysły wyrzucają je, spluwając ci w twarz! Skoro mądrość Boga powierzyła im takie obowiązki, nie kuś ich przyjemnością, nie okłamuj ich, sprawiając im zadowolenie,

Ponieważ wówczas zapomną, czym jest prawdziwy apetyt, a fałszywy apetyt, który się narodzi, zada ci cios w głowę, przynosząc kary w postaci niedomagania i choroby.

Prawdziwa przyjemność bierze początek z prawdziwego apetytu, prawdziwy apetyt - z prawdziwej potrzeby; owa przyjemność jest jednako hojną dla króla i dla żebraka.

Co więcej, dinar i dirham są równe; przyjemność miesza je ze sobą, uśmierzając ból.

* * *

Jak intencja, tak i punkt widzenia może sprawić, że codzienne uczynki staną się aktami czci

Zwróć uwagę na ten punkt! Jak dzięki intencji dozwolone z codziennych uczynków mogą stać się aktami czci, tak zależnie od punktu widzenia, nauki przyrodnicze mogą stać się wiedzą o Bogu.

Jest tak wówczas, kiedy badasz je i rozmyślasz nad nimi, kiedy postrzegasz wszelkie rzeczy tak, jakby wyrażały coś lub kogoś prócz siebie samych[17], a przez wzgląd na kunszt, z jakim je uczyniono, mówisz: "Jak pięknymi uczynił je ich Stwórca, jak dobrze to zrobił!", nie zaś: "Jakże one są piękne".

Jeśli spoglądasz na wszechświat z tego punktu widzenia, inskrypcje Przedwiecznego Zapisującego, Jego porządek i mądrość, błyski Jego zamysłu i kunsztu rozświetlą twoje wątpliwości,

A nauki o wszechświecie staną się wiedzą o Bogu. Jednak jeśli spoglądasz na rzeczy z punktu widzenia natury, to jest tak, jakby określały one same siebie, mówiąc: "Każda rzecz wskazuje wyłącznie na samą siebie",

Jeśli tak spoglądasz na wszechświat, wówczas twoja wiedza naukowa będzie ignorancją niezależnie od tego, jak bardzo nie byłaby rozległa. Nieszczęsne prawdy stają się bezwartościowe w bezwartościowych rękach, co potwierdzają liczne świadectwa.

* * *

W obecnym czasie

szariat nie zezwala nam na dostatek

Kiedy wzywa smaczne jedzenie, należy powiedzieć: "Jest tak, jakbym je zjadł", ponieważ ten, kto uczynił te słowa swoją zasadą, powstrzymał się przed zjedzeniem meczetu!

{(*): W Stambule znajduje się meczet zwany Senki Yedim (tur. jest tak, jakbym zjadł). Człowiek, który wypowiadał te słowa (za każdym razem, kiedy miał na coś ochotę - uz. red. pol.), został wybawiony od jego żądz i apetytu, a za pieniądze, które zaoszczędził, wybudował meczet.}

Dawniej mało kto spośród muzułmanów chodził głodny, a wierni cieszyli się do pewnego stopnia wygodnym życiem.

Teraz jednakże wielu popadło w nędzę i szariat nie zezwala nam na to, byśmy nadal czerpali przyjemności z życia.

Pożywienie rzeszy najbardziej niewinnych muzułmanów jest proste. Po tysiąckroć lepiej naśladować ich w prostocie zaopatrzenia

Niż stać się podobnym do ekstrawaganckiej mniejszości, do kilku utracjuszy w luksusach ich życia.

* * *

Niekiedy brak daru jest darem

Pamięć jest darem, lecz dla niemoralnego człowieka w czasach nieszczęścia lepszym jest zapomnienie.

Zapomnienie również jest darem, który pozwala cierpieć tylko przez jeden dzień, a zapominać o smutkach nagromadzonych przez poprzednie dni.

* * *

Każde nieszczęście

pod pewnym względem jest darem

O ty, porażony nieszczęściem! W owym nieszczęściu znajduje się dar. Spójrz uważnie, a sam to zobaczysz!

Jak w każdej rzeczy jest pewien stopień ciepła, tak w każdej katastrofie można znaleźć pewien stopień daru. Pomyśl o gorszym nieszczęściu, a zobaczysz, jak wielkim darem jest mniejsze,

A wtedy złóż Bogu obfite podziękowania. Jeśli jesteś zalękniony z powodu wyolbrzymiania nieszczęścia, jeśli biadolisz i użalasz się, nieszczęście wzrośnie,

A rosnąc, stanie się jeszcze gorsze. Jeśli niepokoisz się, nieszczęście się podwaja, a jego obraz, jaki wykształciłeś w twoim sercu, stanie się faktem,

Nauczy się wszystkiego od rzeczywistości, a następnie zwróci się ku tobie, by uderzać w twoje serce...

* * *

Nie wywyższaj się, byś nie został poniżony

O ty, z nadętym ego i głową pyszałka! Powinieneś zrozumieć zasadę, wedle której w budynku ludzkiej społeczności każdy ma wyznaczone okno, zwane rangą, przez które zarówno widzi, jak i jest widziany.

Jeśli owo okno jest większe niż wzrost człowieka i niż jego wartość, duma owego człowieka sprawi, że będzie on rozciągał się, by tylko wydać się dłuższym. Jednak jeśli okno jest mniejsze niż wzrost i aspiracje człowieka, wówczas skromnie skłoni się on i schyli.

U dojrzałych i doskonałych miarą wielkości jest małość, podczas gdy u tych, którzy popadli w błąd, miarą małości jest wielkość.

* * *

Jeśli cechy zmieniają swe położenie, zmienia się także ich natura

Jedna cecha..., różne miejsca, jedna twarz. Czasami jest demonem, czasami aniołem, czasami jest tym, co prawe, czasami tym, co niegodziwe. Oto niektóre przykłady:

Jeśli cecha, którą słaby człowiek stojący przed silnym bierze za dostojeństwo, należy do kogoś słabego, jest dumą i arogancją.

Jeśli cecha, którą silny człowiek stojący przed słabym bierze za pokorę, należy do kogoś silnego, jest poniżeniem i hipokryzją.

W urzędzie powaga autorytetu wysokiego urzędnika jest dostojeństwem, zaś jego pokora jest poniżeniem, jednak w domu jego pokora jest skromnością, zaś jego powaga jest arogancją.

Pobłażliwość kogoś, kto mówi we własnym imieniu, jest patriotyzmem, jest samopoświęceniem, jest cnotą i dobrym uczynkiem,

Jednak jeśli człowiek mówi również w imieniu innych, jego pobłażliwość jest zdradą, zaś jego samopoświęcenie niegodziwą cechą i czynem podłym.

Przy podejmowaniu przygotowań do czegoś poleganie na Bogu jest lenistwem, jednak pozostawienie Mu zebrania plonu i konsekwencji jest poleganiem na Nim, jakiego uczy szari'a.

Zadowolenie z własnej doli, jeśli chodzi o efekty czyjegoś trudu, jest chwalebnym zadowoleniem, które zwiększa pragnienie pracowania,

Jednak poprzestawanie na istniejącym dobru nie jest wskazanym zadowoleniem, lecz brakiem aspiracji. Można by było przytoczyć jeszcze wiele innych przykładów.

Koran wspomina o absolutnie dobrych uczynkach i zaufaniu Bogu (ar. at-taqła).Poprzez to, że nie określa ich wyraźnie, wskazuje na istnienie ich stopni; jego zwięzłość jest szczegółowym wyjaśnieniem, zaś jego milczenie jest niczym wiele słów.

* * *

Tak zasada "Prawda zwycięży", jak i jej konsekwencje,

są czymś zamierzonym

Przyjacielu! Pewnego razu pytający zapytał: "Skoro słowa: 'Prawda zwycięży' są prawdą, dlaczego niewierni zwyciężają muzułmanów, a siła zwycięża słuszność?"

Odpowiedziałem: Zastanów się nad czterema punktami, a twoja trudność zostanie rozwiązana.

Oto pierwszy punkt: Nie jest koniecznym, by wszystko, co służy każdej prawdzie, było prawdą;

Podobnie nie wszystko, co służy każdemu fałszowi, musi być fałszem. W efekcie to, co jest prawdą, zostaje zwyciężone przez to, co jest fałszywe, a w takim razie prawda zostaje zwyciężona przez fałsz. Jest to zjawisko tymczasowe i zachodzące pośrednio, nie zaś istotne i trwałe.

Jednakże ostatecznie prawda zawsze i wciąż pozostaje prawdą. Siła jest pewną prawdą, a jej stworzeniu znajduje się zasadnicze znaczenie.

Oto drugi punkt: Choć jest obowiązkiem, by wszystkie cechy, jakimi odznacza się muzułmanin, były muzułmańskie, z pozoru nie zawsze tak jest.

Podobnie nie wszystkie cechy każdego niewiernego muszą być typowe dla niewiary i nie wszystkie muszą brać z niej swój początek.

Podobnie nie zawsze wszystkie cechy każdego grzesznika muszą być grzeszne i wynikać z jego grzesznej natury.

Oznacza to, że muzułmańskie cechy niewiernego przeważają nad niedozwolonymi cechami muzułmanina, to jest pośrednio niewierny zwycięża wiernego.

Co więcej, na tym świecie prawo do życia jest powszechnym i obejmującym każdą rzecz. Jest powszechnym miłosierdziem, do którego należą wymowny przejaw i mądry wrodzony zamysł, a niewiara nie może stanąć im na przeszkodzie.

Oto trzeci punkt, a są nim dwa spośród atrybutów doskonałości Tego, Któremu należy się wszelka chwała i dwa dające prawo przejawy: zarządzenie poprzez wybór, mające swój początek w atrybucie woli, oraz prawo szari'a dotyczącego Bożego stworzenia,

Które, jak dobrze wiadomo, ma początek w Bożym atrybucie mowy.

Jak istnieją posłuch i bunt wobec słów Boga, tak istnieją posłuch i bunt w obliczu rozkazów stworzenia.

Nagrodę lub karę za te pierwsze otrzymuje się najczęściej w życiu ostatecznym, podczas gdy kary lub nagrody za te drugie otrzymuje się najczęściej w królestwie tego świata.

Na przykład nagrodą za cierpliwość jest zwycięstwo, karą za lenistwo jest bieda, a nagrodą za trud jest majątek.

Nagrodą za stałość jest zwycięstwo, karą za zażycie trucizny jest choroba, zaś nagrodą za zażycie antidotum jest zdrowie.

Niekiedy w jednej rzeczy zawarte są nakazy i zakazy obu praw szariatu, zaś owa rzecz posiada oblicza wskazujące na oba te prawa.

To, co oznacza posłuszeństwo rozkazowi Stwórcy, jest prawdą. Posłuszeństwo zwycięża, a bunt wobec nakazu prawa jest postawą fałszywą.

Jeśli prawda była narzędziem fałszu, to kiedy zwycięży, nadal będzie narzędziem fałszu. Prawda zostaje zatem pokonana przez fałsz pośrednio, lecz nie co do istoty rzeczy.

To znaczy, że słowa: "Prawda zwycięża" oznaczają: "...zwycięża co do istoty rzeczy". Koniec jest czymś zamierzonym; chodzi o zawężenie punktu widzenia.

Oto punkt czwarty: Prawda pozostaje taką, która nie została wyrażona, bądź bezsilną, bądź zafałszowaną, bądź zwiniętą. Potrzebuje zostać wyrażoną i rozwiniętą, potrzebuje, by dać jej świeżą siłę.

By ulepszyć ją i pozłocić, trzeba na pewien czas narzucić jej fałsz, by wypróbować ową sztabę, jaką jest prawda.

Następnie ukaże się ona czysta i niezafałszowana przez jej początki. Nawet jeśli fałsz wygrywa bitwę na tym świecie, nie może wygrać wojny. Werset: Ostateczny rezultat należy do bogobojnych!wymierzy fałszowi potężny cios!

Zatem fałsz jest pokonany, a tajemnica słów: "Prawda zwycięża" wymierza mu karę. Spójrz, jak zwycięża prawda!

* * *

Kilka zasad społecznych

Jeśli pragniesz usłyszeć kilka zasad społecznych, oto one: Sprawiedliwość, która nie jest równa dla wszystkich, nie jest sprawiedliwością.

Podobieństwo jest ważnym powodem istnienia przeciwieństw. Wzajemny stosunek jest podstawą solidarności.

Małostkowość jest źródłem dumy. Małoduszność jest kopalnią arogancji. Bezsilność jest źródłem sprzeciwu.

Ciekawość jest nauczycielem wiedzy. Potrzeba jest mistrzem postępu. Strapienie jest nauczycielem rozpusty.

Zatem nauczycielem rozpusty jest strapienie, zaś jeśli chodzi o strapienie, to jego kopalniami są rozpacz i pesymizm.

Źródło zbłądzenia bije z idei, mrok pochodzi z serca, marnotrawstwo przynależy ciału.

* * *

Kobiety porzuciły swe domy

i sprowadziły ludzkość na manowce

Kiedy mężczyźni stają się po kobiecemu uprzejmi poprzez podążanie za swymi kaprysami, kobiety nabierają cech męskich poprzez bezczelność.

{(*): Ten fragment stał się podstawą Błysku Dwudziestego Czwartego, to jest traktatu o muzułmańskim stroju kobiet. Dwadzieścia lat później sąd na wieki okrył hańbą sam siebie oraz swoich sędziów, a to poprzez wykorzystanie tych słów jako pretekstu do skazania ich Autora.}

Niska cywilizacja zabrała kobiety z ich domów, a zwracając je ku banalnym sprawom, zniszczyła szacunek, jakim się cieszyły.

Szari'a, prawo islamu, miłosiernie zaprasza kobiety, by wróciły do swych domów. To tam są szanowane; to tam, w ich domach i w życiu rodzinnym, jest im wygodnie.

Czystość jest ich ozdobą; dobry charakter jest ich splendorem; łaskawe piękno jest ich cnotą; litość jest ich doskonałością, a dzieci są dla nich wytchnieniem.

Zepsucie ma tak wiele narzędzi, że trzeba być twardym i silnym jak stal, aby stawić mu opór.

Piękna kobieta wkraczająca do zgromadzenia braci budzi skłonności do hipokryzji, rywalizacji, zawiści i samolubstwa. Pragnienia, które drzemały, nagle się budzą.

Zwiększona wolność dla kobiet doprowadziła do tego, że nagle ukazały się złe cechy moralne ludzkości. Przedstawianie kształtów małych, uśmiechających się zwłok odegrało wielką rolę w uczynieniu skażonej przez zło, zepsutej duszy współczesnego mężczyzny taką, jaka jest.

{(*): Jak pożądliwe spojrzenie na martwą kobietę ukazuje straszliwie znieprawioną duszę, tak spojrzenie na piękny obraz, ukazujący zwłoki nieszczęsnej i potrzebującej litości kobiety tłumi wzniosłe uczucia duszy.}

Posągi, których sporządzanie jest zakazane, są albo obróconą w kamień tyranią, albo ucieleśnioną żądzą, albo uosobieniem hipokryzji, albo talizmanem, przyciągającym złe duchy.

* * *

Zakres Bożej mocy wyklucza istnienie pośredników i pomocników

Z punktu widzenia obejmującej każdą rzecz efektywności rozporządzeń mocy Wszechmocnego, Któremu należy się wszelka chwała, nasze słońce jest niczym cząsteczka.

Wielkie rozporządzenia mocy Boga ukazują się nawet w tylko jednym królestwie istot. Weźmy przyciąganie między dwoma cząsteczkami,

A następnie połóżmy je obok przyciągania, jakie istnieje między Tym, Który jest słońcem słońc, a Drogą Mleczną.

Przyprowadźmy anioła, który niesie płatek śniegu, do promienistego anioła, który trzyma na swych barkach słońce; połóżmy drobną jak igła rybkę obok wieloryba;

W jednej chwili wyobraźmy sobie ogromny przejaw Przedwiecznego, Wszechmocnego i Chwalebnego, jakim jest Jego doskonały kunszt ukazujący się we wszystkich rzeczach, od najmniejszej aż do największej.

Kwestie zwyczajowe, takie jak grawitacja i inne prawa, a także nieokreśleni pośrednicy, są jedynie nazwami dla przejawów Jego mocy i rozporządzeń Jego mądrości;

Nie określają one nikogo prócz Niego, nie mogą mieć żadnego innego znaczenia. Pomyśl o nich, o wszystkich razem, a będziesz musiał pojąć, że istnieje Ten, Który jest prawdziwą przyczyną każdej rzeczy.

W oczach Jego mocy istnienie wszystkich pośredników, pomocników czy towarzyszy jest fałszem, wytworem wyobraźni, niemożliwością.

Życie jest doskonałością istnienia, zaś jego ranga jest wysoka i doniosła. Wobec tego mówię: Dlaczego ta planeta, która jest naszym światem, nie miałaby być posłuszna życiu i podporządkowana mu, jak zwierzę?

Jest wiele żyjących ptaków Przedwiecznego Władcy, należących do tego samego rodzaju, rozsianych po całej przestrzeni, majestatycznych i pięknych.

Obracają się, rozproszone po ogrodzie stworzenia; ich śpiew i ich ruch są słowami wychwalania Boga, sposobami oddawania czci Przedwiecznemu, Nieśmiertelnemu, Wiecznemu, Wszechmądremu.

Nasza planeta przypomina istotę żywą i ukazuje oznaki życia. Gdyby - by przypuścić to, co niemożliwe - została zmniejszona do rozmiarów jajka,

Bardzo możliwe, że stałaby się drobnym zwierzęciem. Z kolei gdyby mikroorganizm został powiększony do rozmiarów Ziemi, najprawdopodobniej byłby dokładnie takim, jak ona.

Jeśli świat zostałby zmniejszony do rozmiarów człowieka, zaś gwiazdy stałyby się cząsteczkami, możliwe, że świat stałby się zwierzęciem zarówno świadomym, jak inteligentnym.

Oznacza to, że świat wraz ze wszystkimi swymi częściami jest sługą wychwalającym Nieśmiertelnego Stwórcę, Wiecznego, Wszechmocnego, posłusznym Mu i całkowicie poddanym.

Z wielkości co do rozmiaru nie zawsze należy wnioskować bycie wielkim co do jakości, jako że zegarek wielkości ziarnka gorczycy byłby bardziej elokwentnym niż zegar wielkości meczetu Aya Sofia.

Stworzenie muchy jest bardziej cudownym niż stworzenie nieroztropnej istoty, jaką jest słoń.

Gdyby Koran został spisany piórem Bożej mocy w atomach eteru lub na najdrobniejszej cząsteczce, kunszt byłby odwrotnie proporcjonalny do wielkości owej stronicy,

A elokwencja tego Koranu byłaby równa elokwencji Koranu zapisanego w gwiazdach na obliczu niebios. Kunszt Przedwiecznego Zapisującego w każdym miejscu ukazuje najwyższe piękno i najwyższą doskonałość;

Wszędzie tak jest, ponieważ pióro oznajmiające Bożą jedność zawsze pracuje z całkowitą doskonałością. Przestudiuj uważnie ów wielce wymowny fragment!

* * *

Aniołowie są społecznością, której powierzono szariat stworzenia

Istnieją dwa Boże prawa szari'a, mające swój początek w dwóch atrybutach Boga; oba zwracają się do człowieka, a człowiek musi obu przestrzegać.

Szariat stworzenia, który ma swój początek w atrybucie woli Boga, porządkuje okoliczności dotyczące świata i ruch owego makrokosmosu. Ten kwestie nie są dobrowolne, lecz decyduje o nich wola Boga, niekiedy błędnie nazywana "naturą".

Prawo szari'a mające swój początek w atrybucie Bożej mowy jest zbiorem praw, które porządkują dobrowolne uczynki człowieka, będącego mikrokosmosem.

Niekiedy te dwa prawa szari'a spotykają się w tym samym miejscu.

Aniołowie Boga są wielką społecznością, są armią Boga.

Są oni posłusznymi sługami, niosącymi pierwsze prawo szari'a, są jego pracownikami i przedstawicielami. Niektórzy z nich są sługami Boga, oddającymi Mu cześć; inni w zachwycie tłoczą się wokół Bożego Tronu.

* * *

Udoskonalenie materii powoduje eskalację życia

Życie jest sprawą fundamentalną, podstawową; materia jest od niego zależna i dzięki niemu istnieje i trwa. Jeśli porównasz mikroskopijny organizm i jego zmysły ze zmysłami człowieka, zobaczysz, że niezależnie od tego, o ile człowiek będzie większy od owego organizmu, o tyle jego zmysły będą niższe od zmysłów mikroorganizmu.

Organizm słyszy głos swego brata, widzi swoje pożywienie. Gdyby został powiększony do rozmiarów człowieka, jego zmysły byłyby cudowne, blask jego życia - oślepiający, a on sam wyglądałby jak błyskawica, która rozświetla niebiosa.

Człowiek nie jest istotą żywą złożoną z istot martwych, lecz żyjącą "komórką ludzką" złożoną z miliardów żyjących komórek.

اِنَّ الْاِنْسَانَ كَصُورَةِ ﴿يٰسٓ﴾ كُتِبَتْ ف۪يهَا سُورَةُ ﴿يٰسٓ﴾

[18]

فَتَبَارَكَ اللّٰهُ اَحْسَنُ الْخَالِق۪ينَ

[19]

* * *

Materializm jest duchową zarazą

Materializm jest duchową zarazą, a rodzaj ludzki został zarażony ową straszliwą gorączką. Zaszczepienie materializmu i naśladowanie go sprawiły, że nagle na ludzkość spadł gniew Boga. {(*): Te słowa są aluzją do pierwszej wojny światowej.}

Owa zaraza rozprzestrzenia się w takim stopniu, do jakiego może rozprzestrzeniać się krytyka. Została ona zaszczepiona przez naukę, zaś ślepego naśladownictwa nauczyła ją współczesna cywilizacja.

Wolność prowadzi do krytyki, a źródłem zbłądzenia jest duma.

* * *

W istnieniu nie ma żadnej bezczynności, a bezczynny pracuje na rzecz niebytu

Najbardziej nieszczęsnym, nędznym i strapionym człowiekiem jest ten, który jest bezrobotny. Bezczynność jest niebytem wewnątrz istnienia, śmiercią wewnątrz życia, podczas gdy wysiłek jest życiem istnienia i jawą życia!

* * *

Lichwa i odsetki przynoszą islamowi jedynie szkodę

Lichwa jest przyczyną bezczynności; tłumi ona zapał do pracy.

Korzyść, jaka czeka za drzwiami lichwy i w bankach, które są jej kuframi, zawsze jest przeznaczona dla najgorszej spośród grup ludzkości, dla niewiernych.

Korzyści będące udziałem niewiernych trafiają do najgorszych spośród nich, to jest do prześladowców.

Korzyści będące udziałem prześladowców zawsze trafiają do najgorszych z nich, to jest do rozpustników, co nie przynosi światu islamu niczego innego, jak tylko szkodę.

Według prawa szari'a niemożliwym jest, by cała ludzkość zawsze żyła w pomyślności. Wojujący niewierny nie zasługuje na szacunek, jest nieczysty, a jego krew zawsze jest przelaną na próżno.

* * *

Koran obroni sam siebie,

a jego panowanie będzie trwać wiecznie

Widziałem człowieka dotkniętego rozpaczą, chorego z pesymizmu, który powiedział: "Coraz mniej jest uczonych. Ilość zastąpiła jakość.

Jestem przerażony tym, że pewnego dnia nasza religia umrze". Odpowiedziałem: Wiara islamu nie umrze, dopóki nie zagaśnie wszechświat.

Dopóki cechy szczególne islamu, minarety naszej religii, miejsca, w których oddaje się cześć Bogu, dzieła prawa szariatu (a wszystkie te rzeczy są niczym gwoździe wbite w powierzchnię ziemi)...; dopóki one nie zgasną, dopóty islam zawsze będzie lśnił.

Wszystkie meczety są nauczycielami, uczącymi tych, którzy często je odwiedzają; wszyscy nauczyciele stali się mistrzami, którzy językiem usposobienia, bez błędów i bez zapominania, wpajają religię swym uczniom.

Wszystkie cechy szczególne islamu są uczonymi, stale nauczającymi ducha islamu tych, którzy na nie spoglądają. Z biegiem wieków stały się one przyczyną ciągłości religii.

Światła islamu jak gdyby przyjęły postać jego cech szczególnych, a czysta woda islamu zakrzepła w jego miejsca oddawania czci Bogu, każdemu z nich nadając kształt filaru wiary.

Nakazy i zakazy islamu zostały jak gdyby ucieleśnione w jego dziełach; każdy z diamentowych filarów islamu obrócił się w kamień jego światów; owe dzieła i światy powiązały ziemię z niebiosami.

Zwłaszcza mówca, którym jest Koran, owa Księga cudownej wystawy, stale powtarza swą przedwieczną rozprawę; w krajach muzułmańskich nie pozostały ani jedna wioska i ani jedno miejsce,

Które nie słuchają jego przesłania lub nie słyszą jego nauki. Zgodnie z ukrytym znaczeniem słów: اِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ [20], bycie hafizem to naprawdę wysoka ranga. Recytowanie Koranu jest aktem czci dla ludzi i dla dżinnów.

Z tego powodu Koran powinien być nauczany; powinno się również wspominać o jego bezspornych kwestiach. Poprzez stałe powtarzanie kwestie teoretyczne stają się bezspornymi i przekształcają się w oczywiste fakty, które nie wymagają dalszych objaśnień.

Podstawy religii przestały być kwestiami teoretycznymi, a stały się zasadniczymi. Wystarczy wspomnieć o nich i przypomnieć je, a Koran zawsze jest uzdrowicielem.

Odrodzenie się islamu i przebudzenie się społeczeństwa są dowodami dla każdego; jest w nich równowaga, a służą one owym wspominaniu i przypominaniu.

Ponieważ życie społeczne miało swój początek w islamie, wiara jednego człowieka nie jest ograniczona do dowodów dotyczących jego samego, lecz opiera się ona na świadomości. Zaiste, wiara opiera się na niezliczonych kwestiach obecnych w sercu zwykłego człowieka.

Godnym odnotowania jest fakt, że z biegiem czasu trudno obalić twierdzenia nawet słabej szkoły myśli, cóż dopiero twierdzenia islamu, który opiera się na dwóch solidnych fundamentach Objawienia i wrodzonego usposobienia, a jego władza przez wiele wieków była tak skuteczną!

Ze swymi solidnie zakorzenionymi zasadami i głębokimi dziełami islam spoił połowę świata, stając się duchem jej natury. Jeśli nawet teraz jest zaćmiony, wkrótce znów się ukaże!

Niestety!, pewni ludzie spośród niewiernych, którym przewróciło się w głowach, poprzez swe fałszywe argumenty atakują solidne fundamenty owego wzniosłego pałacu, kiedy tylko znajdą okazję po temu.

Starają się wstrząsnąć owymi fundamentami, jednak w te zasady nie można ingerować ani też manipulować przy nich, zatem niech zamilknie bezbożność - ten łajdak, który jest bankrutem! Dość już tych eksperymentów niewiary i kłamstw!

Wysuniętym posterunkiem świata islamu w walce przeciw światu niewiary był uniwersytet Daru'l-Funun, jednak z powodu bierności i niedbalstwa gad natury

Przerwał front wiary; bezbożność zaatakowała i wstrząsnęła narodem. Wysunięta placówka powinna być rajem rozświetlonym duchem islamu.

Albo niechaj będzie ona najbardziej solidną i prawdziwie przebudzoną, albo też niech nie będzie taką instytucją. Nie może być tak, że zwodzi ona islam. Serce jest siedliskiem wiary, zaś umysł jest miejscem, w którym odbija się światło wiary.

Umysł niekiedy jest mudżahidem, niekiedy jest zamiataczem ulic; jeśli wątpliwości umysłu nie znajdują drogi do serca, serce najprawdopodobniej uwierzy, a świadomość pozostanie niezachwiana.

Gdyby - jak przypuszczają niektórzy ludzie - siedzibą wiary był umysł, wówczas "absolutnej pewności", która jest duchem wiary, przeciwstawiłyby się niezliczone możliwe ewentualności i wszyscy bezlitośni wrogowie.

Siedliskiem wiary są serce i świadomość, zaś intuicja i natchnienie są jej świadectwem. Szóstym zmysłem jest droga wiary, zaś myśl i intelekt są jej strażnikami.

* * *

Należy przypominać kwestie bezsporne, nie zaś uczyć teoretycznych

Podstawy religii, bezsporne kwestie prawa szari'a, obecne są w sercach ludzi, zaś serca stają się świadome owych kwestii dzięki ich przypominaniu.

Osiągnięto pożądany cel, a najbardziej wzniosły styl owo przypominanie osiąga, kiedy jest wygłaszane w języku arabskim. {(*): Autor dostrzegł wydarzenie, jakie miało miejsce dziesięć lat po napisaniu tych słów i stara się na nie odpowiedzieć.}

Kazanie w języku arabskim podczas modlitwy piątkowej wystarczy dla przypomnienia kwestii zasadniczych i bezspornych.

Pouczenie dotyczące kwestii teoretycznych nie jest konieczne. Co więcej, słowa języka arabskiego odciskają na obliczu islamu pieczęć Bożej jedności; wypowiadanie owych słów w wielu językach jest niedopuszczalne.

* * *

Hadisy mówią do wersetów Koranu:

"Dosięgnięcie was jest niemożliwością!"

Jeśli porównasz wersety Koranu i hadisy, jasno zobaczysz, że najbardziej elokwentnym z ludzi był ten, który przyniósł Objawienie, jednak nawet jego elokwencja nie dorównywała elokwencji wersetów koranicznych.

Nawet on nie mógłby naśladować Koranu, a to oznacza, że żadne ze słów Koranu, które wyszły z ust Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), nie pochodziło od niego.

* * *

Zwięzłe objaśnienie cudowności Koranu

Pewnego razu miałem sen, w którym znajdowałem się u podnóża góry Ararat. Nagle góra wybuchła, rozrzucając wielkie jak góry skały po całym świecie, aż ten się zatrząsł.

Wówczas obok mnie ukazał się pewien człowiek, który mi rzekł: "Objaśnij mi zwięźle i treściwie te aspekty cudowności Koranu, które są ci znane!"

Choć wciąż śniłem, myślałem o znaczeniu tego snu i rzekłem do siebie: "Ta eksplozja jest symbolem przemian, jakie dotkną ludzkość.

W rezultacie owych przemian i przewrotu przewodnictwo Rozróżnienia między prawdą a fałszem wszędzie zostanie wywyższone ponad inne rzeczy i zapanuje. Nadejdzie czas, by objaśnić jego cudowność!"

Mówię więc w odpowiedzi pytającemu: Cudowność Koranu ukazuje się jako pochodząca z siedmiu źródeł, bądź też jako złożona z siedmiu pierwiastków.

Źródło Pierwszeto potoczystość sformułowań Koranu, biorąca początek z czystości jego języka; to olśniewający styl jego wystawy, zrodzony z piękna jego składni; to elokwencja jego znaczeń, oryginalność pojęć, doskonałość konkluzji i niezwykłość stylów.

Obok tych przymiotów na jego cudowność składają się również cudowny haft i wystawa, niebanalny kunszt i język, dzięki którym powtórzenia w Koranie nigdy nie męczą ani nie nużą.

Pierwiastek Drugito fakt, iż Koran jest skarbcem tajemnych nauk, zawierającym ukryte zasady dotyczące wydarzeń w kosmosie, niejasne tajemnice prawd Bożych, niewidzialne kwestie Objawienia, wydarzenia ukryte w przeszłości, a także kwestie skryte w przyszłości.

Koran rozmawia ze światem przejawów językiem świata tego, co niewidzialne, symbolicznie odsłaniając owe kwestie, zaś adresatem tych słów jest rodzaj ludzki, ów świetlisty blask cudowności.

Źródło Trzecie:Koran odznacza się cudowną wszechstronnością, która ma pięć aspektów, a przejawia się w jego słowach, znaczeniach, nakazach i zakazach, w jego wiedzy oraz w równowadze jego celów.

Jeśli chodzi ojego słowa,to obejmują one prawdziwy ogrom możliwych ewentualności oraz ich liczne aspekty, o każdym mówiąc w sposób najbardziej zgodny z zasadami retoryki, najbardziej poprawnym językiem arabskim i z największą słusznością wedle prawa szariatu.

Jeśli chodzi ojego znaczenie,to cudowność wystawy Koranu sprawia, że mieści on w sobie drogi wszystkich świętych (ar. ałlija),oświecenia wszystkich, którzy posiedli biegłość w wiedzy o Bogu, szkoły tych, którzy podążają drogą sufich, drogi uczonych w teologii (ar. kalam),a także ścieżki filozofów - tak rozległe są jego świadectwo

i jego znaczenia. Jakże rozległy obszar zobaczysz, jeśli wyjrzysz przez to okno!

Jeśli chodzi ozakres jego nakazów i zakazów,to cudowne prawo szariatu właśnie z Koranu wywnioskowało wszystkie zasady służące osiągnięciu szczęścia na tym świecie i w świecie, który dopiero nadejdzie, wszystkie środki zbawienia.

Orzeczenia Koranu obejmują wszystkie relacje społeczne, wszystkie metody edukacji i prawdę w temacie wszelkich możliwych stanów i warunków.

Jeśli chodzi ogłębię jego wiedzy,to połączyła ona w raju Koranu i w fortecach jego sur zarówno nauki przyrodnicze, jak i nauki o Bogu, a także wszystkie znaki, aluzje i wskazówki owych nauk.

Jeśli chodzi ojego cele i zamysły,to w Koranie zastosowano doskonałą równowagę i systematyczną kolejność; owa równowaga została zachowana, zaś Koran pozostaje zgodny z zasadami wrodzonej istoty rzeczy i jedności.

We wszechstronności jego słów ujrzysz zatem zadziwiające obejmowanie każdej rzeczy, rozległość jego znaczeń, zakres jego nakazów i zakazów, głębię jego wiedzy i równowagę jego celów.

Pierwiastek Czwarty:Koran obdarowuje swym świetlistym blaskiem każdą epokę (stosownie do jej zdolności zrozumienia i do stopnia rozwoju literatury w danym czasie), a także wszystkie grupy ludzi, stosownie do ich zdolności i możliwości.

Jego drzwi są otwarte dla każdej ery i dla każdej grupy. Jest tak, jakby słowo Najbardziej Miłosiernego było na nowo objawiane w każdej chwili i każdym miejscu.

Im starszy jest Koran, tym staje się młodszym; jego znaki stają się widoczne, zaś owo Boże przesłanie rozdziera zasłonę natury i pozornych przyczyn.

Każdy jego werset nieprzerwanie rozsiewa światło Bożej jedności, unosząc zasłonę świata przejawów narzuconą na to, co niewidzialne.

Wzniosłość jego przesłania przyciąga uważne spojrzenie człowieka, ponieważ język Koranu jest językiem tego, co niewidzialne, którym rozmawia on ze światem przejawów. Z tego Pierwiastka, z tego obejmującego każdą rzecz oceanu bierze początek jego cudowna świeżość!

Koran mówi o Bożej łaskawości, by stała się ona dobrze znana dla ludzkich umysłów. Różnorodność stylu jego Objawienia czyni go dobrze znanym dla ludzi i dżinnów.

Źródło Piąte:Koran przekazuje swe opowieści, relacje i prawdomówne sprawozdania w oryginalnym i bogatym w znaczenia stylu, jakby sam je zaświadczał, czyniąc je kwestiami zasadniczymi,

Poprzez które ostrzega ludzkość. W swych relacjach mówi o wydarzeniach przeszłości i przyszłości, o sekretach Piekła i Raju,

O prawdach tego, co niewidzialne, o tajemnicach świata przejawów i tajemnicach Boga, o tajemnicach powiązań w kosmosie.

Są to jasne i proste historie, których nie obaliły ani rzeczywistość, ani logika. Nawet jeśli logika nie przyjmuje ich, nie może również obalić tych historii, o których mówią Księgi Objawione, darzone największą czcią przez cały świat.

Koran wiernie relacjonuje kwestie, co do których owe Księgi są zgodne, a także wspomina - w poprawnej formie - o tematach, co do których się poróżniły. Fakt, że omówienie takich kwestii ukazało się dzięki komuś, kto był niepiśmienny, jest największym cudem wszystkich czasów!

Pierwiastek Szósty:Koran był założycielem religii islamu, która jest w nim zawarta. Jeśli prześledzisz cały czas i wszystkie miejsca, zobaczysz, że ani przeszłość nigdy nie była zdolna do tego, by stworzyć coś podobnego do islamu, ani też nie będzie do tego zdolna przyszłość.

Ów niebiański wątek obejmuje nasz świat, zarządzając jego ruchem po orbicie i ruchem obrotowym. Przytłoczył on Ziemię i dosiadł jej, lecz Ziemia wciąż nie odstąpiła od swego buntu.

Źródło Siódmeto połączenie świateł wylewających się z powyższych sześciu Źródeł; to połączenie ukazuje piękno, zaś piękno ukazuje intuicję, która jest świetlistym narzędziem zrozumienia.

Skutkiem tego jest przyjemność płynąca z owej cudowności, której można doznać, lecz nasz język nie wystarczy do tego, by ją opisać; zawodzi również umysł. Ową niebiańską gwiazdę można dostrzec, lecz nie można ująć jej w dłoń.

Od trzynastu wieków wrogowie Koranu pragnęli rzucić mu wyzwanie, podczas gdy w jego przyjaciołach zrodziło się pragnienie naśladowania go. To również jest dowodem cudowności Koranu.

W konsekwencji owych dwóch żarliwych pragnień napisano miliony ksiąg w języku arabskim, które weszły w skład biblioteki istnienia.

Jeśli porównamy je z Objawieniem, jeśli zostaną one zważone, wówczas nie tylko uczeni, lecz nawet ludzie prości, polegając na

świadectwie swych oczu i uszu, oznajmią: "Ta Księga pochodzi z niebios, zaś tamte są dziełem człowieka!"

Ludzie powiedzą również: "Ta księga nie przypomina pozostałych i nie jest taka, jak inne. Mogłaby zatem być niższą od wszystkich innych, lecz to z całą oczywistością nie może być prawda,

A wobec tego przewyższa ona wszystkie pozostałe". Znaczenia Koranu są ponadczasowe; jest on Księgą zadedykowaną rodzajowi ludzkiemu, która przywołuje do siebie dusze i umysły!

Człowiek miał nad nim władzę i zadawał mu kłam, lecz nigdy nie mógł sprzeciwić się znaczeniom Koranu, zaś obecnie czas próby już przeminął.

Koran nie przypomina innych ksiąg i nie może być do nich porównywany, ponieważ mądrość Wszechwładnego sprawiła, że był on objawiany fragment po fragmencie, przez dwadzieścia lat, stosownie do potrzeb.

Bezpośrednie przyczyny objawień były rozmaite. Powtarzały się rozmaite pytania dotyczące danej kwestii. Nakazy i nakazy Koranu były związane z wieloma zmieniającymi się wydarzeniami. Również pory objawienia były rozmaite.

Koran rozpatrywano w rozmaitych warunkach; zwracał się on do wielu grup ludzi, często wielce odległych jedna od drugiej; również cele jego przewodnictwa były różne.

Na tych fundamentach zostały oparte jego konstrukcja, jego cudowna wystawa, jego odpowiedzi i przesłania, a jednak mimo to gładkość jego stylu, jego harmonia i wzajemne proporcje ukazują doskonałość i brak jakichkolwiek wad.

Świadectwem tego jest fakt, że - mówiąc zgodnie z nauką retoryki - do Koranu należy cecha, jaką nie odznaczają się żadne inne słowa: jeśli słuchasz innych słów, ujrzysz za nimi mówcę bądź pisarza, albo też znajdziesz go wewnątrz nich. Styl jest zwierciadłem, w którym odbija się człowiek.

O ty, który we śnie zadałeś mi pytanie! Prosiłeś o zwięzłość, zatem uczyniłem jedynie wskazówkę. Jeśli pragniesz szczegółowego objaśnienia, nie leży ono w mojej możliwości! Mucha nie jest w stanie dostrzec niebios. Elokwencja Koranu to jedynie jeden z czterdziestu aspektów jego cudowności, zaś jego wystawę starałem się - choć w niegodny jej sposób - ukazać w dziele Iszarat al-I'dżaz,

Jednak mój komentarz, liczący sto stron, okazał się niewystarczającym. To raczej ja sam potrzebuję szczegółowych objaśnień od natchnień dla duszy, takich jak ty!

Ręka literatury zachodniej

nie jest w stanie dosięgnąć słów Koranu

[21]

Stan umysłu sprawiający przyjemność dojrzałym i dążącym ku doskonałości poprzez należyte docenianie znaczenia słów, nie sprawia satysfakcji tym, którzy są dziecinni, kapryśni lub rozpustni,

Ani też nie bawi ich. W rezultacie ci, którzy zostali wychowani pośród niegodziwych, rozwiązłych i cielesnych przyjemności pożądania nie zaznają przyjemności duchowej.

Spójrzmy na "powieściowy" punkt widzenia współczesnej literatury, jaki zrodziła Europa; czytelnicy powieści ani nie zobaczą, ani nie doznają wzniosłych subtelności i wspaniałych cnót Koranu.

Nie są w stanie przeanalizować tych cnót wedle swych kryteriów. Są trzy obszary, po których przechadza się literatura, wędrując w ich granicach:

Są to albo miłość i smutek, albo bohaterstwo i waleczność, albo opisywanie rzeczywistości. Literatura zagraniczna nie poszukuje prawdy w bohaterstwie, lecz raczej wpaja pragnienie siły poprzez przyklaskiwanie ludzkiemu okrucieństwu.

Co się tyczy smutku i miłości, literatura europejska nie wie, czym jest prawdziwa miłość, lecz wstrzykuje w duszę dreszczyk pobudzający żądzę.

W kwestii opisywania rzeczywistości nie postrzega wszechświata jako dzieła kunsztu Boga, nie widzi odcienia, jaki nadał mu Najbardziej Miłosierny,

Lecz raczej zbliża się do niego i opisuje go z punktu widzenia natury, nie mogąc się od tego uwolnić.

Z tego powodu tym, co wpaja literatura obca, jest umiłowanie natury. Zaszczepia w duszy uczucie materializmu, od którego niełatwo się wyzwolić.

Ponadto owa grubiańska literatura, będąca zarówno środkiem uspokajającym, jak narkotykiem, nie jest w stanie dostarczyć zbawiennego balsamu na strapienia duszy, które rodzą się ze zbłądzenia będącego skutkiem tego, o czym powiedzieliśmy powyżej.

Znalazła jedynie jedno lekarstwo na owe strapienia, a są nim jej powieści i fikcja. Książki z ich martwym życiem, kino z jego żywymi trupami... Śmierć nie może obdarować życiem!

Teatr z jego wcieleniami i duchami, które wychodzą z wielkiego grobu, znanego jako przeszłość... Wobec owych trzech rodzajów jej fikcji literatura jest kompletnie bezwstydna!

Włożyła ona kłamliwy język w usta rodzaju ludzkiego, umieściła lubieżne oko w jego twarzy, odziała świat w szkarłatną spódnicę, a nie uznaje zwyczajnego piękna.

Jeśli wskazuje ona na słońce, wywołuje w umyśle czytelnika obraz pięknej blond aktorki. Pozornie mówi: "Występek jest złem, jest czymś, co nie przystoi mężczyźnie",

Wskazując na szkodliwe konsekwencje występku. Jednak jej opisy tak nawołują do niemoralności, że sprawiają, iż usta stają się wodą, której rozsądek nie jest w stanie utrzymać pod swą kontrolą.

Owe opisy pobudzają żądzę, wzbudzają pożądanie, aż emocje nie zważają już na nic. Natomiast literatura Koranu nie wywołuje pożądania,

Lecz obdarowuje zmysłem umiłowania prawdy, namiętnością dla czystego powabu, docenieniem piękna i rozsmakowaniem w nim i pragnieniem prawdy, a przy tym nie kłamie.

Nie patrzy na wszechświat z punktu widzenia natury, lecz mówi o nim, traktując go jako dzieło Bożego kunsztu, dostrzegając pokolorowanie go przez Najbardziej Miłosiernego. Nie dezorientuje umysłu,

Lecz zaszczepia w nim światło poznania Stwórcy. Wskazuje na Jego znaki we wszystkich rzeczach. Wywołuje wzruszenie i smutek, lecz takie, które nie są podobne do innych.

Literatura zrodzona w Europie wzbudza patetyczny smutek wynikający z braku przyjaciół, z bycia tym, który nie ma właściciela, nie zaś wzniosły smutek.

Jest to boleściwy smutek, wywoływany przez głuchą naturę i ślepą siłę, który ukazuje świat jako opustoszały - i tylko w ten sposób.

Tak literatura Europy opisuje świat, zatrzymując na nim dotkniętego smutkiem człowieka, umieszczając go pośród obcych jako tego, który nie ma swego właściciela, pozostawiając go bez żadnej nadziei.

Z powodu owego uczucia konsternacji, jakie ogarnia człowieka, stopniowo pogrąża się on w zbłądzeniu; literatura otwiera drogę prowadzącą do ateizmu, z której trudno zawrócić, a być może ów człowiek nigdy z niej nie powróci.

Literatura Koranu wytwarza smutek, jednak jest to smutek miłości, nie smutek sieroty. Wynika on z rozłąki z przyjaciółmi, nie zaś z braku przyjaciół.

Literatura Koranu nie postrzega wszechświata jako dzieła ślepej natury, lecz jako świadome i miłosierne dzieło Bożego kunsztu; nie mówi o naturze.

Nie opisuje ślepej siły, lecz mądre i przemyślane dzieła Bożej mocy, dzięki czemu świat nie staje się bezludnym pustkowiem.

Zaiste, w oczach owego rozżalonego, do którego zwraca się Koran, świat staje się miejscem zgromadzenia przyjaciół. Gdzie nie spojrzeć, widoczne są wzajemna miłość i odzew, które nie są przyczyną strapienia.

Życzliwość widoczna w każdym zakątku świata zbliża przygnębionego człowieka do społeczności, sprawiając, że odczuwa on wzniosły smutek tęsknoty, nie żałobę.

Oba te uczucia wywołują zapał, jednak poprzez zapał, jaki wywołuje literatura obca, dusza staje się podniecona i budzą się żądze; ta literatura nie daje duszy żadnej radości.

Natomiast wzniosły zapał Koranu rozpłomienia duszę. Oto, dlaczego prawo szari'a przyniesione przez Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) nie pragnie żadnych uciech ani rozrywek.

Zakazało ono niektórych instrumentów muzycznych, służących rozrywce, zaś dozwoliło inne. Oznacza to, że instrumenty, których dźwięk wywołuje smutek Koranu lub zapał Objawienia, nie są szkodliwe.

Jeśli jednak dźwięk instrumentu wywołuje boleściwy żal sieroty lub dreszcze ciała, taki instrument jest zakazany. Ta kwestia zmienia się w zależności od człowieka; nie wszyscy ludzie są tacy sami.

* * *

Gałęzie podają nam owoce w imię miłosierdzia

Gdzie nie spojrzeć, gałęzie drzewa stworzenia wyraźnie wyciągają owoce swoich darów do rąk istot posiadających dusze,

Jednak w rzeczywistości to ręka miłosierdzia i mocy Boga jest tym, co wyciąga ku nam owe owoce i gałęzie.

Powinieneś z wdzięcznością ucałować tę rękę; powinieneś w podzięce głosić świętość owej ręki Bożej mocy.

* * *

Objaśnienie trzech dróg,

na które wskazuje zakończenie sury Al-Fatiha

O, bracie, który jesteś pełen nadziei! Zabierz ze sobą swoją wyobraźnię i chodź ze mną. Spójrz, jesteśmy w pewnym kraju i rozglądamy się dookoła. Nikt nas nie widzi.

Oto warstwa czarnych chmur rozpięta na wysokich górach, jakby były one masztami namiotu. Ta chmura okrywa również całe oblicze ziemi.

Jest ona niczym lity strop, który jednak otwiera się na sześć stron, zatem można zobaczyć słońce. Znajdujemy się pod tą chmurą, a ciemność nas uciska.

Rozpacz nas dusi, a brak powietrza zabija. Teraz spójrz, otwierają się przed nami trzy drogi. Jedna prowadzi do świetlistego kraju... Kiedyś już widziałem ów metaforyczny kraj.

Tak, kiedyś już tutaj byłem i przeszedłem owymi trzema drogami. Pierwszą drogę wybiera większość ludzi; jest to droga tego świata, która zaprasza nas do tego, byśmy nią podążyli.

Spójrz, oto idziemy tą drogą. Spójrz, grozi nam morze piasków pustyni, która pali nas swym gniewem!

Spójrz na fale wielkie jak góry, które również nam grożą. Dzięki Bogu!, jesteśmy już po drugiej stronie i możemy oglądać oblicze słońca,

Jednak tylko my wiemy, jakie trudy wycierpieliśmy. Ach!, oto wracamy na pustkowie, pod niski strop czarnych chmur. Tym, czego potrzebujemy, jest spojrzenie serca, które rozświetli dla nas wszystkie rzeczy.

Oto cudowny i wypełniony światłem świat; jeśli jesteś dość odważny, wkroczymy do niego razem, tą oto drogą, obfitującą w niebezpieczeństwa. To nasza druga droga:

Zanurzymy się w ziemię natury i przejdziemy na drugą stronę, lub też, drżąc ze strachu, przejdziemy przez tunel przyrody.

Kiedyś już podróżowałem tą drogą, bez strachu i przepełniony modlitwą. Jednak wówczas miałem przy sobie substancję, która mogła stopić i rozedrzeć ziemię natury.

A oto trzecia droga, zaś cudowne świadectwo o niej dał mi Koran. Bracie, trzymaj się blisko mnie i nie lękaj się!

Spójrz, czekają na nas jaskinie, będące niby tunel, którym płynie podziemny strumień. Możemy tamtędy przejść. Nie pozwól, by owe

straszliwe, lecz pozbawione życia istoty natury przeraziły cię choćby w najmniejszym stopniu!

Za zgorzkniałą twarzą natury znajduje się uśmiechnięte oblicze jej Litościwego właściciela. Światło Koranu ukazało mi substancję tej Księgi, zaś ta substancja lśni niczym rad.

Spójrz! Oto wyszliśmy z tunelu w świecie pełnym światła, widzimy delikatną ziemię, oddychamy łagodnym i lekkim powietrzem. Unieś głowę! Spójrz, oto drzewo Tuba, wznoszące się aż do nieba, rozdzierające chmury i zostawiające je daleko w dole. Owym drzewem Tuba, które nas zaprasza,

Jest Koran, który wszędzie rozpościera swe gałęzie. Musimy uczepić się tej zniżającej się gałęzi, aby mogła pociągnąć nas w górę.

Na ziemi jednym z uosobień owego niebiańskiego drzewa jest wspaniałe prawo szari'a. Jego drogą wspięliśmy się do tego świata światła bez żadnych trudności i nie dotknęło nas żadne strapienie ani rozpacz.

Jednak jako że poszliśmy złą drogą, wrócimy do miejsca, w którym byliśmy wcześniej, by znaleźć tę właściwą. Spójrz, oto nasza trzecia droga! Nad górami krąży wspaniały sokół,

Który recytuje azan całemu światu. Spójrz, najwspanialszy z muezzinów, Muhammad Haszymita (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), wzywa rodzaj ludzki do owego świetlistego świata, nakazując odmawianie suplikacji i wykonywanie modlitw obowiązkowych.

Spójrz na góry! Spójrz, oto przewodnictwo rozdarło zasłonę chmur, a góra szariatu wzniosła głowę do nieba! Jak wspaniale ozdobiła ona oko i oblicze ziemi!

Teraz musimy stąd odlecieć statkiem powietrznym dokładania starań. Oto delikatny wietrzyk i światło piękna... Ach, oto wielka góra Uhud, góra Bożej jedności!

Oto Al-Dżudi, góra islamu. Oto Góra Księżycowa, oto Koran Al-Azhar, a z owego wzniosłego źródła wypływa czysta woda Nilu. Napij się tej słodkiej wody!

فَتَبَارَكَ اللّٰهُ اَحْسَنُ الْخَالِق۪ينَ

[22]

وَ اٰخِرُ دَعْوٰينَا اَنِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَ

[57]

Przyjacielu! Teraz odrzuć swoją wyobraźnię, a przywdziej szatę rozsądku! Pierwsze dwie drogi są drogami tych, na których Bóg jest zagniewany, oraz tych, którzy błądzą.

Wiele niebezpieczeństw czyha na owych drogach. Wiecznie panują na nich zima, jesień lub lato. Jedynie jeden na stu ludzi, którzy podążają owymi drogami, zostaje zbawiony, jeśli jest mędrcem podobnym Platonowi czy Sokratesowi.

Trzecia droga jest łatwa i prosta. Na niej równi są słabi i silni. Każdy może nią podążyć, a stając się męczennikiem lub ghazim można dojść do największych wygód.

Tak oto dotarliśmy do zakończenia. Tak, pierwsze dwie drogi są ścieżkami i szkołami dżinna nauki. Jeśli chodzi o trzecią drogę, a jest nią przewodnictwo Koranu, jest ona drogą prosta, która doprowadziła nas do celu.

اَللّٰهُمَّ اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَق۪يمَ ٭ صِرَاطَ الَّذ۪ينَ اَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ ٭ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَاالضَّٓالّ۪ينَ اٰم۪ينَ

[23]

* * *

Całe prawdziwe cierpienie tkwi w zbłądzeniu, Cała prawdziwa przyjemność w wierze

Wielka prawda przyodziana w szatę wyobraźni

Mój rozważny towarzyszu podróży! Mój przyjacielu! Jeśli chcesz wyraźnie ujrzeć różnicę między świetlistą drogą prostą a drogami tych, na których Bóg jest zagniewany, i tych, którzy błądzą,

Weź ze sobą swą fantazję i dosiądź swej wyobraźni, a razem udamy się w mrok niebytu. Odwiedzimy ten wielki grób, to miasto zmarłych.

Ręka mocy Przedwiecznego i Wszechmocnego zabrała nas z owego mrocznego miejsca, sprawiła, że dosiedliśmy istnienia, i wysłała nas na ten świat, do tego miasta pozbawionego przyjemności.

Teraz przybyliśmy na przerażającą pustynię świata istnienia. Mieliśmy otwarte oczy i patrzyliśmy w sześciu kierunkach.

Najpierw spojrzeliśmy przed siebie, poszukując łask, lecz udręki i cierpienia zaatakowały nas niczym wrogowie. Przestraszyliśmy się i odwróciliśmy wzrok.

Spojrzeliśmy w lewo i w prawo na żywioły natury, poszukując wsparcia, lecz ujrzeliśmy, że ich serca są twarde i bezlitosne, a one same gniewnie zgrzytają zębami, nie zważając ani na prośby, ani na lamenty.

Jak oblężeni, wnieśliśmy oczy w rozpaczy. Poszukując pomocy, spojrzeliśmy na ciała niebieskie, lecz one również groziły nam w najbardziej straszny sposób,

Jakby każde z nich było wystrzeloną bombą, pędzącą przez przestrzeń, jednak tak czy inaczej jedne nie stawały na drodze drugim.

Gdyby przez przypadek choć jedno z owych ciał niebieskich zboczyło ze swej drogi, świat przejawów zostałby rozsadzony na kawałki. Niech Bóg uchroni nas przed tym, aby miało to zależeć od zbiegu okoliczności! Nie wynikłoby z tego żadne dobro.

W rozpaczy odwróciliśmy wzrok, pokonani przez smutek i oszołomienie. Pochyliliśmy głowy i uważnie spojrzeliśmy na samych siebie.

Usłyszeliśmy krzyk miriad potrzeb i płacz tysięcy niedostatków, dochodzące z naszych żałosnych "ja". Oczekiwaliśmy pocieszenia, lecz otrzymaliśmy przerażenie.

Również spojrzenie na nas samych nie przyniosło nic dobrego. Poszukując schronienia i pocieszenia, naradziliśmy się z naszą świadomością i spojrzeliśmy w jej głąb. Niestety, również tam niczego nie znaleźliśmy, lecz sami musieliśmy dopomóc świadomości,

Ponieważ obejmuje ona tysiące nadziei, burzliwych emocji i dzikich żądz, rozprzestrzeniających się na cały wszechświat. Zadrżeliśmy w obliczu ich wszystkich i nie mogliśmy udzielić żadnej pomocy.

Wtłoczone do świata istnienia, owe nadzieje rozciągają się od przedwieczności z jednej strony po wieczność z drugiej. Są one tak wielkie, że gdyby połknęły cały świat, świadomość jeszcze nie byłaby usatysfakcjonowana.

Dokądkolwiek się zwróciliśmy na owej drodze smutku, napotykaliśmy nieszczęście. Tak już jest z drogą tych, którzy ściągnęli na siebie gniew Boga i tych, którzy błądzą. Ową drogę obsiadły przypadek i zbłądzenie.

Poszliśmy ową drogą i upadliśmy do naszego obecnego stanu, a nawet teraz na jakiś czas zapomnieliśmy o początku i końcu, o Stwórcy i Zmartwychwstaniu.

Ta droga jest gorsza niż Piekło, jej żar jest bardziej straszliwy, miażdży ona nasze dusze. Zwracaliśmy się, szukając schronienia, w owych sześciu kierunkach, lecz efektem tego stał się stan, w jakim się znajdujemy.

Ów stan przepełnia nas straszliwą grozą, sprawia, że drżymy w bezsilności, niepokoju, lęku, osieroceniu i rozpaczy, jest udręką dla naszej świadomości.

Utworzyliśmy front zwrócony w każdym z owych sześciu kierunków i staraliśmy się odepchnąć wszystkie zagrożenia. Najpierw szukaliśmy ratunku w naszej sile, lecz niestety!, jesteśmy bezsilni i słabi.

Następnie zwróciliśmy się do samych siebie, aby uciszyć potrzeby naszych dusz, lecz niestety!, słyszymy ich nieustanny płacz.

Następnie wzywaliśmy pomocy, poszukując wybawcy, lecz nikt nie usłyszał i nikt nie odpowiedział. Przypuszczamy, że każda rzecz jest nam obcą i wrogą. Nic nie pociesza naszych serc, nic nie daje nam poczucia bezpieczeństwa ani prawdziwej przyjemności.

Wreszcie im częściej spoglądaliśmy na ciała niebieskie, tym bardziej ich widok przepełniał nas przerażeniem i grozą, drażniąc świadomość, pogłębiając jej wyobcowanie, dręcząc umysł i wypełniając go złudzeniami.

Bracie! Oto droga zbłądzenia! Doświadczyliśmy na niej całego mroku niewiary. Chodź, mój bracie, zawrócimy ku niebytowi.

I oto znów w nim jesteśmy, lecz tym razem naszą drogą będzie droga prosta, droga wiary, zaś naszym przewodnikiem i przywódcą będą mądrość i Koran, ów sokół przelatujący ponad wiekami.

Pewnego razu miłosierdzie i łaska Przedwiecznego Władcy zapragnęły naszego istnienia, a Jego moc wydała nas na świat, łaskawie usadzając nas na grzbiecie prawa Jego woli i dopełniając nas etap po etapie.

Następnie litościwie przyodziała nas w szatę istnienia i obdarowała nas Największym Depozytem i związanym z nim rangą, zaś cechami szczególnymi owego depozytu są suplikacje i modlitwy obowiązkowe.

Wszystkie etapy są miejscami postoju na naszej długiej drodze. By uczynić tę drogę łatwą dla nas, Boże zarządzenie wydało dekret i nakleiło go na stronicy naszych czół.

Dokądkolwiek nie pójdziemy i wśród jakiej grupy nie będziemy gośćmi, zawsze zostaniemy powitani prawdziwie po bratersku. Rozdajemy z tego, co należy do nas, zaś otrzymujemy z tego, co należy do innych.

Inni karmią nas z miłością zrodzoną z bliskości, stroją nas w swe podarunki, widzą nas, jak idziemy naszą drogą. Oto w końcu przybyliśmy pod drzwi świata. Słyszymy hałas.

Spójrz, przybyliśmy na ziemię i postawiliśmy stopy w świecie przejawów, w owym zgiełkliwym mieszkaniu człowieka, na święcie Najbardziej Miłosiernego.

O niczym nie mamy pojęcia. Naszym przewodnikiem i przywódcą jest wola Miłosiernego, zaś zastępcą owego przewodnika są nasze wrażliwe

oczy. Otwieramy oczy i rozglądamy się. Czy pamiętamy, jak przybyliśmy tu po raz pierwszy?

Jesteśmy obcymi i sierotami, a nasi wrogowie są liczni. Nie znamy naszego obrońcy. Mamy jednak światło wiary, które jest silnym filarem, punktem oparcia, obrońcą odpierającym nieprzyjaciół.

Oto wiara w Boga, która jest światłem naszych dusz, światłem naszego życia i duszą naszych dusz. Teraz nasze serca są spokojne. Lekceważymy naszych wrogów, a nawet nie zauważamy ich.

Kiedy w naszej pierwszej podróży naradziliśmy się z naszą świadomością, usłyszeliśmy niezliczone płacze, lamenty i skargi,

A z ich powodu zmogło nas nieszczęście. Nasze nadzieje i pragnienia, nasze zdolności i zmysły zawsze pragną wieczności, jednak nie wiemy, jak możemy jej dostąpić, stąd owe lamenty i ów płacz.

Jednakże - al-hamdu li-llah(ar. wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu) - tym razem znaleźliśmy punkt wspomożenia, które zawsze daje życie naszemu wrodzonemu usposobieniu i naszym nadziejom, sprawiając, że wzlatują one ku wieczności.

Nasze wrodzone usposobienie ukazuje nam drogę od owego punktu i poszukuje pomocy, pije wodę życia i biegnie ku doskonałości przez ów punkt wspomożenia, ów dodający sił , nieuchwytny symbol.

Drugim biegunem wiary jest potwierdzenie Zmartwychwstania. Perłą, która kryje się w owej muszli, jest wiecznie trwające szczęście. Dowodem owej wiary jest Koran, zaś świadomość jest tajemnicą człowieka.

Teraz unieś głowę, spójrz na wszechświat i przemów do niego. Z drogi, którą szliśmy wcześniej, wyglądał groźnie. Teraz, gdzie nie spojrzeć, uśmiecha się, śmieje, nieśmiało mruga do nas i migocze.

Czyż nie widzisz, że nasze oczy stały się pszczołami? Latają po całym ogrodzie wszechświata, wśród obfitości kwiatów, a każdy kwiat ofiarowuje im łyk wybornego napoju,

A także pociechę, miłość i poczucie zażyłości. Nasze oczy również dają, biorą, zaświadczają, sprawiają, że z miodu owych kwiatów również wypływa miód, jakim jest przesłanie owego tajemniczego sokoła.

Kiedy nasze spojrzenie spoczywa na ciałach niebieskich, gwiazdach lub słońcach, widzimy, że ukazują one mądrość Stwórcy, sposób, w jaki przekazuje On Swą naukę, a także przejaw Jego miłosierdzia, który uczynił je wszystkie szybującymi w niebiosach.

Jest tak, jakby słońce rozmawiało z nami, mówiąc: "Moi bracia! Nie bądźcie wystraszeni ani przerażeni. Witajcie! Jak to dobrze, że przyszliście! To mieszkanie należy do was, ja zaś jestem tylko świecznikiem.

Jak wy, jestem jedynie posłusznym sługą, który nie buntuje się przeciwko swemu Panu. Jedyny, Który wiecznie jest ponad wszelką potrzebę, poprzez Swoje miłosierdzie podporządkował mnie tak, bym służyło wam moim światłem. Światło i ciepło pochodzą ode mnie, a suplikacje i modlitwa powinny pochodzić od was!"

Teraz spójrz na księżyc, na gwiazdy i na morza! Każde z nich mówi we własnym języku: "Witajcie! Dobrze, że przyszliście! Czyż nas nie poznajecie?"

Spójrz na tajemnicę współpracy poprzez znaki uporządkowania. Każda z istot mówi: "Wszystkie jesteśmy sługami i zwierciadłami dla miłosierdzia Tego, Któremu należy się wszelka chwała. Nie martwcie się i nie lękajcie!

Nie bądźcie przerażeni ani sceptyczni, gdy słyszycie huk gromu i płacz wydarzeń, albowiem słychać w nich dudniące recytacje, zgiełk wychwalania Boga, wrzawę suplikacji i błagań.

Ten, Któremu należy się wszelka chwała, a Który wysłał nas do was, trzyma w Swym ręku wodze wszystkich zdarzeń. Oko wiary odczyta na ich twarzach znaki miłosierdzia głoszonego przez każde z nich".

O ty, który wierzysz, a twoje serce czuwa! Pozwólmy naszym oczom, by nieco odpoczęły; niech zastąpią je uszy, które powierzymy błogosławionej dłoni wiary. Wyślemy je na świat, aby posłuchały jego uroczego śpiewu.

To, co idąc pierwszą drogą, braliśmy za powszechną żałobę i lamenty towarzyszące śmierci, teraz jest suplikacjami, modlitwami, okrzykami wychwalania Boga.

Posłuchaj pomruku powietrza, ćwierkania kurcząt, stukotu kropel deszczu, plusku mórz, huku gromu, trzasku kamieni - wszystkie są pełnymi znaczeń zaśpiewami.

Nucenie powietrza, intonacja gromu, dźwięki fal - wszystkie recytują Bożą wspaniałość. Wszystkie piosenki deszczu i wszystkie szczebioty ptaków są wychwalaniem Bożego miłosierdzia i aluzjami [58] do rzeczywistości.

Dźwięki wszystkich rzeczy są dźwiękami istnienia, które mówią: "Ja również istnieję". Cichy wszechświat nagle otrzymuje głos i mówi: "Nie przypuszczaj, że jestem pozbawionym życia, o rozpaplany człowieku!"

Śpiewają smaczne kąski, krople deszczu i ptaki.

Swymi cienkimi głosikami wyśpiewują różne piosenki, oklaskują miłosierdzie Boga, rozświetlają Jego dary, głoszą swoje podziękowania,

A w domyśle mówią: "O, istoty wszechświata, moi bracia! W jak pięknych okolicznościach żyjemy!

Jesteśmy delikatnie karmione, jesteśmy zadowolone z naszego losu". Ich wyciągnięte w górę dzioby rozsiewają w powietrzu tę pieśń.

Wszechświat w swej całości jest wzniosłą orkiestrą, a dzięki światłu wiary można usłyszeć jego recytacje i jego wychwalanie Boga.

Widoczna w nim mądrość i uporządkowanie wykluczają i odrzucają istnienie przypadku, jednym głosem przepędzają wątpliwości.

Mój towarzyszu podróży! Teraz opuszczamy ten świat podobieństw, schodząc z siodła wyobraźni i fantazji. Zsiądziemy z nich na arenie rozsądku, oszacujemy drogi, którymi podążaliśmy, a następnie zamkniemy prowadzące do nich drzwi.

Naszą pierwszą drogą, pełną bólu, była droga tych, którzy zasłużyli na gniew Boga, i tych, którzy błądzą, sprawiająca cierpienie i dotkliwy ból najgłębszej świadomości. To świadomość ukazała nam, że tak właśnie jest, aż na tamtej drodze staliśmy się przeciwieństwem świadomych istot.

Koniecznie potrzebowaliśmy wyratowania nas z tamtej drogi, potrzebowaliśmy tego, by nasz ból został uśmierzony, gdyż w przeciwnym razie nie moglibyśmy go znieść. Nikt nie zważał na nasze wołania o pomoc.

Uzdrowieniem jest przewodnictwo, lecz nasze uczucia zależą od kaprysów. Stan rzeczy na tamtej drodze wymaga pocieszenia, wymaga udawanej bezmyślności, zajęcia się czymś, zabawy, czarujących pragnień.

Tak oto owa droga może zwieść świadomość i uśpić umysł, by nie odczuwały one bólu. W przeciwnym razie jej ciężkie cierpienia zaczną doskwierać świadomości, ból stanie się niemożliwym do wytrzymania, a rozpacz tak wielką, że nie można będzie jej unieść.

To oznacza, że jesteśmy urzeczeni tą drogą w takim stopniu, do jakiego zboczyliśmy z drogi prostej. Nasza świadomość płacze, ponieważ w każdej przyjemności ukryte jest jakieś cierpienie, jakaś skaza.

To oznacza, że lśniąca cywilizacja, będąca mieszaniną kaprysu, żądzy, rozrywki i wyuzdania, jest tylko złudnym panaceum na straszliwą rozpacz zrodzoną ze zbłądzenia, jest trucizną, narkotykiem.

Mój drogi przyjacielu! Na naszej drugiej drodze, tej, która była wypełniona światłem, dostrzegliśmy taki stan umysłu, w którym życie staje się źródłem przyjemności, a cierpienia stają się radościami.

Zrozumieliśmy, że na owej drodze temu, kto nią podróżuje, udziela się stan ducha zależny od siły jego wiary. Ciało doznaje przyjemności poprzez duszę; dusza doznaje przyjemności poprzez świadomość.

Natychmiastowa przyjemność jest odczuwana przez świadomość, podczas gdy duchowa przyjemność jest obecna w sercu. Rozmyślanie o owej drodze jest otwarciem prowadzących na nią drzwi, podczas gdy jej sekrety stają się cechami określającymi świadomość.

Niezależnie od tego, jak bardzo serce jest pobudzone, świadomość ożywiona, a dusza poruszona, ów stan rzeczy zwiększa przyjemność, przekształca ogień w światło, zaś zimę w wiosnę.

W świadomości otwierają się drzwi rajskich ogrodów; świat staje się rajem. Nasze dusze wzlatują aż do nieba jak latawce, błagające, rozmodlone.

Żegnaj, zacny towarzyszu podróży! Ofiarujmy Bogu wspólną modlitwę, a później rozstaniemy się, by kiedyś spotkać się znowu!

اَللّٰهُمَّ اِهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَق۪يمَ اٰم۪ينَ

[24]

* * *

ODPOWIEDŹ

Kościołowi anglikańskiemu

Pewnego razu podstępny i bezlitosny nieprzyjaciel islamu, przebiegły polityk i podejrzliwy pastor, pragnąć wywyższyć się i popisać, zadał nam cztery pytania w formie negacji. Było to w straszliwej godzinie, kiedy trzymał on swe szpony na naszym gardle, radując się z naszego nieszczęścia. Domagał się odpowiedzi w sześciuset słowach. Odpowiedź zaiste była potrzebna - jak policzek wymierzony w twarz jego radości, jego podstępów i jego zaprzaństwa, jak splunięcie w jego twarz, aby go uciszyć. Nie będę zwracał się do niego, mam natomiast następującą odpowiedź dla tego, kto miłuje prawdę:

Jego pierwsze pytaniebrzmiało: "Jaka jest religia Muhammada?"

Odpowiedziałem:Religią Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) jest Koran. Podstawowymi ideami Koranu jest sześć filarów wiary i pięć filarów islamu.

Jego drugie pytaniebrzmiało: "Co dała życiu i rozmyślaniom?"

Odpowiedziałem:Rozmyślaniom dała potwierdzenie Bożej jedności, zaś życiu - powściągliwość i drogę umiarkowania. Zaświadczeniem moich słów są wersety:

فَاسْتَقِمْ كَمَٓا اُمِرْتَ

[25]

قُلْ هُوَ اللّٰهُ اَحَدٌ

[42]

Jego trzecie pytaniebrzmiało: "Jakie lekarstwo proponuje na bezeceństwa naszych czasów?"

Odpowiedziałem:Zakaz lichwy i odsetek oraz płacenie jałmużny (ar. zakat).Zaświadczeniem moich słów są wersety:

يَمْحَقُ اللّٰهُ الرِّبَوا

[26]

وَاَحَلَّ اللّٰهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَوا

[27]

وَاَق۪يمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ

[28]

Jego czwarte pytaniebrzmiało: "Jak postrzega ona przemiany człowieka?"

Odpowiedziałem:Fundamentalne znaczenie mają praca i dokładanie starań. Majątek nie może być skupiony w rękach tyranów ani pozostawać w nich. Zaświadczeniem moich słów są wersety:

لَيْسَ لِلْاِنْسَانِ اِلَّا مَا سَعٰى

[29]

وَالَّذ۪ينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُونَهَا ف۪ى سَب۪يلِ اللّٰهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَل۪يمٍ

[30]

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

يَا اَللّٰهُ يَا رَحْمٰنُ يَا رَح۪يمُ يَا فَرْدُ يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ يَا حَكَمُ يَا عَدْلُ يَا قُدُّوسُ

[31]

O, Przenajświętszy! Prosimy Cię przez wzgląd na Twoje Najwspanialsze Imię, w najgłębszej czci dla Koranu, w największym szacunku dla Twego Najszlachetniejszego Posłańca (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), obdaruj wiecznie trwającym szczęściem w Raju wszystkich, którzy przyczynili się do wydania tej książki oraz wszystkich, którzy im pomagali. Amen! Obdaruj ich niekończącym się powodzeniem w służbie wierze i Koranowi. Amen! Zapisz w księgach ich dobrych czynów tysiąc zasług za każde słowo Słów. Amen! Obdaruj ich wytrwałością, stałością i szczerością intencji przy wydawaniu Traktatów Światła. Amen!

O, Najbardziej Miłosierny z miłosiernych! Obdaruj wszystkich uczniów Światła szczęściem na tym świecie i w świecie, który dopiero nadejdzie. Amen! Uchroń ich od zła szatanów spośród dżinnów i ludzi. Amen! I przebacz temu bezsilnemu i nieszczęsnemu Saidowi wszystkie jego winy. Amen!

اَلْبَاقِى هُوَ الْبَاقِى

[32]

Said Nursi

Spis Treści

SŁOWO PIERWSZE: 5

poświęcone frazie: W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!,ukazujące, jaka siła i źródło darów zawarte są w tej frazie, a także, jak wszystkie rzeczy nieprzerwanie wypowiadają ją językami swoich istnień

Stacja Druga Błysku Czternastego 9

mówiąca o sześciu spośród tysięcy tajemnic zawartych w słowach:

W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!

SŁOWO DRUGIE: 19

Przypowieść ukazująca postrzeganie tego świata przez wierzących i niewierzących, a także, jakie szczęście i jaki spokój umysłu zawarte są w wierze w Boga i w religii islamu

SŁOWO TRZECIE: 22

Przypowieść obrazująca, jak oddawanie czci Bogu zapewnia głębokie korzyści, zaś występek i rozpusta skutkują poważną stratą

SŁOWO CZWARTE: 25

Przypowieść obrazująca wysoką wartość i ważność pięciu modlitw obowiązkowych, a także spokój, jaki ofiarowują one sercu, umysłowi i duszy człowieka

SŁOWO PIĄTE: 27

Przypowieść, która ukazuje, że prawdziwym obowiązkiem człowieka jest oddawanie czci Bogu i unikanie grzechów ciężkich

SŁOWO SZÓSTE: 30

Przypowieść, która opisuje, jak sprzedanie samego siebie i swojej własności Bogu jest handlem korzystnym na pięć sposobów, a także pięć rodzajów poważnej straty, jaką poniesie ten, kto tego zaniedba

SŁOWO SIÓDME: 36

Przypowieść, która ukazuje, że wiara w Boga i w życie ostateczne są dwoma talizmanami, które rozwiązują zagadkę Bożego stworzenia i otwierają drzwi prowadzące do szczęścia człowieka

SŁOWO ÓSME: 41

które mówi o prawdziwej istocie religii, tego świata, człowieka i wiary w Boga, a także jest porównaniem drogi Koranu i drogi niewiary, jak również ich skutków dla serca i duszy człowieka

SŁOWO DZIEWIĄTE: 49

które w pięciu Punktach mówi o mądrości zawartej w określonych porach pięciu modlitw obowiązkowych

SŁOWO DZIESIĄTE: 59

poświęcone Zmartwychwstaniu i życiu ostatecznemu:rzypowieść ujęta w formę dwunastu Aspektów, zawierających dowody Zmartwychwstania

Wstęp: 73

złożony z czterech Wskazówek i wyjaśniający przypowieść, a także ukazujący istnienie i jedność Boga, funkcję proroctwa Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), znaczenie człowieka, a także konieczność tego, by Wieczny Stwórca tego przemijającego świata stworzył wieczne królestwo

Dwanaście Prawd,zawierających szczegółowe dowody Zmartwychwstania i życia ostatecznego, oparte na pewnej liczbie Najpiękniejszych Imion Boga, a także Zakończenie

Dopisek Pierwszy:Wstęp składający się z dwóch Punktów: Pierwszy mówi o tym, jak zasadnicze znaczenie wiara w życie ostateczne ma dla życia człowieka, a szczególnie dla życia społecznego, zaś drugi o tym, jak inne filary wiary wymagają Zmartwychwstania i udowadniają jego prawdziwość

Dopisek Drugi,mówiący o tym, jak życie wskazuje na wszystkie sześć filarów wiary, w tym na wiarę w Zmartwychwstanie, i pośrednio udowadnia je

Dopisek Trzeci:Trzy Kwestie, które wyjaśniają fakt, że do Zmartwychwstania dojdzie w jednej chwili

Dopisek Czwarty:Objaśnienie kilku wersetów koranicznych, opisujących Zmartwychwstanie i koniec świata

Dopisek Piąty,mówiący o zaświadczeniu Zmartwychwstania i życia ostatecznego przez proroków, świętych mężów (ar. ałlija),wiosnę, i pragnienie wieczności typowe dla człowieka

SŁOWO JEDENASTE 149

poświęcone mądrości i zamysłach tego świata, zagadce stworzenia człowieka, a także tajemnicy pięciu modlitw obowiązkowych, zawierające porównanie i wyjaśnienie dotyczące celu życia człowieka, jak również jego prawdziwej istoty i obowiązków

SŁOWO DWUNASTE: 161

Cztery Zasady, zawierające zwięzłe porównania ukazujące mądrość Koranu i mądrość filozofii, naukę, jaką dają one życiu człowieka, zasady, jakie zaprowadzają w życiu społecznym, a także wyższość Koranu nad wszystkimi innymi Bożymi objawieniami

SŁOWO TRZYNASTE: 169

Porównanie stopni wiedzy Wszechmądrego Koranu i wiedzy nauk filozoficznych, ukazujące nieskończoną wyższość Koranu nad poezją, a także jeden z aspektów jego cudowności, który rozprasza ciemności niewiary

Stacja Druga Słowa Trzynastego: 175

Jak ocalić życie ostateczne

Rada dla pewnych młodych ludzi, dotycząca niebezpieczeństw, jakim muszą stawić czoła

Trzy listy skierowane do więźniów

Ważna kwestia, jaka została mi oznajmiona w Noc Przeznaczenia Temat Szósty traktatu Owoce wiary:"Opowiedz nam

o naszym Stwórcy"

Powietrze: Okno otwierające się na jedność Boga

Temat Szósty traktatu Owoce wiary 194

Punkt poświęcony słowu Huła (ar. "On"). 199

SŁOWO CZTERNASTE: 203

Pięć Kwestii zawierających porównania tworzące stopnie, po których można wspiąć się do pewnych prawd Koranu i hadisów, a także Zakończenie, będące ostrzeżeniem i lekcją dla niedbałych

Dopisek do Słowa Czternastego 212

Siedem Pytań i Odpowiedzi, które ukazują, że trzęsienia ziemi zachodzą z Bożego rozkazu

SŁOWO PIĘTNASTE: 219

Siedem Stopni wznoszących się do niebios wersetu: My ozdobiliśmy niebo najbliższe lampami i uczyniliśmy je pociskami do rażenia szatanów

Dopisek do Słowa Piętnastego: 228

Dowód, jakiego dostarcza Koran przeciw Szatanowi i jego partii

Drugi słaby zarzut Szatana

SŁOWO SZESNASTE: 241

które składa się z czterech Promieni: Pierwszy wyjaśnia jedność Jedynego Boga i powszechną naturę Bożych dzieł; Drugi wykazuje, że nie ma żadnej sprzeczności między wersetami koranicznymi, które ukazują, że rzeczy są powoływane do istnienia w jednej chwili, a tymi, które ukazują, że odbywa się to stopniowo; Trzeci jest wyjaśnieniem wersetów ukazujących, że Wszechmocny Bóg jest nieskończenie Bliski, i tych, które ukazują Go jako nieskończenie Dalekiego; Czwarty opisuje wszechstronną naturę aktów czci, wyrażaną poprzez frazę

"Allahu Akbar!" (ar. "Bóg jest Największy!")

Krótki Dopisek:Jak porządek we wszechświecie, przejawiający się poprzez Boże prawa, ukazuje Bożą moc i mądrość, tak wyjątki od owych praw, różnice i zmiany ukazują wolę Boga i Jego wybór

SŁOWO SIEDEMNASTE: 253

W obliczu przejawów Najpiękniejszych Imion Boga "Miłosierny" i "Ten, Który daje życie", które sprawiają, że ten świat staje się podobny obchodom święta, ukazują się także Najpiękniejsze Imiona

"Ten, Który podporządkowuje Sobie każdą rzecz" i "Ten, Który daje śmierć"Stacja Pierwszaopisuje pięć Aspektów, które ukazują, jak owa pozorna sprzeczność jest w rzeczywistości zgodnością.

Stacja Druga Słowa Siedemnastego: 257

a w niej swobodnie ułożone w wersach: Poleganie na Bogu w obliczu męczarni; Odpowiedź dla tych, którym uderzyły do głowy idee Zachodu; Suplikacja w języku perskim; Suplikacja zainspirowana wersetem: "Ja nie kocham tych, którzy zachodzą";dwie Tabele - przewodnictwa i zbłądzenia; Suplikacja w języku arabskim; Owoc wyżyn Barli; Mowa gwiazd

Suplikacja w języku perskim: 261

Tabela Pierwsza: 272

Tabela Druga: 274

Owoc sosen, cedrów, jałowców i cyprysów

rosnących na wyżynach Barli: 278

Mowa gwiazd: 283

SŁOWO OSIEMNASTE: 285

zawierające trzy Punkty: Punkt Pierwszy to karcący klaps dla mojej nakazującej zło duszy; Punkt Drugi wyjaśnia jedno ze znaczeń wersetu: On jest Tym, Który doskonale stworzył każdą rzecz...;Punkt Trzeci ukazuje, w jaki sposób piękno i kunszt widoczne we wszechświecie wymagają posłannictwa Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie)

SŁOWO DZIEWIĘTNASTE: 290

traktujące o posłannictwie Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie):czternaście Kropli opisujących posłannictwo Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), z których czternasta poświęcona jest najwspanialszemu z jego cudów - Koranowi

SŁOWO DWUDZIESTE: 303

składające się z dwóch Stacji

Stacja Pierwsza: 303

Trzy wersety Koranu (zawierające trzy Punkty), które wspominają o poszczególnych kwestiach wskazujących na ogólne prawa i powszechne zasady

Stacja Druga Słowa Dwudziestego: 311

poświęcona cudom proroków,która ukazuje, że jak prorocy byli przywódcami swych społeczności pod względem postępu duchowego i moralnego, tak byli również mistrzami pewnych rzemiosł i przemysłu, których nauczono ich poprzez cuda. Wspominając o owych cudach, Koran zachęca człowieka do dążenia ku postępowi naukowemu i technologicznemu

SŁOWO DWUDZIESTE PIERWSZE: 331

składające się z dwóch Stacji

Stacja Pierwsza: 331

Pięć Przestróg dla duszy, która jest opieszała w odmawianiu pięciu modlitw obowiązkowych każdego dnia

Stacja Druga Słowa Dwudziestego Pierwszego 338

Pięć Aspektów, zawierających pięć lekarstw na pięć spośród wielu rodzajów wątpliwości, jakimi dotknięci są ludzie

SŁOWO DWUDZIESTE DRUGIE: 345

składające się z dwóch Stacji

Stacja Pierwsza: 345

Dwanaście Dowodów ukazujących w formie alegorii, jak istoty w świecie wokół nas mówią o Tym, Który je ukształtował i wskazują na ich Stwórcę

Stacja Druga Słowa Dwudziestego Drugiego 360

Dwanaście Blasków słońca wiary w Boga, które - poprzez wskazanie na odciśnięte na każdej rzeczy pieczęcie wskazujące na Stwórcę, Jego moc i inne Jego atrybuty - ukazują prawdziwe potwierdzenie Bożej jedności

SŁOWO DWUDZIESTE TRZECIE: 383

składające się z dwóch Ksiąg

Księga Pierwsza: 383

Pięć Punktów, opisujących korzyści wynikające z wiary: jak dzięki wierze w przejawy Najpiękniejszych Imion Boga człowiek staje się wartościowym; jak wiara oświeca człowieka, wszechświat, przeszłość i przyszłość; jak wiara daje człowiekowi siłę; jak wiara sprawia, że człowiek staje się prawdziwym człowiekiem, a jego zasadniczym obowiązkiem staje się oddawanie czci Bogu i zanoszenie do Niego suplikacji

Księga Druga: 394

Pięć Notatek, objaśniających nieskończony postęp, jaki może stać się udziałem człowieka, a także regres, jaki może się stać jego udziałem. Człowiek jest cudem Bożej mocyi Bożego kunsztu, efektem Bożego stworzenia, który został rzucony na arenę próby i przed którym stoją otworem dwie drogi

SŁOWO DWUDZIESTE CZWARTE 410

składające się z pięciu Gałęzi świetlistego drzewa wersetu: Bóg! Nie ma boga, jak tylko On! Do Niego należą Najpiękniejsze Imiona!

Gałąź Pierwsza:Przejawy Najpiękniejszych Imion Boga w poszczególnych królestwach i światach wszechświata, a także różnorodność owych przejawów

Gałąź Druga:Porównanie, które poddaje badaniu trzy drogi, którymi można zbliżyć się do prawdy, ukazuje przyczyny istnienia różnic - a nawet sprzeczności - między prawdami, jakich święci mężowie (ar. ałlija)doświadczyli dzięki oświeceniu, a także między prawdami, do jakich uczeni dotarli drogą racjonalnych dowodów, jak również mówi o tym, dlaczego przed Koranem dawni prorocy nie nauczali szczegółowo o wszystkich filarach wiary

Gałąź Trzecia:Dwanaście Zasad objaśniających hadisy mówiące w obrazowy sposób o znakach kresu czasu oraz o wynagrodzeniu za pewne uczynki, które to hadisy zostały niewłaściwie zrozumiane

Gałąź Czwarta:Cztery kategorie pracowników zatrudnionych w pałacu wszechświata: aniołowie, zwierzęta, rośliny i istoty nieożywione, wreszcie człowiek, a także ich różnorodne obowiązki związane z oddawaniem czci Bogu

Gałąź Piąta, mająca pięć Owoców:o miłości i strachu; oddawanie czci Bogu nie jest zapowiedzią przyszłej nagrody, lecz wynikiem wcześniejszych darów; uczynki przynoszące nieskończoną korzyść w życiu ostatecznym, wykonywane podczas krótkiego życia doczesnego; nie naśladujcie ahl ad-dunja;zwrócenie się od mnogości ku jedności i od przemijania ku trwałości

SŁOWO DWUDZIESTE PIĄTE: 451

Cudowność Koranu.Wersety omawiane w tym Słowie stały się przedmiotem krytyki ateistów lub sprzeciwiania się im w imię nauki, lecz zgodnie z zasadami naukowymi udowodniono, iż są one błyskami cudowności i elokwencji

Wprowadzenie:Definicja Koranu, składająca się z trzech części

Światło Pierwsze, składające się z trzech Promieni 455

Promień Pierwszy: Elokwencja Koranu, która osiąga stopień cudowności, ujęta w dwóch Aspektach i pięciu Punktach

Promień Drugi: Nadzwyczajna cudowność Koranu, ujęta w pięciu Błyskach, z których Piąty zawiera pięć Blasków

Promień Trzeci: Cudowność Koranu dotycząca przekazywania wiadomości o tym, co niewidzialne, zachowywania młodości na przestrzeni wieków, a także zwracania się do wszystkich grup ludzkości we właściwy dla każdej z nich sposób, ujęta w trzech Blaskach, zawierających trzy Lśnienia, trzy Stopnie i cztery Zasady

Światło Drugie, składające się z trzech Promieni 514

Promień Pierwszy: Potoczystość, proporcjonalność i harmonia Koranu jako całości

Promień Drugi: Dziesięć Punktów elokwencji

Promień Trzeci: Koranu nie da się porównać z żadną inną mową ani z innymi pismami

Światło Trzecie, składające się z trzech Blasków 541

Blask Pierwszy: Poprzez rozsiewanie światła przewodnictwa i cudowności każdy z wersetów Koranu rozprasza mrok niewiary zbłądzenia

Blask Drugi: Porównanie postrzegania świata przez mądrość koraniczną i ludzką filozofię

Blask Trzeci: Stopnie mądrości widoczne w obliczu mądrości Koranu zawartej w dziełach uczonych o czystych duszach, świętych mężów (ar. ałlija) i filozofów spośród iszraqitów

Zakończenie: 552

Dopisek Pierwszy: 554

pochodzący z traktatu Największy znak: Obserwacje podróżnika, pytającego wszechświat o jego Stwórcę, zawarte w sześciu Punktach

Kwiat Ermidag 562

Odpowiedź na sprzeciwy wobec powtórzeń w Koranie

Zakończenie składające się z dwóch Dopisków

SŁOWO DWUDZIESTE SZÓSTE: 577

poświęcone Bożemu zarządzeniu, znanemu niekiedy jako los lub przeznaczenie, a także zdolności wyboru i woli człowieka, składające się z czterech Tematów: Pierwszy mówi o Bożym zarządzeniu i wolnej woli; Drugi jest naukowym omówieniem tego samego tematu; Trzeci poprzez wskazanie na niektóre spośród niezbitych dowodów ukazuje, jak potężnym i rozległym jest filar wiary, którym jest wiara w Boże zarządzenie; a Czwarty ukazuje, że nieszczęścia i cierpienia nie są sprzeczne z faktem, że Boże zarządzenie jest dobrem we wszystkich jego aspektach

Zakończenie: 591

Pięć Akapitów, uciszających duszę starego Saida

Dopisek: Krótka droga do Wszechmocnego Boga, składająca się z czterech Kroków

SŁOWO DWUDZIESTE SIÓDME: 599

O niezależnym osądzie w kwestiach prawa (ar. idżtihad). Drzwi prowadzące do idżtihadu są otwarte, lecz w obecnym czasie istnieje sześć przeszkód, które uniemożliwiają ich przekroczenie

Zakończenie: 606

O mądrości zawartej w zmienianiu się praw stosownie do epok, a także o różnorodności szkół prawa

Dopisek: 610

O towarzyszach Proroka, składający się z trzech Powodów, trzech Aspektów, a także czterech Pytań i tyluż Odpowiedzi

SŁOWO DWUDZIESTE ÓSME: 621

O Raju. Omówienie kilku aspektów Raju, które były albo krytykowane, albo kwestionowane

Krótki Dopisek O Piekle 629

SŁOWO DWUDZIESTE DZIEWIĄTE: 630

O nieśmiertelności duszy człowieka, aniołach i Zmartwychwstaniu, składające się z Wprowadzenia i dwóch Celów

Cel Pierwszy: 632

Wiara w aniołów i potwierdzenie ich istnienia, będące jednym z filarów wiary, a omówione w czterech Zasadniczych Punktach. Pierwszy Zasadniczy Punkt mówi o życiu, które jest światłem istnienia; Drugi o tym, że wszyscy uczeni w religii są zgodni co do istnienia aniołów, podczas gdy różne szkoły filozofii, nie będąc w stanie zaprzeczyć ich istnieniu, mogły jedynie błędnie ich nazwać; Trzeci o jednomyślności wszystkich religii, proroków i świętych (ar. ałlija) w temacie aniołów; Czwarty o funkcjach, jakie spełniają aniołowie.

Cel Drugi: 644

mówiący o Zmartwychwstaniu, końcu świata i życiu ostatecznym, składający się z czterech Zasadniczych Punktów i Wprowadzenia: Pierwszy Zasadniczy Punkt, składający się z Wprowadzenia i czterech Źródeł, mówi o tym, że dusza człowieka z pewnością jest nieśmiertelna; Drugi składa się z dziesięciu Punktów udowadniających prawdziwość pewnych kwestii, które wymagają Zmartwychwstania; Trzeci zawiera trzy Kwestie dotyczące mocy Boga; Czwarty zawiera cztery Kwestie udowadniające to,że potencjał świata sprawia, że Zmartwychwstanie jest możliwe

SŁOWO TRZYDZIESTE: 671

objaśniające ludzkie "ja" lub "ego", a także mówiące o drobnych cząsteczkach, składające się z dwóch Celów

Cel Pierwszy: 671

O naturze i rezultatach ludzkiego "ja"

Cel Drugi: 686

mówiący o przemianach drobnych cząsteczek, ich ruchu i obowiązkach, składający się z trzech Punktów. Punkt Pierwszy mówi o tym, w jaki sposób ruch cząsteczek wskazuje na jedność Boga, a także przytacza pięć przykładów mądrości; Punkt Drugi mówi o tym, jak cząsteczki zaświadczają o istnieniu Boga i Jego jedności; Punkt Trzeci przytacza szósty przykład mądrości widocznej w ruchu cząsteczek

SŁOWO TRZYDZIESTE PIERWSZE: 701

poświęcone wniebowstąpieniu Proroka Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie), a składające się z czterech Zasad. Zasada Pierwsza odpowiada na pytanie: "Dlaczego Wniebowstąpienie było konieczne?". Zasada Druga odpowiada na pytanie: "Jaka była prawda o Wniebowstąpieniu?". Zasada Trzecia odpowiada na pytanie: "Jakie były mądrość i zamysł Wniebowstąpienia?". Zasada Czwarta odpowiada na pytanie: "Jakie są owoce i korzyści wynikające z Wniebowstąpienia?"

Dopisek omawiający cud rozdzielenia księżyca, składający się z pięciu Punktów i Zakończenia

SŁOWO TRZYDZIESTE DRUGIE 744

a w nim trzy Miejsca Postoju

Pierwsze Miejsce Postoju:

Dowód Bożej jedności mający kształt fikcyjnej debaty między przedstawicielem zbłądzenia a kolejnymi istotami, od cząsteczki przez czerwone ciałko krwi, komórkę ciała, i tak dalej. Każda z istot odrzuca roszczenia owego człowieka dotyczące władzy nad nimi, przemawiając językiem prawdziwej mądrości i porządku, jaki ukazuje

Krótki Dopisek: 758

dotyczący wersetu: Czyż nie widzieli (patrząc na niebo), jak je zbudowaliśmy i ozdobiliśmy, iż nie ma na nim żadnych pęknięć?

Drugie Miejsce Postoju 762

Trzy Ważne Pytania, zawarte w trzech Celach, dotyczące jedności Jedynego Boga. Cel Drugi zawiera dwa porównania, a także odpowiedź na pytanie dotyczące pewności, jaką dają analogie w formie porównania. Pytanie Trzecie, dotyczące Bożej doskonałości, ma dwie części, zaś odpowiedź na nie składa się z pięciu Wskazówek i pięciu Znaków.

Trzecie Miejsce Postoju: 790

Dwa Tematy oraz Ważne Pytanie. Temat Pierwszy mówi o tym, że prawda o wszechświecie i wszystkich jego istotach oparta jest na Najpiękniejszych Imionach Boga, a także o tym, w jaki sposób przejawiająsięowe Imionai jak należy je "odczytywać".Temat Drugijest porównaniem drogi nikczemności (uosabianej przez przedstawiciela ludzi zbłądzenia) z drogą szczęśliwości, jaką definiuje Wszechmądry Koran. Odpowiedź na Pytanie o to, w jaki sposób powinniśmy miłować wszystkie istoty, składa się z czterech Punktów, Wprowadzenia i dziewięciu Wskazówek

Suplikacja: 823

SŁOWO TRZYDZIESTE TRZECIE: 825

Trzydzieści trzy Okna umożliwiające poznanie Stwórcy. Zwięzłe wyjaśnienia dotyczące tego, jak mikroi makrokosmos, to jest człowiek i wszechświat, wskazują na istnienie Boga, na Jego jedność, a także na atrybuty Wszechwładnego

BLASKI: 871

Fragmenty spisane w na poły poetyckim stylu podczas ramadanu 1337 roku hidżry (a 1921 według rachuby europejskiej), które "tworzą pewnego rodzaju poemat Masnałi i zbiór tematów dotyczących prawd wiary dla uczniów Światła", a także są "zwiastunem Traktatów Światła, przynoszącym dobre wieści o ich najważniejszych częściach". Owo dzieło zostało później włączone przez Autora do zbioru Słowa

ODPOWIEDŹ KOŚCIOŁOWI ANGLIKAŃSKIEMU: 944

SPIS TREŚCI: 946

PRZYPISY 960

* * *

Przypisy

1 W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!

2 Oto Ciebie czcimy i Ciebie prosimy o pomoc. Koran, 1:5.

3 Oto Ciebie Koran, czcimy... 1:5.

4 Bóg jest przykładem tego, co najwznioślejsze. Koran, 16:60.

5 I z Jego znaków jest stworzenie niebios i ziemi, różnorodność waszych języków i kolorów. Zaprawdę, w tym są znaki dla tych, którzy wiedzą! Koran, 30:22.

6 "Chwała Tobie! My nie mamy żadnej innej wiedzy poza tym, czego nas nauczyłeś. Ty, zaprawdę, jesteś Wszechwiedzący, Mądry!" Koran, 2:32.

7 Zaświadczam, że nie ma boga prócz Boga Jedynego.

8 "Bądź!" - i to się staje. Koran, m.in. 3:47.

9 Nie ma boga oprócz Boga Jedynego.

10 A kiedy ona zaszła na zachodzie, on powiedział: "Ja nie kocham tych, którzy zachodzą". Koran, 6:76.

11 Spójrz więc na ślady miłosierdzia Boga, jak On ożywia ziemię po jej śmierci! Zaprawdę, On ożywia umarłych; On jest nad każdą rzeczą Wszechwładny! Koran, 30:50. 12 Wasze stworzenie i zmartwychwstanie jest takie jak (stworzenie i zmartwychwstanie) jednej duszy. Koran, 31:28.

13 Mówi on: "Kto ożywi kości, kiedy one są zetlałe?"Powiedz (Muhammadzie): "Ożywi je Ten, Kto stworzył je po raz pierwszy. On o wszelkim stworzeniu jest Wszechwiedzący!" Koran, 36:78-79.

14 Kiedy ziemia zatrzęsie się swoim trzęsieniem i kiedy ziemia wyrzuci swoje ciężary,i kiedy człowiek powie: "Co jest z nią?",tego Dnia opowie ona swoją historię,odpowiednio do tego, co objawił jej Pan.Tego Dnia ludzie będą wychodzili grupami, aby im zostały ukazane ich czyny.I ten, kto uczynił dobra na ciężar pyłku, zobaczy je;i ten, kto uczynił zła na ciężar pyłku, zobaczy je. Koran, sura 99:1-8.

15 Kiedy słońce będzie spowite ciemnością.Koran, 81:1.

16 a rozkaz dotyczący Godziny będzie jak mgnienie oka albo jeszcze mniej. Koran, 16:77.

17 On jest Tym, Który przygotował dla was ogień z zielonego drzewa... Koran, 36:80.

18 Chwała niech będzie Temu, w Którego ręku jest władza królewska nad każdą rzeczą! Koran, 36:83.

19 Kiedy niebo rozdzieli się. Koran, 82:1

20 Kiedy karty księgi zostaną rozpostarte. Koran, 81:10.

21 Bóg jest Największy!

22 Znaczenie hadisu qudsi pochodzi od Boga, lecz zostało przekazane słowami Proroka Muhammada, niech będzie z nim pokój i miłosierdzie.

23 On pokrywa nocą dzień, który pośpiesznie za nią podąża. Słońce, księżyc i gwiazdy są podporządkowane Jego rozkazowi. Koran, 7:54.

24 I dał się słyszeć głos: "O ziemio! Pochłoń twoją wodę! O niebo! Powstrzymaj się!" I woda opadła, i rozkaz został spełniony, a on osiadł na Al-Dżudi. I powiedziano: "Niech przepadnie lud niesprawiedliwych!" Koran, 11:44.

25 Wysławia Go siedem niebios i ziemia oraz ci, którzy się tam znajdują. Koran, 17:44.

26 I nie ma żadnej rzeczy, która by nie głosiła Jego chwały. Koran, 17:44.[2]

27 Zaofiarowaliśmy depozyt niebiosom, ziemi i górom, lecz one odmówiły noszenia i przestraszyły się; poniósł go człowiek - on przecież jest niesprawiedliwy i nieświadomy... Koran, 33:72.

28 Tamci nie wymierzyli Boga Jego prawdziwą miarą. Ziemia w całości będzie Jego garścią w Dniu Zmartwychwstania. Koran, 39:67.

29 My jesteśmy bliżej niego aniżeli arteria jego szyi. Koran, 50:16.

30 ...w odległości dwóch łuków lub jeszcze bliże. Koran, 53:9.

31 Kiedy niebo rozdzieli się. Koran, 82:1

32 My nie nauczyliśmy go (tj. Proroka, niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) poezji - to nie byłoby dla niego odpowiednie. Koran, 36:69.

33 Jego rozkaz - kiedy On chce jakiejś rzeczy - zawiera się w słowie: "Bądź!" - i ona jest. Koran, 36:82.

34 On pokrywa nocą dzień, który pośpiesznie za nią podąża. Koran, 7:54.

35 Głosi chwałę Boga to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi- Króla, Przenajświętszego, Potężnego, Mądrego! Koran, 62:1.

36 Bóg staje między człowiekiem a jego sercem. Koran, 8:24.

37 Zaprawdę, Bóg sprawia, iż pęka ziarno i pestka. Koran, 6:95.

38 ...a niebiosa będą zwinięte w Jego prawicy. Koran, 39:67

39 W Jego Imię, niech będzie Mu chwała!

40 On.

41 Nie ma boga, jak tylko On

42 Mów (Muhammadzie): "On - Bóg Jeden, Bóg Wiekuisty..."Koran, 112:1-2.

43 ...i nie ma niczego, świeżego czy suchego, co nie byłoby zapisane w Księdze Jasnej. Koran, 6:59.

44 Potem znów wasze serca stały się zatwardziałe; stały się jak kamień albo jeszcze twardsze. Bo, zaprawdę, wśród kamieni są takie, z których wytryskają strumyki; i wśród nich, zaprawdę, są takie, które pękają i wypływa z nich woda; i wśród nich, zaprawdę, są takie, które staczają się z obawy przed Bogiem. A Bóg nie lekceważy tego, co czynicie! Koran, 2:74.

45 Aniołowie i Duch wznoszą się ku Niemu w Dniu, którego wielkość - pięćdziesiąt tysięcy lat. Koran, 70:4.

46 My ozdobiliśmy niebo najbliższe lampami i uczyniliśmy je pociskami do rażenia szatanów... Koran, 67:5.

47 i uczyniliśmy je pociskami do rażenia szatanów. Koran, 67:5.

48 On jest Tym, Który doskonale stworzył każdą rzecz. Koran, 32:7.

49 Nie ma żadnego zwierzęcia, którego On nie trzymałby za kosmyk. Zaprawdę, Pan mój jest na drodze prostej!" Koran, 11:56.

50 "Panie nasz! Nie bierz nam za złe, jeśli zapomnieliśmy lub zgrzeszyliśmy!" Koran, 2:286.

51 Panie nasz! Nie pozwól zboczyć naszym sercom po tym, jak poprowadziłeś nas drogą prostą! I obdarz nas Swoim miłosierdziem! Zaprawdę, Ty jesteś Tym, Który zsyła dary!" Koran, 3:8.

52 I słońce - ono płynie do swego stałego miejsca. To jest ustanowienie Potężnego, Wszechwiedzącego! Koran, 36:38.

53 I On nauczył Adama wszystkich Imion. Koran, 2:31.

54 Bóg jest światłem niebios i ziemi. Jego światło jest podobne do niszy, w której jest lampa; lampa jest we szkle, a szkło jest jak gwiazda świecąca. Zapala się ona od drzewa błogosławionego - drzewa oliwnego, ani ze wschodu, ani z zachodu, którego oliwa prawie by świeciła, nawet gdyby nie dotknął jej ogień. Światło na świetle! Bóg prowadzi drogą prostą ku światłu, kogo chce. Bóg przytacza przykłady dla ludzi. Bóg o każdej rzeczy jest Wszechwiedzący! Koran, 24:35.

55 Powiedz (Muhammadzie): "Jeśliby się zebrali ludzie i dżinny, aby stworzyć coś podobnego do tego Koranu, to oni nie zdołaliby uczynić nic podobnego, nawet gdyby się wzajemnie wspomagali". Koran, 17:88.

56 I nie ma żadnej rzeczy, której nie posiadalibyśmy pełne skarby; My zsyłamy ją tylko według wiadomej miary. Koran, 15:21.

57 A końcem ich wezwania (będzie): "Chwała niech będzie Bogu, Panu światów!". Koran, 10:10.

58 Stworzyliśmy człowieka w najpiękniejszej postaci Koran, 95:4.

59 Stworzyliśmy człowieka w najpiękniejszej postaci Potem uczyniliśmy go znowu najniższym spośród tych, którzy są na dole; z wyjątkiem tych, którzy uwierzyli i czynili dobre dzieła. Koran, 95:4-6.

60 Bóg jest opiekunem tych, którzy wierzą; On ich wyprowadza z ciemności ku światłu. Koran, 2:257.

61 Bóg! Nie ma boga, jak tylko On! Do Niego należą Najpiękniejsze Imiona! Koran, 20:8.

62 Czyż oni nie spoglądali na niebo ponad sobą? Czyż nie widzieli, jak je zbudowaliśmy i ozdobiliśmy, iż nie ma na nim żadnych pęknięć? A ziemię rozpostarliśmy i rzuciliśmy na nią solidnie stojące. I sprawiliśmy, iż wyrosły na niej parami wszelkie rozkoszne rodzaje, do patrzenia i dla przypomnienia każdemu słudze, który się nawraca.I zesłaliśmy z nieba wodę przynoszącą błogosławieństwo, i dzięki niej sprawiliśmy, iż wyrosły ogrody i ziarno żniwa;i drzewa palmowe, wyniosłe, dźwigające kiście owoców ułożone jedne nad drugimi- to jako zaopatrzenie dla Naszych sług. I ożywiliśmy dzięki niej krainę umarłą. Takie będzie Zmartwychwstanie! Koran, 50:6-11.

63 A gdyby na niebie i ziemi byli bogowie, poza Bogiem, to one uległyby zniszczeniu. Koran, 21:22.

64 Koran, 14:32.

65 Bóg jest Tym, Który stworzył niebiosa i ziemię i spuścił z nieba wodę; i wyprowadził dzięki niej owoce jako zaopatrzenie dla was. On podporządkował wam okręty, aby pływały po morzu na Jego rozkaz. On podporządkował wam rzeki. On podporządkował wam słońce i księżyc, trudzące się nieustannie; a także noc dzień. On dał wam wszystko, o co prosiliście. Jeślibyście chcieli zliczyć dobrodziejstwa Boga, to zliczyć ich nie zdołacie. Koran, 14:32-34.

66 Mówi on: "Kto ożywi kości, kiedy one są zetlałe?" Koran, 36:78.

67 Powiedz (Muhammadzie): "Ożywi je Ten, Kto stworzył je po raz pierwszy. On o wszelkim stworzeniu jest Wszechwiedzący!" Koran, 36:78-79.

68 Chwała Temu, Który przeniósł Swojego sługę nocą z Meczetu Świętego do Meczetu Dalekiego, którego otoczenie pobłogosławiliśmy, aby mu pokazać niektóre Nasze znaki. Zaprawdę, On jest (wszystko) Słyszący, (wszystko) Widzący! Koran, 17:1.

69 I zwiastuj (Muhammadzie) radosną wieść tym, którzy uwierzyli i czynili dobre dzieła, iż dla nich będą Ogrody, gdzie w dole płyną strumyki. Ilekroć są zaopatrywani w jakiekolwiek owoce z nich, oni mówią: "To jest to, co otrzymywaliśmy kiedyś!", albowiem to, co otrzymują, jest bardzo podobne. Będą tam mieli małżonki czyste i będą tam przebywać na wieki. Koran, 2:25.

70 "Panie nasz! Nie pozwól zboczyć naszym sercom po tym, jak poprowadziłeś nas drogą prostą! I obdarz nas Swoim miłosierdziem! Zaprawdę, Ty jesteś Tym, Który zsyła dary!" Koran, 3:8.

71 Niech będzie błogosławiony Bóg, Najlepszy ze stwórców! Koran, 23:14.

SŁOWO PIERWSZE

1 U Niego poszukujemy pomocy.

2 Wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu, Panu wszystkich światów, a Jego błogosławieństwo i pokój niechaj będą z naszym mistrzem Muhammadem, całą jego rodziną i wszystkimi towarzyszami.

3 Uderz swoją laską o skałę! Koran, 2:60.

4 O ogniu! Bądź chłodem i pokojem dla Abrahama! Koran, 21:69.

STACJA DRUGA BŁYSKU CZTERNASTEGO

1 Królowa powiedziała: "O, starszyzno! Oto został mi rzucony szlachetny list. Pochodzi on od Salomona i oto on: 'W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!' ."Koran, 27:29-30. 2 Bóg stworzył człowieka na kształt Miłosiernego. Al-Buchari, Muslim, Ahmad Ibn Hanbal.

3 Nic nie jest do Niego podobne. On jest Słyszący, Widzący! Koran, 42:11.

4 On jest najwznioślejszym wzorem w niebiosach i na ziemi. On jest Potężny, Mądry! Koran, 30:27.

5 O, Boże! O Ty, Który jesteś Najbardziej Miłosierny i Najbardziej Litościwy! Poprzez miłosierdzie zawarte w Twoich słowach "W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!" zmiłuj się nad nami, jak przystoi Twojemu współczuciu i dozwól nam zrozumieć tajemnicę słów

"W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!", jak przystoi Twojemu miłosierdziu. Amen. 6 O, Boże! Poprzez prawdę słów "W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego!" ześlij pokój i błogosławieństwa na tego, którego posłałeś jako miłosierdzie dla wszystkich światów, jak przystało Twojemu miłosierdziu, ześlij je poprzez głęboki szacunek dla niego, dla jego rodziny i dla jego towarzyszy. I ześlij Swe miłosierdzie na nas, aby uwolnić nas od chęci błag ania o miłosierdzie kogokolwiek innego, niż tylko Ty, spośród Twoich stworzeń.

SŁOWO DRUGIE

1 Dla tych, którzy wierzą w to, co skryte... Koran, 2:3.

2 Wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu za religię islamu i doskonałość wiary.

SŁOWO TRZECIE

1 O, ludzie! Czcijcie waszego Pana... Koran, 2:21.

2 Jedna okka (kiyye to inna nazwa tej miary) to w przybliżeniu 1,3 kilograma (2,8 funta). Jeden batman liczył sobie od 2 do 8 kiyye lub też od 5 do 30 funtów.

3 Najpiękniejsze Imię Boże "Ar-Rabb", zwyczajowo oddawane w języku polskim jako

"Pan", oznacza - mówiąc w pewnym uproszczeniu - Jedynego Pana każdej rzeczy, Który jako Jedyny utrzymuje istnienie każdego ze Swoich stworzeń, Sam pozostając ponad wszelką możliwą potrzebę; wszystko zależy od Niego, zaś On nie jest od nikogo ani niczego zależny .

4 Wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu za posłuszeństwo wobec Niego i sukces.

SŁOWO CZWARTE

1 Obowiązkowe modlitwy są filarem religii (islamu). At-Tirmizi, Ibn Madża, Ahmad Ibn Hanbal, Al-Hakim.

SŁOWO PIĄTE

1 Zaprawdę, Bóg jest z tymi, którzy są bogobojni, z tymi, którzy czynią dobro! Koran, 16:128.

SŁOWO SZÓSTE

1 Zaprawdę, Bóg kupił u wiernych ich dusze i ich majątki, w zamian za co otrzymają Ogród. Koran, 9:111.

SŁOWO SIÓDME

1 "wierzę w Boga i w Dzień Ostatni".

2 Por. Koran, 18:60-82.

3 Zaprawdę, do Boga (należymy), i zaprawdę, do Niego powrócimy! Koran, 2:156.

4 O, Boże, oświeć nasze serca światłem wiary i Koranu. O, Boże! Wzbogać nas, którzy Ciebie potrzebujemy, i nie przysparzaj nam ubóstwa, odbierając nam potrzebę Ciebie. Wybaw nas od naszej siły i mocy i spraw, byśmy szukali schronienia w Twojej sile i mocy. Spraw, byśmy byli spośród tych, którzy w Tobie pokładają zaufanie, i nie powierzaj nas samym sobie. Ochroń nas Twoją ochroną. Zmiłuj się nad nami i zmiłuj się nad wszystkimi wierzącymi mężczyznami i kobietami. Ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na naszego mistrza Muhammada, Twojego sługę i Proroka, Twojego przyjaciela i umiłowanego przez Ciebie, który był pięknem Twego królestwa i władcą Twego kunsztu, istotą Twojej łaski i słońcem Twego przewodnictwa, językiem Twego dowodu i wzorem Twego miłosierdzia, światłem Twego aktu stworzenia i chlubą Twoich stworzeń, lampą Twojej jedności wśród mnogości Twoich stworzeń i tym, który ujawnił talizman Twego istnienia, heroldem Twojej królewskiej wszechwładzy i tym, który obwieścił, jakie rzeczy Tobie sprawiają zadowolenie, tym, który oznajmił o istnieniu skarbca Twoich Najpiękniejszych Imion, i nauczycielem Twoich sług, interpretatorem Twoich znaków i zwierciadłem dla piękna Twej wszechwładzy, na Twego umiłowanego Posłańca, który zaświadczył o Tobie i o którym Ty zaświadczyłeś, którego posłałeś jako miłosierdzie dla wszystkich światów, na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy, na jego braci spośród proroków i posłańców, na Twoich aniołów i na sprawiedliwych spośród Twoich sług. Amen.

SŁOWO ÓSME

1 Bóg! Nie ma boga, jak tylko On - Żyjący, Istniejący! Koran, 2:255, 3:2.

2 Religią prawdziwą w oczach Boga jest islam! Koran, 3:19.

3 O, Boże!

4 Oto zaufałem Bogu! Koran, 11:56.

5 Al-Buchari, Muslim, At-Tirmizi, Ibn Madża, Ad-Darimi, Ahmad Ibn Hanbal.

6 Koran, 4:79.

7 . Przyjmij to, co miłe i czyste, zaś pozostaw to, co niepokojące i mętne.

8 Nie ma boga prócz Boga Jedynego, i, na Boga, nie ma boga, jak tylko On, Wiecznie Żyjący, Który istnieje Sam z Siebie.

9 O, Boże! Spraw, byśmy byli pośród ludzi szczęścia, bezpieczeństwa, Koranu i wiary. Amen. O, Boże! Ześlij pokój i błogosławieństwa na naszego mistrza Muhammada, na jego rodzinę i towarzyszy, po tylekroć, ile liter jest we wszystkich słowach Koranu, przedstawionych - za zezwoleniem Najbardziej Miłosiernego - w zwierciadłach powietrza, które tchnie przy recytowaniu każdego z jego słów przez każdego z recytatorów Koranu od jego pierwszego objawienia aż po kres czasu, i zmiłuj się nad nami i nad naszymi rodzicami, i zmiłuj się nad wszystkimi wierzącymi mężczyznami i kobietami po tylekroć, ile jest owych liter, poprzez Twoje miłosierdzie, o Ty, Najbardziej Miłosierny z miłosiernych. Amen. I wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu, Panu wszystkich światów!

SŁOWO DZIEWIĄTE

1 Chwała niech będzie Bogu, kiedy zastaje was pora wieczorna i kiedy zastaje was pora poranna!

I chwała Jemu w niebiosach i na ziemi, kiedy się ściemnia i w porze południowej! Koran, 30:17-18.

2 Chodzi o dodatkową modlitwę nocną, która nie jest obowiązkowa, lecz jej odmawianie jest wysoce zalecane. Najlepsza pora na tę modlitwę to ostatnia trzecia część nocy.

3 Jest to nawiązanie do dwóch Najpiękniejszych Imion Boga: "Al-Baqi" (ar. Przedwieczny) i "Al-Dżamal" (ar. Piękny).

4 Wszelka chwała niech będzie memu Potężnemu Panu!

5 Wszelka chwała niech będzie memu Wyniosłemu Panu!

6 Prowadź nas drogą prostą Koran, 1:6.

7 " O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na tego, którego posłałeś jako nauczyciela dla Twoich sług, by przekazał im wiedzę o Tobie i nauczył ich, jak Tobie oddawać cześć, by umożliwił im poznanie skarbców Twoich Najpiękniejszych Imion, by przetłumaczył znaki księgi wszechświata, którego posłałeś jako zwierciadło dla czci oddawanej Twemu pięknu i Twej wszechwładzy, a także na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy, i zmiłuj się nad nami, i nad wszystkimi wierzącymi mężczyznami i kobietami. Amen. Poprzez Twoje miłosierdzie, o Najbardziej Miłosierny z miłosiernych!

SŁOWO DZIESIĄTE

1 Dosłownie: "Oto, jaka była wola Boga!" a. "Oto, czego zechciał Bóg!" (ar.), w języku potocznym ten wykrzyknik wyraża podziw, w innym znaczeniu może też zastępować gratulacje .

2 ...jakim jest nasz świat.

WSTĘP

1 Nie istnieje nic prócz głoszenia Jego chwały z uwielbieniem"

2 Świętymi (ar. ałlija) w islamie (mówiąc w pewnym uproszczeniu) nazywamy wyjątkowo pobożnych i prawych ludzi, którzy ponadto osiągnęli wysoki stopień rozwoju

duchowego, dzięki czemu mogli doznawać Bożych inspiracji czy będących prawdą wizji. Jednym z takich świętych - choć sam zaprzeczał temu przez skromność i w trosce o szczerość intencji - był również Bediuzzaman. Świętych ludzi w rozumieniu islamu nie należy mylić ze "świętymi" wg koncepcji chrześcijaństwa. Muzułmanie w żaden sposób nie modlą się do świętych; nie są oni również - niech Bóg uchroni! - "pośrednikami" między Bogiem a człowiekiem.

3 Gdyby nie ty, gdyby nie ty, nie stworzyłbym sfer niebieskich. 'Ali al-Qari, Al-'Adżluni.

4 Błogosławieństwa Litościwego niech będą z nim po tylekroć, ile rzeczy znajduje się na tym świecie i w Raju. O, Boże, ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na Twojego sługę i umiłowanego Posłańca, który jest władcą obu królestw*, dumą wszystkich światów, źródłem życia w obu sferach, dzięki któremu można osiągnąć szczęście na tym świecie i w życiu ostatecznym, który wzlatuje na dwóch skrzydłach, który został posłany zarówno do ludzi, jak i do dżinnów - na niego, na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy, jak zesłałeś je na jego braci spośród proroków i posłańców. Amen

* Tj. królestwa tego świata i królestwa życia ostatecznego.

5 Karawanseraj (słowo pochodzi z języka perskiego) - dom zajezdny dla karawan, posiadający chroniące przed słońcem pomieszczenia dla podróżnych.

6 Al-Buchari, Muslim

7 Por. Koran, m.in. 2:30.

8 Por. Koran, 33:72.

9 Muslim, At-Tirmizi, Ibn Madża, Ahmad Ibn Hanbal.

10 Al-'Adżluni.

11 Wierzę w Boga i w Dzień Ostatni.

ZAKOŃCZENIE

1 Powiedz (Muhammadzie): "Do Boga należy dowód przekonywający; i gdyby On zechciał, to poprowadziłby was wszystkich drogą prostą". Koran, 6:149.

2 O ludzie! Bójcie się waszego Pana! Zaprawdę, trzęsienie ziemi tej Godziny będzie rzeczą straszną! W tym Dniu, który wy zobaczycie, każda karmiąca matka zapomni, kogo karmiła; a każda ciężarna kobieta złoży swój ciężar. Zobaczysz (Muhammadzie) ludzi jakby pijanych, chociaż oni nie będą pijani. Lecz kara Boga będzie straszna! Koran, 22:1-2.

3 Bóg! Nie ma boga, jak tylko On! On zgromadzi was z pewnością w Dniu Zmartwychwstania - nie ma co do tego żadnej wątpliwości! A kto jest bardziej prawdziwy aniżeli Bóg - kiedy mówi?! Koran, 4:87.

4 Zaprawdę, sprawiedliwi będą w szczęśliwości!

Zaprawdę, grzesznicy będą w Ogniu piekielnym! Koran, 82:13-14.

5 Wydarzenie przerażające! Co to jest wydarzenie przerażające? I co ciebie pouczy (Muhammadzie), co to jest wydarzenie przerażające? Tego Dnia ludzie będą podobni do rozproszonych motyli, a góry będą podobne do różnobarwnej gręplowanej wełny. Wtedy ten, którego szalki będą ciężkie, zazna życia przyjemnego;a ten, którego szalki będą lekkie, pogrąży się w głębi Czeluści. A co ciebie pouczy (Muhammadzie), co to jest Czeluść? To jest Ogień palący! Koran, sura 101.

6 Do Boga należy wszystko, co skryte w niebiosach i na ziemi, a rozkaz dotyczący Godziny będzie jak mgnienie oka albo jeszcze mniej. Zaprawdę, Bóg jest nad każdą rzeczą Wszechwładny! Koran, 16:77.

7 Wierzę w Boga Jedynego, w Jego aniołów, w Jego Księgi, w Jego posłańców i w Dzień Ostatni. Wierzę w to, że zarówno dobre, jak złe przeznaczenie pochodzi od Wszechmocnego Boga, że Zmartwychwstanie jest prawdą, że Raj jest prawdą, że Ogień piekielny jest prawdą, że aniołowie Munkar i Nakir są prawdą, że Bóg wskrzesi tych, którzy są w grobach. Zaświadczam, że nie ma Boga prócz Boga Jedynego, i zaświadczam, że Muhammad (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) jest Posłańcem Boga.

8 O, Boże, ześlij Swoje błogosławieństwa na najbardziej misterny, najbardziej szlachetny, najdoskonalszy i najpiękniejszy owoc z drzewa Tuba Twojego miłosierdzia, na tego, którego posłałeś jako miłosierdzie dla wszystkich światów, a także jako tego, dzięki któremu możemy dosięgnąć najpiękniejszych, najczystszych i najbardziej wzniosłych owoców drzewa Tuba, którego gałęzie rozciągają się nad światem życia ostatecznego i Rajem. Boże, uchroń nas i naszych rodziców od Ognia, i spraw byśmy wraz z naszymi rodzicami i wszystkimi pobożnymi ludźmi weszli do Raju, przez wzgląd na Twojego wybranego Proroka. Amen.

9 W Europie lepiej znany jako Awicenna.

10 Zmartwychwstania nie można zrozumieć poprzez kryteria rozsądku.

CZĘŚĆ PIERWSZA WAŻNEGO DODATKU I DOPISKU DO SŁOWA DZIESIĄTEGO

1 Chwała niech będzie Bogu, kiedy zastaje was pora wieczorna i kiedy zastaje was pora poranna! I chwała Jemu w niebiosach i na ziemi, kiedy się ściemnia i w porze południowej! On wyprowadza żyjącego ze zmarłego; On wyprowadza zmarłego z żyjącego; On ożywia ziemię po jej śmierci - w ten sposób zostaniecie wyprowadzeni (z martwych).

A z Jego znaków jest to, iż On stworzył was z prochu; następnie oto wy, ludzie, rozprzestrzeniliście się (daleko i szeroko). I z Jego znaków jest to, iż On stworzył dla was żony z was samych, abyście mogli odpocząć przy nich; i ustanowił między wami miłość i miłosierdzie. Zaprawdę, w tym są znaki dla ludzi, którzy rozmyślają! I z Jego znaków jest stworzenie niebios i ziemi, różnorodność waszych języków i kolorów. Zaprawdę, w tym są znaki dla tych, którzy wiedzą! I z Jego znaków jest - wasz sen w nocy i w dzień i wasze poszukiwanie Jego łaski (z której zostało uczynione to, czego potrzebujecie do życia). Zaprawdę, w tym są znaki dla ludzi, którzy słyszą! I z Jego znaków jest to, iż On ukazuje wam błyskawicę, by wzbudzić strach i nadzieję, iż On zsyła z nieba wodę i ożywia przez nią ziemię po jej śmierci. Zaprawdę, w tym są znaki dla ludzi, którzy są rozumni! I z Jego znaków jest to, iż stoją mocno na Jego rozkaz niebo i ziemia. Potem, kiedy On was wezwie jednym wezwaniem, wtedy (wprost) z ziemi wyjdziecie. Do Niego należą ci, którzy są w niebiosach i na ziemi; wszyscy są Jemu pobożnie posłuszni. On jest Tym, Który daje początek aktowi stworzenia, potem je powtarza. To jest dla Niego łatwe! On jest najwznioślejszym wzorem w niebiosach i na ziemi. On jest Potężny, Mądry! Koran, 30:17-27.

2 i (wierzę) w Jego Księgi.

3 ...i (wierzę) w Jego proroków"

4 O ludzie! Bójcie się waszego Pana! Zaprawdę, trzęsienie ziemi tej Godziny będzie rzeczą straszną! Koran, 22:1.

5 Kiedy ziemia zatrzęsie się swoim trzęsieniem... Koran, 99:1.

6 Kiedy niebo się rozerwie... Koran, 84:1.

7 O co oni wzajemnie się pytają? Koran, 78:1.

8 Czy doszło do ciebie (Muhammadzie) opowiadanie o oszałamiającym wydarzeniu? Koran, 88:1.

9 ...w Dniu Sądu Ostatecznego.

CZĘŚĆ DRUGA DOPISKU

1 Chwała niech będzie Bogu, kiedy zastaje was pora wieczorna i kiedy zastaje was pora poranna! I chwała Jemu w niebiosach i na ziemi, kiedy się ściemnia i w porze południowej! On wyprowadza żyjącego ze zmarłego; On wyprowadza zmarłego z żyjącego; On ożywia ziemię po jej śmierci - w ten sposób zostaniecie wyprowadzeni. Koran, 30:17-19.

TRZECIA CZĘŚĆ DOPISKU

1 I będzie tylko jeden krzyk. Por. Koran, 36:29, 49, 53; 38:15; 54:31.

2 "Tak, przyznajemy!" Koran, 7:172.

3 "CZY JA NIE JESTEM WASZYM PANEM?" KORAN, 7:172.

CZWARTA CZĘŚĆ DOPISKU

1 " On stworzył człowieka z kropli spermy, a jednak on jest Jego jawnym przeciwnikiem. Koran, 16:4.

CZĘŚĆ PIĄTA DOPISKU

1 Ahmad Ibn Hanbal, At-Tabrizi, Ibn Qajjim al-Dżałzi.

2 "Wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu za doskonałość wiary".

SŁOWO JEDENASTE

1 ! Koran, 91:1-7.

2 Oto, jakich cudów zechciał Bóg!

3 Jak pięknie je uczyniono! Jakież błogosławieństwa zesłał Bóg!

4 Chodźcie! Spójrzcie na to! Spieszcie na modlitwę i spieszcie ku pomyślności!

5 Usłyszeliśmy i jesteśmy posłuszni!.

6 Nie są w stanie pomieścić Mnie niebiosa i ziemia,

Lecz, o dziwo! Mieszczę się w sercach tych, którzy uwierzyli. Al-'Adżluni, Al-Ghazali.

7 Na słońce i na jego jasność poranną! Na księżyc, kiedy po nim następuje! Na dzień, kiedy jaśnieje jego blaskiem! Na noc, kiedy okrywa je ciemnością! Na niebo i na Tego, Który je zbudował! Na ziemię i na Tego, Który ją rozpostarł! Na duszę i na Tego, Który ją ukształtował! I dał jej skłonność - do nieprawości i bojaźni Bożej. Pomyślność osiągnął ten, kto ją oczyścił, lecz poniósł stratę ten, kto ją zaciemnił! Koran, 91:1-10.

8 O, Boże, ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na tego, który jest słońcem na niebie posłannictwa i księżycem konstelacji proroctwa, a także na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy, którzy są gwiazdami przewodnimi, obdaruj Swym miłosierdziem nas, wszystkich wierzących mężczyzn i wszystkie wierzące kobiety. Amen, amen, amen.

SŁOWO DWUNASTE

1 A komu darowano mądrość, temu darowano obfite dobro. Koran, 2:269.

2 Dosłownie: kryterium; prawdopodobnie chodzi o kryterium rozróżnienia między dobrem a złem, między prawdą a fałszem.

3 W języku arabskim zawieranie znaczenia innej rzeczy wyraża się terminem mana-i harfi, zaś wyrażanie przez daną rzecz samej siebie terminem mana-i ismi .

4 On posiada klucze do tego, co skryte... Koran, 6:59.

5 O Boże! Władco królestwa! Koran, 3:26.

6 Tego Dnia My zwiniemy niebo, tak jak się zwija zwoje (ukończonych) ksiąg. Koran, 21:104.

7 Tamci nie wymierzyli Boga Jego prawdziwą miarą. Ziemia w całości będzie Jego garścią w Dniu Zmartwychwstania. Koran, 39:67.

8 Jeślibyśmy objawili ten Koran na jakiejś górze, zobaczyłbyś ją pokorną, rozerwaną ze strachu przed Bogiem. Koran, 59:21.

9 Por. Koran, 53:14-16.

10 O, Boże, ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na niego i na jego rodzinę, jak jest to stosowne dla Twego miłosierdzia i najgłębszego szacunku dla niego. Amen.

SŁOWO TRZYNASTE

1 My (stopniowo) zsyłamy poprzez Koran to, co jest uzdrowieniem i miłosierdziem dla wiernych... Koran, 17:82.

2 Por. Koran, sura 112.

3 Tego Dnia My zwiniemy niebo, tak jak się zwija zwoje (ukończonych) ksiąg. Koran, 21:104.

4 I będzie tylko jeden krzyk. I oto oni wszyscy zostaną przed Nami postawieni. Koran, 36:53.

5 Tj. przed Objawieniem Koranu.

6 On jest Tym, Który kształtuje was w łonach, tak jak chce. Koran, 3:6.

7 ...Który stworzył niebiosa i ziemię w ciągu sześciu dni. Koran, m.in. 7:54.

8 On podporządkował słońce i księżyc. Koran, m.in. 13:2.

9 Chwała niech będzie Bogu, Który zesłał Księgę Swojemu słudze i nie uczynił w niej żadnej krzywizny! Koran, 18:1.

10 O, Boże! O, Ty, Który objawiłeś Koran! Przez wzgląd na Koran i przez wzgląd na tego, któremu go objawiłeś, rozświetl nasze serca i nasze groby światłem wiary i Koranu, o Ty, Którego błagamy o pomoc! Amen.

STACJA DRUGA SŁOWA TRZYNASTEGO

1 Będącego Błyskiem Dwudziestym Szóstym.

2 Ten termin w języku arabskim oznacza świętych, którzy ujrzeli i przepowiedzieli życie człowieka w grobie.

3 I nie ma żadnej rzeczy, która by nie głosiła Jego chwały. Koran, 17:44.

4 Muslim.

5 Hafiz (z ar. przechowujący) - człowiek, który zna na pamięć cały Koran w języku arabskim.

6 Medresa - szkoła religijna w krajach muzułmańskich.

TEMAT SZÓSTY TRAKTATU OWOCE WIARY

1 Pan (ar. Ar-Rabb) niebios i ziemi. Por. Koran, m.in. 13:16.

2 ...Który stworzył niebiosa i ziemię... Por. Koran, m.in. 6:1.

PUNKT POŚWIĘCONY SŁOWU HUŁA (AR. "ON")

1 Jeśli recytujący Koran robi po tym słowie krótką przerwę (jak np. po frazie nie ma boga, jak tylko On; por. np. Koran, 2:255), wówczas wymawia się jedynie Hu, przy czym samogłoska "u" jest przedłużona.

SŁOWO CZTERNASTE

1 Alif. Lam. Ra. Oto Księga, której znaki są utwierdzone, następnie jasno przedstawione - od Mądrego, w pełni Świadomego (każdej rzeczy). Koran, 11:1.

2 Który stworzył niebiosa i ziemię w ciągu sześciu dni. Koran, m.in. 7:54.

3...każdą rzecz wyliczyliśmy w jasnym rejestrze. Koran, 36:12. Wg innego tłumaczenia znaczenia: ...w Księdze Jasnej.

4 Nie skryje się przed Nim nawet ciężar pyłku, ani w niebiosach, ani na ziemi; ani mniejsze od tego, ani większe, co by nie było w Księdze Jasnej! Koran, 34:3.

5 Oto skłoniliśmy góry, aby wraz z nim głosiły chwałę (Boga) o zachodzie i wschodzie słońca. Koran, 38.18. Słowa z nim odnoszą się do Proroka Dawida, niech będzie z nim pokój.

6 Tamci nie wymierzyli Boga Jego prawdziwą miarą. Ziemia w całości będzie Jego garścią w Dniu Zmartwychwstania, a niebiosa będą zwinięte w Jego prawicy. Chwała Mu! On jest Wyniosły ponad to, co Jemu przypisują jako współtowarzyszy! Koran, 39:67

7 Bóg jest Stwórcą wszelkiej rzeczy i On jest każdej rzeczy stróżem. Koran, 39:62.

8 Bóg zna to, co oni ukrywają, i to, co głoszą jawnie. Koran, m.in. 2:77.

9 ...Który stworzył niebiosa i ziemię. Koran, m.in. 7:54.

10 A Bóg stworzył was i to, co wy tworzycie. Koran, 37:96.

11 Koran, 18:39.

12 Lecz wy nie zechcecie, jeśli nie zechce Bóg. Koran, 76:30.

13 Bo życie tego świata, to tylko złudne używanie. Koran, 3:185.

14 Tarałih - dodatkowa modlitwa nocna w ramadanie; .

15 Bójcie się pokuszenia, które dosięgnie nie tylko tych z was, którzy są niesprawiedliwi. Koran, 8:25.

SŁ OWO PIĘTNASTE

1 Muslim, At-Tirmizi, Ibn Madża, Ad-Darimi, Ahmad Ibn Hanbal.

2 O zgromadzenie dżinnów i ludzi! Jeśli potraficie przeniknąć przez regiony niebios i ziemi, to przenikajcie! Lecz wy nie potraficie przeniknąć inaczej, jak tylko posiadając władzę. Przeto które z dobrodziejstw waszego Pana uważacie za kłamstwo? I będzie wysłany przeciwko wam płomień ognia i miedź roztopiona, a wy nie otrzymacie pomocy. Koran, 55:33-35.

3 Ale jeśli będziecie się wzajemnie wspomagać przeciwko Prorokowi - to, zaprawdę, Bóg jest jego Opiekunem, a Gabriel i sprawiedliwi między wiernymi, a także aniołowie, są jego wspomożycielami! Koran, 66:4.

4 "Panie mój! Szukam ucieczki u Ciebie przed podszeptami szatanów!" Koran, 23:97.

5 A do Boga należy wymowny dowód i mądrość rozstrzygająca.

6 "A jeśli szatan będzie cię kusił, to szukaj ucieczki u Boga. Zaprawdę, On jest Słyszący, Wszechwiedzący! Koran, 41:36.

7 "Czy tak brzmi Twoja mowa?", a Bóg odparł: "Ja jestem Tym, Który ma władzę nad wszystkimi językami" . As-Sujuti.

8 A kto jest bardziej niesprawiedliwy aniżeli ten, kto wymyśla kłamstwo przeciwko Bogu...? Koran, 39:32.

9 Pokój i błogosławieństwa niech będą z nim po tylekroć, ile jest wszystkich aniołów, dżinnów i ludzi.

10 Kiedy spotykają się dwaj spotykający (aniołowie), siedząc z prawej strony (człowieka) i z lewej, człowiek nie wypowie ani jednego słowa, które by nie dotarło do będącego przy nim nadzorcy. I nadejdzie ukojenie śmierci naprawdę. Oto, od czego stroniłeś! I zadmą w trąbę. Oto Dzień Grozy! I każdej duszy towarzyszy popędzający i świadek (spośród aniołów). (I powie Bóg) "Ty wcale nie dbałeś o to, więc zdjęliśmy z ciebie zasłonę i dzisiaj twoje spojrzenie jest przenikliwe". I powie jego towarzysz: "Oto, co przygotowałem!"(I powie Bóg) "Rzućcie do Gehenny każdego uporczywie niewiernego...". Koran, 50:17-24. 11 Odrzucił prawdę lud Samud przez swój bunt,kiedy się podniósł najnędzniejszy z nich.

I powiedział do nich posłaniec Boga: "Oto wielbłądzica Boga! Dajcie jej pić!"A oni uznali go

za kłamcę i podcięli jej ścięgna. Wtedy Pan zniszczył ich całkowicie za ten grzech i zrównał, nie obawiając się żadnych następstw. Koran, 91:11-15.

12 I (wspomnij, Muhammadzie) Jonasza... Kiedy poszedł zagniewany, myśląc, że My nie mamy żadnej władzy nad nim. I zawołał w ciemnościach: "Nie ma boga, jak tylko Ty! Tobie niech będzie chwała! Zaprawdę, byłem wśród niesprawiedliwych!" Koran, 21:87.

13 Myśląc, że My nie mamy żadnej władzy nad nim.

14 I zawołał w ciemnościach...

15 "...Pozwólcie mi pójść!".

16 "O Józefie, mężu sprawiedliwy!" Por. Koran, 12:45-46.

17 A kiedy Koran jest recytowany, to przysłuchujcie się i milczcie! Być może, doznacie miłosierdzia! Koran, 7:204.

SŁOWO SZESNASTE

1 Jego rozkaz - kiedy On chce jakiejś rzeczy - zawiera się w słowie: "Bądź!" - i ona jest.Chwała niech będzie Temu, w Którego ręku jest władza królewska nad każdą rzeczą! Do Niego będziecie sprowadzeni! Koran, 36:82-83.

2 Nie jestem ani nocą, ani tym, który umiłował noc, Jestem sługą słońca i to o nim mówię. W języku perskim słowo asz-szams ma dwa znaczenia: może oznaczać słońce, ale również Boga; podobnie w Traktatach Światła Bóg nazywany jest "Przedwiecznym słońcem".

3 I będzie tylko jeden krzyk. I oto oni wszyscy zostaną przed Nami postawieni. Koran, 36:53.

4 To jest działanie Boga, Który uczynił doskonale każdą rzecz. Koran, 27:88.

5 Al-Ghazali, Ahmad Ibn Hanbal.

6 Chwała niech będzie Temu, Który umieścił Swoje skarby między literami kaf i nun. Być może jest to nawiązanie do słowa kun! - ar. Bądź!, które w spółgłoskowym alfabecie arabskim zapisuje się literami K (kaf) i N (nun).

7 " O, Najbardziej Miłosierny z Miłosiernych! Ześlij błogosławieństwa i pokój na Swego Najszlachetniejszego Posłańca, w którym przejawiło się Twoje Najwspanialsze Imię, a także na całą jego rodzinę, wszystkich towarzyszy, braci i zwolenników. Amen.

8 Al-Buchari, Ibn Hibban.

SŁOWO SIEDEMNASTE

1 My uczyniliśmy to, co jest na ziemi, jej ozdobą, abyśmy mogli wypróbować, który z nich jest lepszy w działaniu.Lecz, zaprawdę, My uczynimy z niej nagą ziemię! Koran, 18:7-8.

2 Życie tego świata jest tylko grą i zabawą. Koran, 6:32.

3 Moje miłosierdzie obejmuje każdą rzecz. Koran, 7:156.

4 Al-Buraq (ar. Błyskawica) to cudowny wierzchowiec.

5 Ibn Hadżar, As-Sujuti. As-Sirat (ar. Most) to most przerzucony nad Piekłem.

6 Chodzi o rozróżnienie między złem a dobrem, prawdą a fałszem; w samym Koranie Bóg nazywa tę Księgę arabskim imieniem Al-Furqan - Rozróżnienie.

7 On jest Tym, Który trwa wiecznie;

On jest Mądrym Sędzią wszystkich spraw, a my poddajemy się Jego zarządzeniu; On jest Sędzią Sprawiedliwym; do Niego należą niebiosa i ziemia.

On jest Tym, Który zna tajemnice i wszelkie ukryte sprawy w Swoim królestwie;

On jest Wszechmocny, Samoistny; do Niego należy wszystko od Jego Tronu aż do ziemi. On jest Tym, Który dostrzega misterne sploty haftów Swego kunsztu;

On jest Stwórcą, Umiłowanym; do Niego należą piękno i wspaniałość.

Jemu należy się chwała, a Jego atrybuty odbijają się w zwierciadłach Jego stworzenia; On jest Panem, Przenajświętszym; do Niego należą moc i wspaniałość.

Od Niego biorą początek wszystkie stworzenia, a my jesteśmy haftami Jego kunsztu; On jest Wiecznym, Trwającym; do Niego należą królestwo i wieczność.

On jest Najbardziej Szczodrym, Obdarowującym, a my jesteśmy karawaną Jego gości; On jest Tym, Który daje zaopatrzenie, Który Sam Sobie wystarczy; Jemu należy się chwała i wysławianie.

On jest Najpiękniejszym, Tym, Który zsyła dary, a my jesteśmy splotami Jego wiedzy; On jest Stwórcą, On nie łamie Swej obietnicy, On daje i obdarowuje.

On jest Tym, Który słyszy skargi i suplikacje Swego stworzenia;

On jest Miłosierny, On jest Uzdrowicielem, Jemu należą się podziękowania i Jemu należy się chwała.

On jest Wybaczającym błędy i grzechy Swemu słudze; On jest Wiecznie Przebaczającym, Litościwym; do Niego należy wybaczenie grzechu i przyjęcie dobrego czynu.

SŁOWO OSIEMNASTE

1 Nie uważaj, że ci, którzy się cieszą z tego, czego dokonali, i lubią, aby ich chwalono za to, czego nie uczynili - nie uważaj, iż oni są zabezpieczeni przed karą. Dla nich kara będzie bolesna! Koran, 3:188.

2 Powiedz (Muhammadzie): "Jeśli kochacie Boga, to postępujcie za mną! Wtedy i Bóg będzie was miłował..." Koran, 3:31.

3 Religią prawdziwą w oczach Boga jest islam! Koran, 3:19.

4 Muhammad jest Posłańcem Boga. Koran, 48:29.

SŁOWO DZIEWIĘTNASTE

1 Nie mógłbym wychwalać Muhammada własnymi słowami; to raczej Muhammad sprawił, że moje słowa stały się godnymi wychwalania go.

2 Minbar (z ar.) to nisza w jednej ze ścian meczetu, wskazująca wiernym kierunek modlitwy (ar. qibla).

3 Być może: ...jakimi są prorocy i święci.

4 To jest tylko objawienie, które mu zostało zesłane Koran, 53:4.

5 Wydarzenie przerażające!... Koran, 101:1 i nast.

6 Niemożliwe, by istniało coś lepszego od tego, co już istnieje.

7 Nieskończony pokój i nieskończone błogosławieństwa niech będą z naszym mistrzem

Muhammadem po tylekroć, ile dobrych uczynków spełniła cała jego wspólnota; z tym, któremu zostało objawione Wszechmądre Rozróżnienie między prawdą a fałszem, pochodzące od Najbardziej Miłosiernego, Najbardziej Litościwego, Pana Wielkiego Tronu; którego posłannictwo zostało przepowiedziane w Torze i w Ewangelii i mówiły o nim cudowne znaki, głosy dżinnów, świętych mężów i wróżbitów; z naszym mistrzem Muhammadem, na którego skinienie rozdzielił się księżyc! Niech będą z nim pokój i błogosławieństwa tysiące tysięcy razy, po tylekroć, ile oddechów wydała cała jego wspólnota; z tym, na którego wezwanie przybyło drzewo; w odpowiedzi na modlitwę którego szybko spadł deszcz; któremu chmura dawała cień, chroniąc go przed żarem słońca; którego pożywienie wystarczyło dla setki ludzi; spomiędzy palców którego po trzykroć wypłynęła woda, jakby płynęła ze źródła Al-Kałsar, a Bóg sprawił, że mówiły do niego jaszczurka, gazela, wilk, tors i ramię, wielbłąd, góra, skała i grudka ziemi; z naszym mistrzem i orędownikiem Muhammadem, który wstąpił do nieba, a jego spojrzenie nie zachwiało się! Niech będą z nim pokój i błogosławieństwa tysiące tysięcy razy, po tylekroć, ile liter Koranu tworzy jego słowa, przedstawiane za zezwoleniem Najbardziej Miłosiernego w zwierciadłach fal powietrza, wydychanego podczas recytowania wszystkich słów Koranu przez wszystkich, którzy go recytują, odkąd został objawiony, aż po kres czasu. Boże, przez wzgląd na każde z owych błogosławieństw przebacz nam i zmiłuj się nad nami. Amen.

8 ...a słońce (Bóg) uczynił lampą. Koran, 71:16.

9 O, Boże! Uczyń Koran uleczeniem dla nas, dla piszącego te słowa i jego współczesnych; uczyń go dla nas lekarstwem na wszystkie choroby, towarzyszem dla nas i dla nich w życiu i po śmierci, na tym świecie i w grobie; uczyń go naszym orędownikiem na Sądzie Ostatecznym, światłem na moście As-Sirat, tarczą chroniącą od Ognia piekielnego, przyjacielem w Raju, przewodnikiem i przywódcą we wszelkich dobrych uczynkach. Prosimy Cię o to poprzez Twoją łaskę, szczodrość, dobroczynność i miłosierdzie, o Ty, Najbardziej Szczodry spośród szczodrych i Najbardziej Miłosierny z miłosiernych! Amen.

10 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na tego, któremu został objawiony Koran, owo Rozróżnienie między prawdą a fałszem, na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy. Amen, amen

SŁOWO DWUDZIESTE

1 A kiedy powiedzieliśmy do aniołów: "Oddajcie pokłon Adamowi!", oni oddali pokłon, z wyjątkiem Iblisa. Koran, 2:34.

2 "Zaprawdę, Bóg nakazuje wam zabić krowę!" Koran, 2:67.

3 Czyż wy się nie zastanowicie?

4 I On nauczył Adama wszystkich Imion. Koran, 2:31.

5 Muslim, Ahmad Ibn Hanbal, Al-Munałi.

6 O, Boże! Obdaruj nas zrozumieniem tajemnic Koranu, byś nas umiłował i byś był z nas rad, obdaruj nas sukcesem w służbie Koranowi. Prosimy Cię o to poprzez Twoje miłosierdzie, o Najbardziej Miłosierny z Miłosiernych! Amen.

7 O, Boże! Ześlij swe błogosławieństwa i pokój na tego, któremu objawiłeś Koran, na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy.

STACJA DRUGA SŁOWA DWUDZIESTEGO

1 Niniejszy przypis jest objaśnieniem akapitu definiującego przemianę drobnych cząsteczek, która jest tematem Celu Drugiego.

Jasny rejestr (tur. Imam-i Mubin) i Księga Jasna (tur. Kitab-i Mubin) są wymieniane w kilku miejscach Wszechmądrego Koranu. Jedna grupa komentatorów Koranu utrzymuje, że są one tym samym, podczas gdy inni twierdzą, że są to dwie różne rzeczy. Objaśnienia

prawdziwych znaczeń owych terminów są rozmaite, lecz - mówiąc w skrócie - komentatorzy zgadzają się co do tego, że są to tytuły opisujące wiedzę Boga. Jednakże dzięki blaskowi Koranu doszedłem do wniosku, że "jasny rejestr", który wskazuje bardziej na świat tego, co niewidzialne, niż na świat przejawów, jest tytułem jednego aspektu wiedzy Boga i Jego rozkazu. Oznacza to, że wskazuje on raczej na przeszłość i przyszłość, niż na teraźniejszość, raczej na początki i skutki każdej rzeczy, na jej korzenie i owoce, niż na owe rzeczy w kształcie ich widzialnego istnienia. Jest notatnikiem dla Bożego zarządzenia. Istnienie owego notatnika zostało udowodnione w Słowie Dwudziestym Szóstym, a także w Punkcie Pierwszym Celu Drugiego Słowa Trzydziestego.

2 Zabici zostali Ludzie Rowu - a ogień ciągle podsycany - gdy oni siedzieli wokół niego - świadkowie tego, co czyniono wiernym. Oni zemścili się na nich tylko dlatego, że uwierzyli w Boga, Potężnego, Godnego Chwały. Koran, 85:4-8.

3 I znakiem dla nich - iż nosiliśmy ich potomstwo na statku załadowanym.

I stworzyliśmy dla nich podobny do niego, na który oni wsiadają. Koran, 36:41-42.

4 A Salomonowi podporządkowaliśmy wiatr. Ten poranny dął przez miesiąc i ten wieczorny dął przez miesiąc. Koran, 34:12.

5 Powiedzieliśmy: "Uderz swoją laską o skałę!" I wytrysnęło z niej dwanaście źródeł... Koran, 2:60.

6"Ja uzdrowię chorego i trędowatego i ożywię zmarłych - za zezwoleniem Boga". Koran, 3:49.

7 I zmiękczyliśmy dla niego żelazo. Koran, 34:10.

8 ...daliśmy mu mądrość i rozstrzygającą jasność mowy... Koran, 38:20.

9 I spowodowaliśmy, iż popłynęło dla niego źródło miedzi. Koran, 34:12.

10 Utożsamianej z królową Sabą.

11 On, Który uczynił dla was ziemię całkowicie poddaną. Przechadzajcie się więc po jej szlakach i jedzcie z tego, czego Bóg wam udziela; ku Niemu będzie zmartwychwstanie! Koran, 67:15.

12 ...i innych (szatanów), parami sptanych. Koran, 38:38.

13 A spośród szatanów - tych, którzy zanurzali się w morzu dla niego, i oprócz tego pełnili jeszcze inne czynności... Koran, 21:82.

14 Wtedy posłaliśmy do niej Naszego Ducha i on ukazał się jej jako doskonały człowiek. Koran, 19:17.

15 Oto skłoniliśmy góry, aby wraz z nim głosiły chwałę (Boga) o zachodzie i wschodzie słońca. Koran, 38:18.

16 "O góry i wy, ptaki, głoście chwałę Boga razem z nim!" . I zmiękczyliśmy dla niego żelazo. Koran, 34:10.

17 "Nauczono nas mowy ptaków..." Koran, 27:16.

18 ...i ptaki wokół zebrane. Koran, 38:19.

19 "Nauczono nas mowy ptaków..." Koran, 27:16.

20 Powiedzieliśmy: "O ogniu! Bądź chłodem i pokojem dla Abrahama!". Koran, 21:69.

21 Hanif to człowiek, który wierzy w Jednego Boga w Jednej Osobie i tylko Jemu oddaje cześć.

22 Por. Koran, 33:40: Muhammad nie jest ojcem żadnego z waszych mężczyzn, lecz jest Posłańcem Boga i Pieczęcią Proroków.

23 Al-Kałsar to jedno ze źródeł Raju; por. Koran, sura 108.

24 Al-Bajhaqi, Ibn Hadżar.

25 Zaprawdę, ci, których wzywacie poza Bogiem, nie stworzą nigdy nawet muchy, chociażby się razem złączyli, by to uczynić. Koran, 22:73.

26 O, Boże! Ześlij nam zrozumienie tajemnic Koranu i ześlij nam sukces w służbie Koranowi w każdej chwili wszystkich czasów.

27 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa, pokój i zaszczyty na naszego mistrza i władcę Muhammada, Twojego sługę, Posłańca i niepiśmiennego Proroka; na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy; na wszystkie jego żony i wszystkich potomków; na wszystkich proroków i posłańców; na aniołów, którzy są blisko Twego Tronu; na ludzi świętych i prawych. Ześlij również na nas najświetniejsze i najbardziej obfite błogosławieństwa oraz najczystszy pokój po tylekroć, ile jest sur, wersetów, słów, liter, znaczeń, wskazówek, znaków i aluzji Koranu. O, Boże, nasz Stwórco, Najbardziej Miłosierny z miłosiernych! Przebacz nam, zmiłuj się nad nami i bądź dla nas Łaskawy po tylekroć, ile jest Twych błogosławieństw. I wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu, Panu (ar. Ar-Rabb) wszystkich światów. Amen, amen.

SŁOWO DWUDZIESTE PIERWSZE

1 Zaprawdę, modlitwa dla wiernych jest przepisana w określonym czasie! Koran, 4:103.

2 As-Sujuti.

3 Zwrot: remissness in the prescribed prayers można rozumieć zarówno jako niedbałe odmawianie modlitw, jak i jako zaniedbywanie (tj. opuszczanie) niektórych z nich. Oby Bóg uchronił nas przed jednym i drugim.

4 Lira składała się ze stu kuruszów, zaś kurusz - z czterdziestu par.

5 Buchari, Muslim, Ibn Hibban, Ahmad Ibn Hanbal.

6 Bóg jest światłem niebios i ziemi. Jego światło . Koran 24:35

7 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na tego, który powiedział: "Pięć modlitw obowiązkowych jest filarem religii islamu", na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy.

8 I powiedz (Muhammadzie): "Panie mój! Szukam ucieczki u Ciebie przed podszeptami szatanów! I szukam ucieczki u Ciebie, Panie mój, by oni nie zjawili się u mnie!". Koran, 23:97-98.

9 Nie ma żadnych trudności w religii. Al-Buchari, Ibn Hibban, 'Ali Ibn 'Abd Al-Malik.

10 Tj. szkoły Imamów: Abu Hanify, Malika, Szafi'iego i Ahmada Ibn Hanbala, oby Bóg zmiłował się nad nimi wszystkimi.

11 Szukam schronienia u Boga przed Szatanem przeklętym.

SŁOWO DWUDZIESTE DRUGIE

1 Bóg przytacza przypowieści ludziom - być może, oni się opamiętają! Koran, 14:25.

2 Te przypowieści podajemy ludziom; być może, oni się zastanowią! Koran, 59:21.

3 A sukces i przewodnictwo pochodzą jedynie od Boga.

4 Bóg jest Stwórcą wszelkiej rzeczy i On jest każdej rzeczy stróżem.On ma klucze niebios i ziemi. Koran, 39:62-63.

5 As-Sujuti.

6 Wszelka chwała niech będzie Temu, Który jest Ukrytym za wspaniałością Swych przejawów.

7 Jak każda cząsteczka na dwa sposoby zaświadcza o istnieniu i jedności Tego, Którego istnienie jest konieczne, tak w każdej istocie żywej są dwa znaki wskazujące na to, że On jest Jedynym i Przedwiecznym, Który jest ponad wszelką potrzebę.

8 Gelincik - góra położona na południe od jeziora Van Subhan a. Suphan Dagi - wygasły wulkan na północnych brzegach tego jeziora.

9 ... skąd on się nawet nie spodziewa. Koran, 65:3.

10 Czy zobaczysz jakąś skazę? Koran, 67:3.

11 Ów arabski przydomek nadany Prorokowi (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie) za jego życia oznacza: Prawdomówny i Godny Zaufania.

12 Tj. Proroka Muhammada, niech będzie z nim pokój i miłosierdzie.

13 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa na tego, który ukazał konieczność Twego istnienia i Twoją jedność; który zaświadczył Twoją chwałę, piękno i doskonałość; który był godnym zaufania i prawdomównym świadkiem oraz mówiącym prawdę dowodem; na władcę posłańców i proroków, który przyniósł tajemnicę ich zgodności, potwierdzenia i cudów; na przywódcę świętych mężów i ludzi prawdomównych, który ukazał tajemnicę ich zgodności w tym, co potwierdzili; na tego, który przyniósł oczywiste i jasne cuda oraz rozstrzygające świadectwa, które potwierdziły jego przesłanie; na tego, który ukazał wzniosłą czystość we własnej osobie, wyniosłe cnoty moralne w swym obowiązku i wzniosłe zalety w swoim prawie szari'a, doskonałym i wolnym od wszelkiej ssprzeczności; na tego, któremu - zgodnie z jednomyślnym potwierdzeniem Objawienia, Objawiającego i tego, któremu objawiono - zostało zesłanie Boże Objawienie; na podróżującego przez świat tego, co niewidzialne, i przez świat wewnętrznego wymiaru wszystkich rzeczy; na tego, który widział istoty duchowe i rozmawiał z aniołami; na tego, który był próbką doskonałości wszechświata w odniesieniu do jednostek, gatunków i królestw istot; który był najbardziej świetlistym owocem drzewa stworzenia; który był lampą i dowodem prawdy, wcieleniem miłosierdzia i obrazem miłości; na tego, który ujawnił talizman wszechświata; który był heroldem panowania Twej wszechwładzy; na tego, który był znakiem wskazującym na to, że Stwórca świata miał przed oczami wzniosłość zbiorowej osobowości jego wspólnoty, kiedy stworzył wszechświat; na tego, do którego należało prawo szari'a, przez rozległość i siłę swych zasad wskazujące na fakt, że jest porządkiem Tego, Który porządkuje wszystkie sprawy świata, spisanym przez Stwórcę wszechświata.

14 Tak, Ten, Który tak doskonale i całkowicie uporządkował wszechświat, jest Tym, Który nadał tak finezyjny i piękny porządek Swej religii, naszym Panem, my zaś jesteśmy wspólnotą synów Adama, który prowadził nas do wiary, jesteśmy wspólnotą wiernych, wspólnotą Muhammada Ibn 'Abd Allaha Ibn 'Abd al-Muttaliba. Dopóki istnieją niebiosa i ziemia, niechaj najwspanialsze błogosławieństwa i absolutny pokój niech będą z tym, który jest prawdomównym i godnym zaufania świadkiem, zwołującym przywódców tych, którzy zaświadczyli; który przez wszystkie stulecia, we wszystkich rejonach świata i z całych swoich sił naucza wszelkie gałęzie rodzaju ludzkiego, czyniąc to we wzniosły sposób i z całych swoich sił, czyniąc to z całą powagą i niezłomnością, z siłą, jaką dają mu pewność i doskonałość wiary, zaświadczając:

(Ar.: Zaświadczam, że nie ma boga prócz Boga Jedynego, Który nie ma towarzysza).

15 Al-Buchari, Ibn Hibban.

16 Zaświadczam, że nie ma boga prócz Boga Jedynego, Który nie ma towarzysza; do Niego należy królestwo i Jemu należy się wszelka chwała; On daje życie i daje śmierć; On jest Wiecznie Żyjącym, Który nie umiera; w Jego ręku spoczywa wszelkie dobro i On jest nad każdą rzeczą Wszechwładny. Al-Baghałi, Ibn Hadżar.

17 "Panie nasz! Nie bierz nam za złe, jeśli zapomnieliśmy lub zgrzeszyliśmy! Panie nasz! Nie nakładaj na nas ciężaru, jaki nałożyłeś na tych, którzy byli przed nami! Panie nasz! Nie nakładaj na nas tego, czego my nie jesteśmy w stanie unieść! Odpuść nam, przebacz nam i zmiłuj się nad nami! Ty jesteś naszym Panem! Dopomóż nam przeciw ludowi niewiernych!" Koran, 2:286.

18 Panie nasz! Nie pozwól zboczyć naszym sercom po tym, jak poprowadziłeś nas drogą prostą! I obdarz nas Swoim miłosierdziem! Zaprawdę, Ty jesteś Tym, Który zsyła dary!" "Panie nasz! Zaprawdę, Ty zbierasz ludzi na ów Dzień, co do którego nie ma wątpliwości! Zaprawdę, Bóg nie zmienia obietnicy!" Koran, 3:8-9.

19 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na tego, którego posłałeś jako miłosierdzie dla wszystkich światów, na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy. Zmiłuj się nad nami i zmiłuj się nad naszą wspólnotą, prosimy Cię o to poprzez Twoje miłosierdzie, o Najbardziej Miłosierny z miłosiernych. Amen.

SŁOWO DWUDZIESTE TRZECIE

1 A opiekunami tych, którzy nie uwierzyli, są fałszywe bóstwa. One ich wyprowadzą ze światła ku ciemnościom. Koran, 2:257.

2 A opiekunami tych, którzy nie uwierzyli, są fałszywe bóstwa. One ich wyprowadzą ze światła ku ciemnościom. Koran, 2:257.

3 Powiedz (Muhammadzie): "Mój Pan nie będzie troszczył się o was bez waszej modlitwy (du'a)". Koran, 25:77.

4 Wzywajcie Mnie, a Ja was wysłucham! Koran, 40:60.

5 ...tym Bóg zamieni ich złe czyny na dobre. Koran, 25:70.

6 "To, co zostało mi dane, zawdzięczam wiedzy, którą posiadam" Koran, 28:78.

7 "Wystarczy nam Bóg! Jakże to wspaniały poręczyciel!". Koran, 3:173.

8 Powiedział (Mojżesz): "Panie mój! Rozszerz moje piersi i ułatw moje zadanie! Rozwiąż węzeł mojego języka caby oni pojęli moją mowę". Koran, 20:25-28.

9 O, Boże! Ześlij Swe błogosławieństwa na subtelną istotę Muhammada, który jest słońcem na niebie tajemnic i przejawów światła, który jest środkiem orbity Twojej chwały i biegunem sfery Twego piękna. O, Boże! Proszę cię przez tajemnicę jego podróży, jaką odbył do Ciebie, by stanąć w Twojej obecności, poratuj mnie w moim strachu, wyprowadź mnie z błędu, odpędź ode mnie smutek i chciwość, bądź przy mnie, spraw, bym zwrócił się od siebie ku Tobie, obdaruj mnie wyrzeczeniem się samego siebie, nie pozwól, by urzekła mnie moja dusza i moje zmysły, i wyjaw mi wszystkie ukryte tajemnice, o Ty, Wiecznie Żyjący, Który istniejesz Sam z Siebie!, o Ty, Wiecznie Żyjący, Który istniejesz Sam z Siebie!, o Ty, Wiecznie Żyjący, Który istniejesz Sam z Siebie! O, Najbardziej Miłosierny z miłosiernych i Najbardziej Szczodry ze szczodrych, zmiłuj się nade mną, nad moimi towarzyszami, nad ludźmi wiary i Koranu. Amen.

SŁOWO DWUDZIESTE CZWARTE

1 "Cały świat oznajmia: Nie ma boga prócz Boga Jedynego".

2 Mów (Muhammadzie): "Szukam schronienia u Pana ludzi, Króla ludzi, Boga ludzi, przed złem kusiciela wycofującego się skrycie..." Koran, 114:1-4.

3 Dla jasności, używamy tutaj słowa "atom" dla rozróżnienia między atomem a kroplą. W tureckim oryginale użyte jest słowo resha, oznaczające wydestylowaną kroplę.

4 Dla łatwiejszego zrozumienia używamy słów "kwiat", "kropla" i "atom", jednak Nauczyciel nadał kwiatu imię Zuhre, kropli imię Katre, zaś atomowi imię Resha - i te imiona występują w tekście tureckiego oryginału Gałęzi Drugiej.

5 Wedle nauki o hadisach istnieje sześć kategorii hadisów: prawdziwy i dobry, prawdziwy, dobry, "trudno powiedzieć", słaby, zmyślony.

6 Sufjan (zwany też "mniejszym Dadżdżalem") ma być pochodzącym ze społeczności muzułmańskiej, "przerażającym, obłudnym człowiekiem, który pojawi się, gdy bliski będzie koniec świata, który spowoduje, że muzułmanie doświadczą ciężkich czasów, który będzie starał się zniszczyć zasady islamu".

7 Wśród mojej wspólnoty są przekaziciele hadisów (to jest, co do znaczenia, ci, którzy zostali natchnieni) Al-Buchari, Muslim, At-Tirmizi, Ahmad Ibn Hanbal, Al-Qurtubi.

8 As-Sujuti, Al.-Hakim

9 Muslim, Ahmad Ibn Hanbal.

10 Ibn Hadżar.

11 Przybliżyła się Godzina... Koran, 54:1.

12 Al-Hakim, Ahmad Ibn Hanbal.

13 At-Tirmizi.

14 Muslim, Ahmad Ibn Hanbal, Al-Hakim.

15 A wiedzy o tym, co niewidzialne, nie ma nikt inny, jak tylko Bóg

16 At-Tirmizi, Ibn Madża, Al-Hakim.

17 Al-Buchari, At-Tirmizi.

18 At-Tirmizi, Ibn Madża.

19 At-Tirmizi, Ahmad Ibn Hanbal.

20 At-Tirmizi, Ahmad Ibn Hanbal.

21 At-Tirmizi, Ad-Darimi.

22 Koran, 97:3.

23 'Ali Ibn Abd Al-Malik, At-Tabarani.

24 Ad-Dajlami.

25 Al-Manzari, Ali Ibn Abd Al-Malik.

26 Ktokolwiek to przeczyta, będzie miał nagrodę równą nagrodzie Mojżesza i Aarona.

27 Wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu, Panu niebios i Panu ziemi, i Panu wszystkich światów. Do Niego należy moc w niebiosach i na ziemi. On jest Potężny, Mądry! Wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu, Panu niebios i Panu ziemi, i Panu wszystkich światów. Do Niego należy majestat w niebiosach i na ziemi. On jest Potężny, Mądry! Do Niego, do Pana niebios, należy królestwo. On jest Potężny, Mądry!

28 Jego spojrzenie nie odwróciło się w bok ani nie pobiegło w dal. Koran, 53:17.

29 Moje oczy śpią, lecz moje serce nie śpi. Al-Buchari, At-Tirmizi, Ahmad Ibn Hanbal.

30 Czy ty nie widzisz, że Bogu wybijają pokłony ci, którzy są w niebiosach, i ci, którzy są na ziemi, i słońce, i księżyc, i gwiazdy, góry, drzewa i zwierzęta, i wielu spośród ludzi? Ale dla wielu kara jest słuszna! A kogo poniży Bóg, ten nie będzie miał nikogo, kto by mu przywrócił szacunek. Zaprawdę, Bóg czyni to, co chce! Koran, 22:18.

31 Powiedz (Muhammadzie): "Jeśli kochacie Boga, to postępujcie za mną! Wtedy i Bóg będzie was miłował i przebaczy wam wasze grzechy. Bóg jest Przebaczający, Litościwy!" Koran, 3:31.

32 Powiedz (Muhammadzie): "Łaską Boga i Jego miłosierdziem niech się oni radują! To jest lepsze od tego, co zbierają!" Koran, 10:58.

33 Al-Manałi.

34 Chwała niech będzie Tobie po tylekroć, ile jest Twoich stworzeń; niech sprawi Ci to zadowolenie wielkie jak Twój Tron i jak morze atramentu, które byłoby potrzebne do zapisania Twoich słów; wychwalamy Cię poprzez wszystkie wychwalania Twoich proroków, świętych i aniołów. Muslim, At-Tirmizi, An-Nasa'i, Ahmad Ibn Hanbal.

35 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa na Muhammada po tylekroć, ile cząsteczek istnieje we wszystkim, co się z nich składa!

36 Wierzcie więc w Boga i w Jego Posłańca, Proroka niepiśmiennego, który wierzy w Boga i w Jego słowa! Postępujcie za nim, a być może, będziecie prowadzeni drogą prostą! Koran, 7:158.

37 "Ludzie tego świata" (tur. ehl-i dunya, ar. ahl ad-dunja; ad-dunja to ogólnie życie doczesne - uz. red. pol.) to ci, których punkt widzenia ograniczony jest do życia tego świata, którzy lekceważą życie ostateczne, bądź nawet sprzedali swoją religię za korzyści tego świata.

38 Oni są podobni do bydła, a nawet jeszcze bardziej zabłąkani! Koran, 7:179.

SŁOWO DWUDZIESTE PIĄTE

1 Zgodnie z prawem, jakie weszło w życie w listopadzie 1928 roku, wraz z końcem tego roku zabroniono drukowania książek w arabskim alfabecie osmańskim, oficjalnie wprowadzając w Turcji alfabet łaciński.

2 ...a gór (czyż nie uczyniliśmy) jako podpory do namiotu? Koran, 78:7.

3 A jeśli pozostajecie w wątpliwości wobec tego, co zesłaliśmy Naszemu słudze, to przynieście surę podobną do tego. Koran, 2:23.

4 Musajlima był fałszywym prorokiem, który pojawił się w Arabii za życia Proroka Muhammada (niech będzie z nim pokój i miłosierdzie).

5 A jeśli dosięgnie ich tchnienie kary twego Pana. Koran, 21:46.

6 ...i (którzy) rozdają (na drodze Boga) z tego, w co ich zaopatrzyliśmy...Koran, 2:3.

7 Mów (Muhammadzie): On jest Bogiem, ponieważ On jest Jeden, ponieważ On jest Przedwiecznym, Który istnieje Sam z Siebie, ponieważ On nie zrodził i nie został zrodzony, ponieważ nie istnieje nic, co byłoby Mu równe.

8 I nie istnieje nic, co byłoby Mu równe, ponieważ On nie został zrodzony i nie zrodził, ponieważ On jest Przedwiecznym, Który istnieje Sam z Siebie, ponieważ On jest Jeden, ponieważ On jest Bogiem.

9 On jest Bogiem, zatem On jest Jeden, zatem On jest Przedwiecznym, Który istnieje Sam z Siebie, zatem On nie zrodził i nie został zrodzony, zatem nie istnieje nic, co byłoby Mu równe.

10 Alif. Lam. Mim. To jest Księga - nie ma co do tego żadnej wątpliwości - droga prosta dla bogobojnych... Koran, 2:1-2.

11 Wysławia Boga to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi. On jest Potężny, Mądry! Koran, 57:1, 59:1, 61:1.

12 O zgromadzenie dżinnów i ludzi! Jeśli potraficie przeniknąć przez regiony niebios i ziemi, to przenikajcie! Lecz wy nie potraficie przeniknąć inaczej, jak tylko posiadając władzę (daną przez Boga). Przeto które z dobrodziejstw waszego Pana uważacie za kłamstwo? I będzie wysłany przeciwko wam płomień ognia i miedź roztopiona, a wy nie otrzymacie pomocy. Przeto które z dobrodziejstw waszego Pana uważacie za kłamstwo? Koran, 55:33-36.

13 My ozdobiliśmy niebo najbliższe lampami i uczyniliśmy je pociskami do rażenia szatanów... Koran, 67:5.

14 W pierwszym przypadku chodzi o ta emfatyczne, w drugim przypadku o ta odpowiadające polskiej literze i głosce t.

15 Emfatyczn.

16 Litery ciężkie to cztery litery emfatyczne (sad, dad, ta, za), a także litery qaf, cha (gardłowe), ghajn; lekkie to wszystkie pozostałe. Najogólniej mówiąc, różnica między nimi polega na ułożeniu języka przy ich wymawianiu.

17 Powiedz (Muhammadzie): "O Boże! Władco królestwa! Ty dajesz królestwo, komu chcesz, i Ty odbierasz królestwo, od kogo chcesz; Ty wynosisz, kogo chcesz, i Ty poniżasz, kogo chcesz. W Twoim ręku jest dobro! Zaprawdę, Ty jesteś nad każdą rzeczą Wszechwładny! Ty wprowadzasz noc w dzień i Ty wprowadzasz dzień w noc. Ty wyprowadzasz żyjące z martwego i Ty wyprowadzasz martwe z żyjącego. Ty dajesz zaopatrzenie, komu chcesz, bez rachunku!" Koran, 3:26-27.

18 Kiedy niebo się rozerwie i będzie posłuszne swojemu Panu, a tak uczynić należy;kiedy ziemia będzie wyrównana i wyrzuci to, co jest w niej, i stanie się opustoszała, będzie posłuszna swojemu Panu, a tak czynić należy... Koran, 84:1-5.

19 I księżyc - ustanowiliśmy dla niego stacje, aż staje się podobny do suchej gałęzi palmowej. Koran, 36:39.

20 a słońce (Bóg) uczynił lampą. Koran, 71:16.

21 Wyznawaj otwarcie (Muhammadzie) to, co tobie zostało nakazane... Koran, 15:94.

22 As-Sujuti, Al-Qadi 'Ijad.

23 Potem zesłał na was, po tym utrapieniu, bezpieczeństwo - sen, który objął jedną część spośród was... Koran, 3:154.

24 Czy nie przeszedł nad człowiekiem pełen czas, kiedy on nie był (nawet) rzeczą wspomnianą? Koran, sura 76 (Al-Insan).

25 Czy doszło do ciebie opowiadanie o oszałamiającym wydarzeniu? Koran, 88:1 i nast.

26 ...(Gehenna) się bowiem gotuje i omal nie wybuchnie ze wściekłości. Koran, 67:7-8.

27 Czy chciałby któryś z was jeść ciało swego brata, kiedy on umarł? Koran, 49:12.

28 Qaf. Na Koran Wspaniały! Koran, sura 50 (Qaf).

29 Ja. Sin. Na Koran pełen mądrości! Zaprawdę, ty (Muhammadzie) jesteś wśród posłańców... Koran, 36:1-3.

30 A jeśli pozostajecie w wątpliwości wobec tego, co zesłaliśmy Naszemu słudze, to przynieście surę podobną do tego i wezwijcie waszych świadków, poza Bogiem, jeśli jesteście prawdomówni! Koran, 2:23.

31 Bójcie się Ognia - a paliwem jego będą ludzie i kamienie. Koran, 2:24.

32 Napominaj więc (Muhammadzie)! Przecież ty nie jesteś, za łaską twego Pana, ani wieszczkiem, ani opętanym.

Albo będą mówić: "Poeta! My zaczekamy niepewności jego losu!" Powiedz: "Oczekujcie! Oto ja jestem razem z wami między tymi, którzy oczekują!" Czy nakazują im to ich sny, czy też są oni ludem zbuntowanym?

Albo będą mówić: "On to wymyślił!" Wcale nie! Oni nie wierzą!

Niech więc przytoczą podobne do tego opowiadanie, jeśli mówią prawdę! Czy oni zostali stworzeni z niczego? Czy oni sami są stwórcami?

Czy oni stworzyli niebiosa i ziemię? Ależ nie! Oni nie są przekonani o prawdzie! Czy oni posiadają skarby twego Pana? Czy też są zarządzającymi?

Czy oni posiadają drabinę, na której się przysłuchują? Niech więc przyjdzie ten przysłuchujący się spośród nich z jasną wiedzą!

Czy On posiada córki, a wy macie synów?

Czy ty prosisz ich o wynagrodzenie, a oni są obciążeni długiem? Czy oni posiadają to, co skryte, i zapisują?

Czy oni pragną podstępu? Lecz ci, którzy nie wierzą, sami wpadną w zasadzkę.

Czy oni mają jakiegoś boga poza Bogiem? Chwała niech będzie Bogu będącemu ponad to, co Jemu przypisują jako współtowarzyszy! Koran, 52:29-43.

33 Miłosierny umocnił się na Tronie. Koran, 20:5.

34 Każdy werset Koranu ma znaczenie jawne, znaczenie ukryte, miarę i cel; każdy ma również korzenie, konary i gałęzie. Ibn Hibban, Al-Manałi.

35 ...a gór (czyż nie uczyniliśmy) jako podpory do namiotu? Koran, 78:7.

36 Niebiosa i ziemia stanowiły jedną zwartą masę i My rozdzieliliśmy je... Koran, 21:30.

37 ...i oni będą szczęśliwi. Koran, 2:5.

38 Przeto wiedz (Muhammadzie), że nie ma boga, jak tylko Bóg! Proś o przebaczenie za twój grzech... Koran, 47:19.

39 Na gwałtownie rozpraszające..., Por. Koran, 51:1-4.

40 Na wysyłane kolejno...; Por. Koran, 77:1-6.

41 Lecz wy nie zechcecie, jeśli nie zechce Bóg. Koran, 76:30.

42 I (My) uczyniliśmy na niej ogrody z drzewami palmowymi i winną latoroślą. Koran, 36:34.

43 Potem (Bóg) zwrócił się ku niebu - ono było wtedy dymem... Koran, 41:11.

44 "Czy Ja nie jestem waszym Panem?" Koran, 7:172.

45 Twarze, tego Dnia jaśniejące, ku swemu Panu spoglądać będą .Por. Koran, 75:22-25.

46 Chwała niech będzie Bogu, kiedy zastaje was pora wieczorna i kiedy zastaje was pora poranna! Por. Koran, 30:17-27.

47 "...Pozwólcie mi pójść!" ; "O Józefie, mężu sprawiedliwy!..." Por. Koran, 12:45-46.

48 "O Hamanie! Zbuduj mi (wysoką) wieżę..." Por. Koran, 40:36-37.

49 Lecz dzisiaj ciebie uratujemy - twoje ciało... Koran, 10:92.

50 ...(Egipcjanie) zabijali waszych synów, a pozostawiali przy życiu wasze kobiety. Koran, m.in. 2:49, 14:6.

51 A ty (Muhammadzie) z pewnością znajdziesz ich jako najbardziej chciwych tego życia spośród wszystkich ludzi... Koran, 2:96.

52 Ty widzisz wielu spośród nich, jak pośpiesznie dążą do grzechu i do wrogości, i do zjadania tego, co zakazane. Jakże złe jest to, co oni czynią! Koran, 5:62.

53 Oni usiłują szerzyć na ziemi zgorszenie, lecz Bóg nie miłuje tych, którzy szerzą zgorszenie. Koran, 5:64.

54 I postanowiliśmy w tej Księdze względem synów Izraela: "Będziecie siać zgorszenie na ziemi dwukrotnie i wbijecie się w wielką dumę" Koran, 17:4.

55 Koran, 2:60

56 I doznali poniżenia i biedy... Koran, 2:61.

57 Na gwiazdę, kiedy ona zapada! Nie zeszedł z drogi wasz towarzysz ani też nie błądzi. On nie mówi (niczego) pod wpływem (własnych) namiętności. To jest tylko objawienie, które mu zostało zesłane. Koran, 53:1-4.

58 Alif, lam, mim. Bizantyjczycy zostali zwyciężeni... Koran, 30:1-2.

59 Miej więc (Muhammadzie) cierpliwość! Zaiste, obietnica Boga jest prawdą! Koran, 30:60.

60 Wy wejdziecie z pewnością bezpieczni do Świętego Meczetu, jeśli Bóg zechce, z ogolonymi głowami i przyciętymi, nie obawiając się (...).

On, Który wysłał Swego Posłańca z drogą prostą i religią prawdy, aby jej dać wyższość nad wszelką religią! Koran, 48:27-28.

61 ...Lecz oni, po swojej klęsce, będą zwycięzcami w ciągu kilku lat. Do Boga należy władza, tak przedtem, jak i potem. Koran, 30:3-4.

62 Zobaczysz niebawem (Muhammadzie), i oni zobaczą, który z was jest doświadczony (szaleństwem). Koran, 68:5-6.

63 Albo będą mówić: "Poeta! My zaczekamy niepewności jego losu!" Powiedz (Muhammadzie): "Oczekujcie! Oto ja jestem razem z wami między tymi, którzy oczekują!" Koran, 52:30-31.

64 Bóg uchroni cię (Muhammadzie) przed ludźmi. Koran, 5:67.

65 A jeśli tego nie uczynicie - a wy (o, niewierni) nigdy tego nie uczynicie... Koran, 2:24.

66 Lecz oni nie będą jej sobie życzyć nigdy... Koran, 2:95.

67 Niebawem pokażemy im Nasze znaki na horyzontach i w nich samych, aż w końcu stanie się dla nich jasne, że to jest prawda. Koran, 41:53.

68 Bóg niebawem przyprowadzi ludzi, których pokocha i oni Jego pokochają; oni będą pokorni względem wiernych, a dumni wobec niewiernych; będą walczyli na drodze Boga i nie będą się bać nagany ganiącego. Koran, 5:54.

69 Powiedz (Muhammadzie): "Chwała niech będzie Bogu! On ukaże wam Swoje znaki i wy je poznacie". Koran, 27:93.

70 Powiedz (Muhammadzie): "On jest Miłosierny! Uwierzyliśmy w Niego i zaufaliśmy Mu! Wy zaś (o, niewierni) niebawem się dowiecie, kto (z nas) jest w błędzie jawnym". Koran, 67:29.

71 A Bóg obiecał tym spośród was, którzy uwierzyli i którzy czynili dobre dzieła, iż uczyni ich namiestnikami na ziemi, jak uczynił namiestnikami tych, którzy byli przed nimi. I On umocni ich religię, którą dla nich wybrał, i zamieni ich obawę w bezpieczeństwo. Koran, 24:55.

72 Ludzie Księgi to wyznawcy religii opierających się na przesłaniu Ksiąg Objawionych i na wierze w Jednego Boga, tj. żydzi, chrześcijanie i muzułmanie.

73 Koran, 3:64.

74 Odprawiajcie modlitwę i dawajcie jałmużnę... Koran, m.in. 2:43.

75 Bóg dozwolił handel, a zakazał lichwy. Koran, 2:275.

76 Nie zrodził i nie został zrodzony! Nikt Jemu nie jest równy! Koran, 112:3-4.

77 Muhammad nie jest ojcem żadnego z waszych mężczyzn... Koran, 33:40.

78 O, Boże, ześlij Swoje błogosławieństwa na niego i na jego rodzinę.

ŚWIATŁO DRUGIE

1 On jest Tym, Który stworzył dla was wszystko to, co jest na ziemi. Następnie zwrócił się ku niebu i ukształtował je w siedem niebios. On jest o każdej rzeczy Wszechwiedzący! Koran, 2:29.

2 Czyż nie uczyniliśmy ziemi łożem dla wypoczynku, a gór jako podpory do namiotu? Stworzyliśmy was parami... Por. Koran, 78:6-17.

3 Zaprawdę, Dzień Rozstrzygnięcia jest wyznaczony! Por. Koran, 78:6-17.

4 Powiedz (Muhammadzie): "Kto daje wam zaopatrzenie z nieba i z ziemi? Kto włada słuchem i spojrzeniem? Kto wyprowadza żywe z martwego? I kto wyprowadza martwe z żywego? I kto zarządza wszelką sprawą?" Oni powiedzą: "Bóg!" Powiedz im więc:

"Czyż nie będziecie bogobojni?!" Oto Bóg, Pan wasz Prawdziwy! Koran, 10:31-32.

5 Zaprawdę, w stworzeniu niebios i ziemi, w kolejnym następstwie nocy i dnia, w okręcie, który płynie po morzu - z tym, co jest pożyteczne dla ludzi - i w tym, co zesłał Bóg z nieba w postaci wody - ożywiając przez nią ziemię, po jej śmierci, i rozprzestrzeniając na niej wszelkie zwierzęta - w zmianie wiatrów i w chmurach, posłusznie podporządkowanych, między niebem a ziemią, są z pewnością znaki dla ludzi, którzy są rozumni! Koran, 2:164.

6 W ten sposób wybiera ciebie (o, Józefie) twój Pan i nauczy cię wyjaśniania wydarzeń; On dopełni Swojej dobroci względem ciebie i względem rodu Jakuba, tak jak dopełnił jej poprzednio względem twoich dwóch ojców: Abrahama i Izaaka. Zaprawdę, twój Pan jest Wszechwiedzący, Mądry". Koran, 12:6.

7 Powiedz (Muhammadzie): "O Boże! Władco królestwa! Ty dajesz królestwo, komu chcesz..." Koran, 3:26.

8 Ty (o, Boże) dajesz zaopatrzenie, komu chcesz, bez rachunku! Koran, 3:27.

9 Stworzyliśmy człowieka z ekstraktu gliny. Następnie umieściliśmy go - jako kroplę nasienia - w naczyniu solidnym. Następnie stworzyliśmy z kropli nasienia grudkę krwi zakrzepłej; potem stworzyliśmy z tej grudki krwi zakrzepłej zalążek ciała; a z tego zalążka stworzyliśmy kości; wtedy oblekaliśmy te kości ciałem; następnie uczyniliśmy go innym stworzeniem. Niech będzie błogosławiony Bóg, Najlepszy ze stwórców! Koran, 23:12-14.

10 Niech będzie błogosławiony Bóg, Najlepszy ze stwórców!

11 Zaprawdę, wasz Pan to Bóg, Który stworzył niebiosa i ziemię w ciągu sześciu dni; następnie zasiadł na Tronie. On pokrywa nocą dzień, który pośpiesznie za nią podąża. Słońce, księżyc i gwiazdy są podporządkowane Jego rozkazowi. Czyż nie do Niego należy stworzenie i rozkaz? Błogosławiony niech będzie Bóg, Pan światów! Koran, 7:54.

12 I On nauczył Adama wszystkich imion, potem przedstawił wszystkie stworzenia aniołom, mówiąc: "Obwieśćcie Mi ich imiona, jeśli jesteście prawdomówni!"Koran, 2:31

13 Zaprawdę, macie pouczający przykład w waszych trzodach! My poimy was tym, co jest w ich wnętrznościach, między pokarmem strawionym a krwią - mlekiem czystym, przyjemnym dla pijących... Por. Koran, 16:66-69..

14 Jego Tron jest tak rozległy jak niebiosa i ziemia; Jego nie męczy utrzymywanie ich. On jest Wyniosły, Ogromny! Koran, 2:255.

15 A któż będzie się wstawiał u Niego inaczej jak za Jego zezwoleniem? Koran, 2:255.

16 On jest Wyniosły, Ogromny! Koran, 2:255.

17 Niech spojrzy człowiek na swe pożywienie! Jak wylaliśmy wodę obficie, potem spowodowaliśmy popękanie ziemi i sprawiliśmy, iż wyrosły na niej ziarna, winna latorośl i trzcina cukrowa, drzewa oliwne i drzewa palmowe, i ogrody bujnie rosnące, i owoce, i pastwiska - to na używanie dla was i dla waszych trzód. Koran, 80:24-32.

18 Czy ty nie widziałeś, iż Bóg pędzi chmury, potem je łączy razem, potem układa je warstwami? Widzisz przecież, jak obfity deszcz wylewa się spomiędzy nich. On zsyła z nieba góry pełne gradu i dosięga nim, kogo chce, i oszczędza, kogo chce. Blask Jego błyskawicy omal nie porywa spojrzenia. Bóg powoduje kolejną zmianę nocy i dnia. Zaprawdę, w tym jest przykład dla tych, którzy władają spojrzeniem! Bóg stworzył wszelkie zwierzę z wody. Wśród nich są takie, które pełzają na swoim brzuchu; wśród nich są takie, które chodzą na dwóch nogach; i wśród nich są takie, które chodzą na czterech; Bóg stwarza to, co chce. Przecież Bóg jest nad każdą rzeczą Wszechwładny! Koran, 24:43-45.

19 Czyż nie widział człowiek, jak stworzyliśmy go z kropli nasienia? I oto on jest (Naszym) jawnym przeciwnikiem!... Koran, 36:77-83.

20 Kiedy niebo się rozerwie... Koran, sura 84 (Al-Insziqaq).

21 Bóg usłyszał słowa tej, która dyskutowała z tobą (Muhammadzie) w sprawie swego męża i która skarżyła się Bogu; a Bóg słyszał waszą rozmowę. Zaprawdę, Bóg jest (wszystko) Słyszący, (wszystko) Widzący! Koran, 58:1.

22 Chwała Bogu, Stwórcy niebios i ziemi, Który uczynił aniołów posłańcami posiadającymi skrzydła - dwie, trzy lub cztery (pary). On powiększa w stworzeniu to, co chce. Bóg jest nad każdą rzeczą Wszechwładny! Koran, 35:1.

23 Powiedz (Muhammadzie): "Jeśliby razem z Nim byli jacyś bogowie, jak mówią, to oni poszukiwaliby drogi aż do Władcy Tronu". Niech Mu będzie chwała! On jest wynioślejszy ponad to, co mówią, wyniosłością wielką!Wysławia Go siedem niebios i ziemia oraz ci, którzy się tam znajdują. I nie ma żadnej rzeczy, która by nie głosiła Jego chwały. Lecz wy nie pojmujecie ich wysławiania. Zaprawdę, On jest Wspaniałomyślny, Przebaczający! Koran, 17:42-44.

24 to jest tylko objawienie, które mu zostało zesłane. Koran, 53:4.

25 A kiedy powiedzieliśmy do aniołów: "Oddajcie pokłon Adamowi!"... Koran, 2:34.

26 Por. Koran, 50:2-3.

ŚWIATŁO TRZECIE

1...Który stworzył niebiosa i ziemię w ciągu sześciu dni. Koran, m.in. 7:54.

2 Wydarzenie przerażające! Co to jest wydarzenie przerażające? Koran, 101:1-2.

3 Kiedy nastąpi nieuniknione wydarzenie... Koran, 56:1.

4 Na Górę! Na Księgę zapisaną... Koran, 52:1-2.

5 Czyż oni nie patrzyli na królestwo niebios i ziemi...? Koran, 7:185

6 Czyż oni nie spoglądali na niebo ponad sobą?

Czyż nie widzieli, jak je zbudowaliśmy...? Koran, 50:5-6.

7 Czyż ci, którzy nie uwierzyli, nie widzieli, iż niebiosa i ziemia stanowiły jedną zwartą masę i My rozdzieliliśmy je...? Koran, 21:30.

8 Życie tego świata jest tylko grą i zabawą. Koran, 6:32.

9 Kiedy niebo się rozerwie... Koran, 84:1.

10 I zadmą w trąbę. Ci, którzy są w niebiosach, i ci, którzy są na ziemi, zostaną porażeni piorunem, z wyjątkiem tych, których Bóg zechce oszczędzić! Koran, 39:68.

11 On wie, co przenika do ziemi i co z niej wychodzi; i co schodzi z nieba, i co się tam wznosi. On jest z wami, gdziekolwiek byście byli. Bóg widzi jasno (wszystko), co czynicie! Koran, 57:4.

12 Powiedz (Muhammadzie): "Chwała niech będzie Bogu! On ukaże wam Swoje znaki i wy je poznacie". Wasz Pan nie lekceważy tego, co wy czynicie! Koran, 27:93.

13 Prąd w filozofii muzułmańskiej, powstały w XII w. wg rachuby chrześcijańskiej; za jego założyciela uważany jest Szabab ad-Din as-Suhrałardi.

14 Tego Dnia My zwiniemy niebo, tak jak się zwija zwoje ksiąg. Koran, 21:104.

15 Zaprawdę, nic nie jest ukryte przed Bogiem ani na ziemi, ani w niebie! On jest Tym, Który kształtuje was w łonach, tak jak chce. Koran, 3:5-6.

16 Ileż to jest zwierząt, które nie przygotowują sobie zaopatrzenia, a Bóg daje zaopatrzenie im i wam. Koran, 29:60.

17 ...Który stworzył niebiosa i ziemię i uczynił ciemności i światło.Koran, 6:1.

18 A Bóg stworzył was i to, co wy tworzycie. Koran, 37:96.

19 On ożywia ziemię po jej śmierci. Koran, m.in. 30:50.

20 I objawił twój Pan pszczołom... Por. Koran, 16:68-69.

21 Słońce, księżyc i gwiazdy są podporządkowane Jego rozkazowi. Koran, 7:54.

22 Czy oni nie widzieli ponad sobą ptaków, jak składają i rozkładają skrzydła? Nikt ich nie podtrzymuje, tylko Miłosierny. On widzi dobrze każdą rzecz! Koran, 67:19.

23 Jego Tron jest tak rozległy jak niebiosa i ziemia; Jego nie męczy utrzymywanie ich. Koran, 2:255.

24 On jest z wami, gdziekolwiek byście byli. Koran, 57:4.

25 On jest Pierwszym (bez początku) i Ostatnim (bez końca), On jest Jawnym i Ukrytym. On jest o każdej rzeczy Wszechwiedzący! Koran, 57:3.

26 My stworzyliśmy człowieka i wiemy, co podszeptuje jemu dusza. My jesteśmy bliżej niego aniżeli arteria jego szyi. Koran, 50:16.

27 Aniołowie i Duch wznoszą się ku Niemu w Dniu, którego wielkość - pięćdziesiąt tysięcy lat. Koran, 70:4.

28 Zaprawdę, Bóg nakazuje: sprawiedliwość, dobroczynność i szczodrobliwość względem bliskich krewnych! On zabrania tego, co bezecne, naganne i występne. Koran, 16:90.

29 Powiedział (Mojżesz): "Panie mój! Rozszerz moje piersi i ułatw moje zadanie! Rozwiąż węzeł mojego języka by oni pojęli moją mowę". Koran, 20:25-28.

30 Boże, obdarz najlepszymi, najpiękniejszymi, najszlachetniejszymi, najdonioślejszymi, najczystszymi, najdroższymi, największymi, najwyższymi i najmilszymi błogosławieństwami oraz najpełniejszym, największym, najwznioślejszym i najtrwalszym pokojem, a także miłosierdziem, zadowoleniem, odpuszczeniem i przebaczeniem rozciągającymi się za sprawą obfitych obłoków Twojej szczodrości,

wzrastającymi za sprawą skarbów Twojej hojności, nieprzemijającymi i nieznikającymi jak Ty, Twojego sługę i umiłowanego Posłańca Muhammada, najlepsze spośród Twoich stworzeń, jaśniejące światło, niezbity dowód, obfite morze, jasny blask, kwitnące piękno, wielką potęgę i wspaniałą doskonałość, a także jego rodzinę i towarzyszy, na miarę Twojej potęgi, i obdarz ich błogosławieństwem, poprzez które przebaczysz nam nasze grzechy, otworzysz nasze piersi, oczyścisz nasze serca, uspokoisz nasze dusze, uświęcisz nasze tajemnice, oczyścisz z brudów nasze myśli, uleczysz nasze choroby i otworzysz kłódki naszych serc.

31 "Panie nasz! Nie pozwól zboczyć naszym sercom po tym, jak poprowadziłeś nas drogą prostą! i obdarz nas Swoim miłosierdziem! Zaprawdę, Ty jesteś Dawcą!" Koran 3:8

DOPISEK PIERWSZY

1 Wyznawaj otwarcie (Muhammadzie) to, co tobie zostało nakazane... Koran, 15:94.

2 Wysławia Boga to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi. Koran, m.in. 57:1.

3 Nie ma boga prócz Boga Jedynego, Który jest Jeden, Który nie ma Sobie równych, Którego istnienie jest konieczne, na Którego istnienie w jedności wskazuje Koran, owa Księga cudownej wystawy, Księga przyjęta i upragniona przez wszystkie gatunki aniołów, ludzi i dżinnów, której wersety są odczytywane w każdej minucie roku, z największą czcią, przez setki milionów ludzi, której uświęcone panowanie nad krainami ziemi, nad wszechświatem i nad obliczem czasu jest niezmienne, której świetlisty, duchowy autorytet rozciąga się nad połową ziemi i nad piątą częścią ludzkości od z górą czternastu wieków, w najwyższej wspaniałości. Zaświadcza to również i dowodzi tego jednomyślność świętych i niebiańskich sur Koranu, zgodność jego świetlistych, pochodzących od Boga wersetów, jego tajemnic i świateł, jego owoców i efektów, poprzez prawdziwe świadectwo i jasną wizję.

4 Por. Koran, 24:40.

5 Zaprawdę, twój Pan jest Potężny, Litościwy!

6 Chodzi o surę 26, Asz-Szu'ara.

7 Przeto które z dobrodziejstw waszego Pana uważacie za kłamstwo? Por. Koran, sura 55.

8 Biada tego Dnia tym, którzy zaprzeczają prawdzie! Por. Koran, sura 77.

9 Tobie niech będzie chwała! Nie ma boga, jak tylko Ty! Zmiłuj się! Zmiłuj się! Oddal nad od Ognia, ocal nad od Ognia, wybaw nas od Ognia (Piekielnego),

10 On wprowadza noc w dzień i On wprowadza dzień w noc. Koran, 35:13.

11 On wie dobrze, co kryją piersi! Koran, 35:38.

12 A nad każdym posiadającym wiedzę jest Wszechwiedzący. Koran, 12:76.

13 Zaprawdę, dla tych, którzy uwierzyli i którzy pełnili dobre dzieła - dla nich będą Ogrody, gdzie w dole płyną strumyki. Koran, 85:11.

14 ...i gdzie będą przebywać na wieki. Koran, m.in. 5:85.

15 Bóg używa podobnych wyrażeń w wielu miejscach Szlachetnego Koranu. Całe ich znaczenie wyraża werset 35:36: A tych, którzy nie uwierzyli, czeka Ogień Gehenny.

16 Zaprawdę, niesprawiedliwych czeka kara bolesna! Koran, 14:22.

17 Kiedy oni zostaną tam wrzuceni, posłyszą jej ryk, ona się bowiem gotuje i omal nie wybuchnie ze wściekłości. Koran, 67:7-8.

18 Chodzi o ten świat i o świat, który nadejdzie.

19 Człowiek zaprzecza światłu słońca z powodu choroby oczu; Jego usta z powodu choroby zaprzeczają smakowi wody.

SŁOWO DWUDZIESTE SZÓSTE

1 ...każdą rzecz wyliczyliśmy w jasnym rejestrze. Koran, 36:12.

2 Boże zarządzenie (ar. Qadar) nazywa się również losem lub przeznaczeniem.

3 Zdolność wyboru (ar. dżuz'i irada, tyle co: częściowa wola) lub zdolność woli (ar. dżuz'i ichtijari) nazywa się również wolną wolą.

4 Abu Mansur al-Maturidi (właśc. Abu Mansur Muhammad Ibn Muhammad as-Samarkandi): teolog, prawnik i egzegeta szkoły hanafickiej, żyjący w latach 853-944 wg rachuby chrześcijańskiej

5 Abu al-Hasan al-Asz'ari (zm. 936), założyciel jednej ze szkół islamu sunnickiego.

6 Kto wierzy w Boże zarządzenie, ten został wybawiony od cierpienia

7 Bóg umacnia Swoją religię poprzez grzesznych ludzi. Al-Buchari, Muslim, Ibn Madża.

8 Bóg jest Największy! Wieczny, Wszechwiedzący, Wszechmądry, Najbardziej Szczodry, Najbardziej Litościwy, Najpiękniejszy, Zapisujący każdą rzecz, Przedwieczny! Czymże jest prawda o całym wszechświecie i o jego częściach, o jego kartach i poziomach; czymże jest prawda o wszystkich istotach razem i o każdej z osobna, o ich istnieniu i trwaniu, jeśli nie wersami zapisanymi przez pióro Jego zarządzenia, jeśli nie Jego uporządkowaniem i zarządzeniem, jakich dokonuje On z wiedzą i mądrością; czymże one są, jeśli nie umiejętnie wykonanymi inskrypcjami Jego wiedzy i mądrości, Jego wyznaczania miary i kształtowania, w których przejawia się Jego kunszt i Jego łaska, jeśli nie upiększeniami wykonanymi przez lśniącą rękę Jego kunsztu i Jego łaski, jeśli nie przyozdobieniem i rozświetleniem, wykonanymi łaskawie i szczodrze; czymże są, jeśli nie delikatnymi kwiatami Jego łaski i szczodrości, które umożliwiają poznanie i umiłowanie Jego miłosierdzia i Jego darów; czymże są, jeśli nie owocami Jego miłosierdzia, Jego darów, współczucia i litości, ukazującymi piękno i doskonałość; czymże są, jeśli nie błyskami i przejawami, które ukazują Jego piękno i doskonałość poprzez zaświadczenie przemijania zwierciadeł i efemeryczności miejsc przejawów, a także trwałości Jego niedościgłego i wiecznego piękna; czymże są, jeśli nie trwałym przejawem owego piękna w przemijaniu pór roku, stuleci i epok, jeśli nie nieprzerwanym zsyłaniem darów, widocznym w przemijaniu istot, dni i ludzi? 9 Zaiste, doskonałe dzieło wskazuje na Tego, Który posiada rozum i Który dokonał doskonałego czynu; doskonały czyn wskazuje na Tego, do Którego należy pojmowanie i doskonałe Imiona; doskonałe Imiona wskazują na doskonałe atrybuty; doskonałe atrybuty wskazują na doskonałe przymioty; doskonałe przymioty wskazują na doskonałość istoty, w której mają swój początek; tak, tego jesteśmy zupełnie pewni. 10 Tak, efemeryczność zwierciadeł i umieranie stworzeń wraz ze stałym przejawem i niezmiennym blaskiem są najbardziej jasnym dowodem tego, że pozorne piękno nie należy do miejsc przejawów; jest najbardziej elokwentnym stwierdzeniem i najbardziej jasnym argumentem na rzecz istnienia niedościgłego piękna, wskazującym na odnawianie darów Tego, Którego istnienie jest konieczne, Który jest Trwającym i Umiłowanym.

11 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa - od przedwieczności aż po wieczność, po tylekroć, ile rzeczy obejmuje Twoja wiedza - na naszego mistrza Muhammada, na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy, i obdaruj ich pokojem.

12 Przeto nie uważajcie samych siebie za oczyszczonych. Koran, 53:32.

13 Nie bądźcie tak jak ci, którzy zapomnieli o Bogu, aż sprawił On, że oni zapomnieli o swoich duszach. Koran, 59:19.

14 Każde dobro, które cię spotyka (Muhammadzie), pochodzi od Boga. A każde zło, które cię dosięga, pochodzi od ciebie samego. Koran, 4:79.

15 Wszelka rzecz zginie z wyjątkiem Jego oblicza. Koran, 28:88.

16 Przeto nie uważajcie samych siebie za oczyszczonych. Koran, 53:32

17 Czy ty (Muhammadzie) widziałeś tego, który sobie wziął swoją namiętność za boga? Koran, 25:43, por. 45:23.

18 Nie bądźcie tak jak ci, którzy zapomnieli o Bogu, aż sprawił On, że oni zapomnieli o swoich duszach. Koran, 59:19.

19 Każde dobro, które cię spotyka, pochodzi od Boga. A każde zło, które cię dosięga, pochodzi od ciebie samego.

20 Pomyślność osiągnął ten, kto ją oczyścił. Koran, 91:9.

21 Wszelka rzecz zginie z wyjątkiem Jego oblicza. Koran, 28:88.

SŁOWO DWUDZIESTE SIÓDME

1 A kiedy dociera do nich jakaś wiadomość, uspokajająca lub budząca obawy, to oni ją rozpowszechniają. A gdyby przedstawili ją Posłańcowi albo tym spośród nich, którzy mają władzę, to wówczas poznaliby ją ci, którzy potrafią zbadać ją do głębi. Koran, 4:83.

2 'Abd Al-Łahhab asz-Sza'rani żył w latach 899 - 973 wg kalendarza hidżry. Był sławnym prawnikiem, który w swych pracach szczegółowo opisywał różnice i punkty wspólne między czterema sunnickimi szkołami prawa (tj. hanaficką, malikicką, szafi'icką i hanbalicką.). Al-Mizan al-kubra to jedno z tych dzieł.

3 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na tego, w którym poprzez piękno Twych atrybutów ucieleśniłeś światła Twej miłości; którego uczyniłeś zwierciadłem dla wszystkich przejawów Twoich Najpiękniejszych Imion; w którym skupiły się promienie Twego umiłowania kunsztu zawartego w Twych stworzeniach; który był najdoskonalszym i najbardziej cudownym z Twych dzieł; który był próbką doskonałości Twego kunsztu i spisem treści piękna Twych inskrypcji; w którym odbijała się delikatność Twej miłości i Twe pragnienie tego, by Twój kunszt został należycie doceniony; który był najbardziej wzniosłym heroldem Twego kunsztu; który dźwięcznym głosem oznajmił zachwyt nad pięknem Twych inskrypcji; który był najwspanialszym z wychwalających doskonałość Twego kunsztu; w którego istocie odbijały się wszystkie rodzaje Twego miłowania i Twojego doceniania zalet Twych stworzeń, a także wszystkie delikatne cechy Twoich dzieł; w którym poprzez Twą łaskę zawarłeś wszystkie zalety moralności i wszelkie dobre uczynki, a przez Twą łaskawość - delikatność wszystkich chwalebnych cech; który był najdoskonalszą miarą wszelkiej rzeczy; którego wspominasz w Koranie - Twoim rozróżnieniu między prawdą a fałszem; którego umiłowałeś najbardziej spośród prawych, cierpliwych, wierzących, bogobojnych, tych, którzy zwracają się do Ciebie, żałując za grzechy, spośród wszystkich grup tych, w których

tchnąłeś życie, a poprzez Twą miłość wyświadczyłeś im zaszczyt, wymieniając ich w Twym rozróżnieniu między prawdą a fałszem, aż stał się on przywódcą tych, których umiłowałeś; ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na tych, których umiłowałeś i na tego, który był przywódcą umiłowanych przez Ciebie; na całą jego rodzinę, wszystkich towarzyszy i braci. Prosimy Cię o to poprzez Twoje miłosierdzie, o Ty, Który jesteś Najbardziej Miłosierny z Miłosiernych! Amen.

4 O, Posłańcu Boga! Gdybym był choćby jak pies ashabi al-kahf. Byłbym w Raju wraz z twymi towarzyszami.

Czyż jest słusznym, by ich pies był w Raju, a ja w Piekle? On był psem ashabi al-kahf; ja jestem twoim psem!

Ar. "towarzysze groty" (często również ahl al-kahf - ludzie groty); Por. Koran, 18:9-22.

5 Muhammad jest Posłańcem Boga. Ci, którzy są razem z nim, są gwałtowni wobec niewiernych, a miłosierni względem siebie. Koran, 48:29.

6 Ten, kto stał się przyczyną dobra, jest jak ten, kto je czyni.

7 O, Boże, ześlij Swoje błogosławieństwa na naszego mistrza Muhammada, na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy.

8 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa na naszego mistrza Muhammada, który powiedział: "Moi towarzysze są podobni gwiazdom; za którąkolwiek z nich byście nie podążali, zostaniecie właściwie poprowadzeni" , a także: "Najlepszym ze stuleci jest moje stulecie" ; ześlij Swoje błogosławieństwa na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy, i obdarz ich pokojem.

9 Ahmad Ibn Hanbal, Al-Hakim.

10 Al-Munałi.

11 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na Twego Posłańca, który powiedział: "Nie znieważajcie moich towarzyszy! Przysięgam na Tego, w Którego ręku jest moja dusza, że nawet gdyby ktoś z was wydał (na drodze Boga) górę złota wielką jak góra Uhud, nie byłoby to równe nawet dwóm garściom wydanym przez jednego z nich, ani nawet połowie tego". Al-Buchari, Muslim.

SŁOWO DWUDZIESTE ÓSME

1 Życie tego świata jest tylko zabawą i grą, a, zaprawdę, siedziba ostateczna jest prawdziwym życiem! Koran, 29:64.

2 Każdy będzie z tymi, których umiłował. Al-Buchari, Muslim, At-Tirmizi.

3 Al-Buchari, At-Tirmizi, Ahmad Ibn Hanbal.

4 Muslim, At-Tirmizi, Ahmad Ibn Hanbal.

5 ...będzie w nich to, czego dusze zapragną i czym rozkoszują się oczy. Koran, 43:71.

6 Al-Buchari, Muslim, At-Tirmizi, Ad-Darimi.

7 Al-Buchari.

8 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa na tego, którego umiłowałeś, a który poprzez bycie umiłowanym przez Ciebie i poprzez swoje modlitwy otworzył na oścież drzwi Raju, a Ty potwierdziłeś, iż zostały one otwarte dla ludzi z jego wspólnoty poprzez błogosławieństwa, jakie zanoszą oni w jego intencji. Pobłogosław go i obdaruj go pokojem.

O, Boże! Policz nas między ludzi Raju i między sprawiedliwych, dzięki wstawiennictwu umiłowanego i wybranego przez Ciebie. Amen.

9 "Panie nasz! Nie stworzyłeś tego nadaremnie. Niech Niech Ci będzie chwała! Uchroń nas od kary Ognia. Koran, 3:191

SŁOWO DWUDZIESTE DZIEWIĄTE

1 Szukam schronienia u Boga przed Szatanem przeklętym. W Imię Boga Miłosiernego, Litościwego! Aniołowie i Duch zstępują tej Nocy, za pozwoleniem swego Pana. Koran, 97:4.

2 Powiedz (Muhammadzie): "Duch pochodzi od rozkazu mojego Pana..." Koran, 17:85.

3 Muslim, At-Tirmizi, Ibn Madża, Ad-Darimi, Ahmad Ibn Hanbal.

4 ...w istnienie aniołów.

5 Por. Koran, 38:50.

6 Na (wiatry) wysyłane kolejno (dla korzyści człowieka) i na wiejące gwałtownie,

i na rozprzestrzeniające się szeroko, i na rozdzielające całkowicie, i na rzucające napomnienie. Koran, 77:1-5.

7 Na (aniołów) wyrywających gwałtownie (dusze niegodziwych z ich ciał)! Na biegnących pośpiesznie (z duszami błogosławionymi)! Na płynących lekko (ze zleceniami Bożego miłosierdzia)! Na wyprzedzających szybko! I na zarządzających sprawami (na rozkaz Boga)! Koran, 79:1-5.

8 Aniołowie i Duch zstępują tej Nocy, za pozwoleniem swego Pana, dla wypełnienia wszelkich (Jego) rozkazów. Koran, 97:4.

9 Wokół niego będą aniołowie, ogromni, straszni; oni nie buntują się przeciw rozkazowi Boga, lecz (dokładnie) wypełniają to, co jest im nakazane. Koran, 66:6.

10 Niech On będzie wysławiony! Ależ przeciwnie! To są tylko słudzy otoczeni szacunkiem! Oni nie wyprzedzają Go w słowie; oni działają (w każdej sprawie) na Jego rozkaz. Koran, 21:26-27.

11 Powiedz (Muhammadzie): "Zostało mi objawione, że pewna grupa dżinnów przysłuchiwała się (Koranowi)..." Koran, 72:1.

12 "Zaprawdę, słyszeliśmy cudowny Koran, który prowadzi ku prawości; więc uwierzyliśmy w niego i nie będziemy dodawać nikogo za współtowarzysza (w oddawaniu czci) naszemu Panu" Koran, 72:1-2.

13 Powiedz (Muhammadzie): "Duch pochodzi od rozkazu mojego Pana..." Koran, 17:85.

14 On stworzył was według pewnych stadiów. Koran, 71:14.

15 Twój Pan (Muhammadzie) nie jest niesprawiedliwy dla Swoich sług! Koran, 41:46.

16 On stworzył was według pewnych stadiów. Koran, 71:14.

17 On jest Tym, Który daje początek stworzeniu, potem je powtarza. To jest dla Niego łatwe! Koran, 30:27.

18 Al-Buchari, Muslim.

19 Twój Pan (Muhammadzie) nie jest niesprawiedliwy dla Swoich sług! Koran, 41:46.

20 Kiedy słońce będzie spowite ciemnością i kiedy gwiazdy będą zamglone; kiedy góry będą z miejsca poruszone; kiedy wielbłądzice w dziesiątym miesiącu będą całkowicie opuszczone; kiedy dzikie zwierzęta będą zebrane; kiedy morza będą wzburzone... Koran, 81:1-6.

21 ...w Dniu, kiedy ziemia zostanie zamieniona na inną ziemię. Koran, 14:48.

22 Trzymajcie się z dala dzisiaj, o wy, grzesznicy! Koran, 36:59.

23 "Pokój wam! Byliście dobrymi, wejdźcie więc do niego, by przebywać na wieki!" Koran, 39:73.

24 O, Boże, ześlij Swoje błogosławieństwa na naszego mistrza Muhammada i jego rodzinę, jak zesłałeś je na naszego mistrza Abrahama i jego rodzinę. Zaiste, Tobie należy się wszelka chwała i do Ciebie należy cała wspaniałość.

SŁOWO TRZYDZIESTE

1 Tureckie słowo oznaczające "ja" bądź "ego". By uniknąć nieporozumień, słowo ene będziemy oddawać jako "ja", zaś słowo enaniyet jako "ja-izm". (Dla potrzeb przekładu na język angielski Tłumaczka stworzyła nieprzetłumaczalny na język polski neologizm I-ness ).

2 Tureckie słowo oznaczające pyłek, atom lub cząsteczkę.

3 Pierwsza litera alfabetu arabskiego, mająca kształt pionowej kreski.

4 W tureckim oryginale użyty jest odpowiednik słowa "kropka", również wskazujący na znikomość.

5 Por. Koran, 37:62; 44:43; 56:52.

6 Por. Koran, 13:29.

7 Pomyślność osiągnął ten, kto ją oczyścił... Koran, 91:9.

8 Do Niego należy panowanie i Jemu należy się wszelka chwała, do Niego należy sąd i do Niego wszyscy powrócicie.

9 ...lecz poniósł stratę ten, kto ją zaciemnił! Koran, 91:10.

10 "Zaprawdę, dodawanie współtowarzyszy (Bogu) to wielka niesprawiedliwość!" Koran, 31:13.

11 Jeden z pierwszych filozofów świata islamu, żyjący w latach 870-950; próbował pogodzić z założeniami islamu teorie Arystotelesa i Platona.

12 I ten, kto odrzuca fałszywe bóstwa, a wierzy w Boga, uchwycił za najpewniejszy uchwyt, niemający żadnego pęknięcia. Bóg jest (wszystko) Słyszący, Wszechwiedzący! Koran, 2:256.

13 ...drogą tych, których obdarzyłeś dobrodziejstwami, nie zaś tych, na których jesteś zagniewany, i nie tych, którzy błądzą. Koran, 1:7.

14 Mówią ci, którzy nie uwierzyli: "Nie przyjdzie na nas Godzina!" Powiedz (Muhammadzie): "Tak! Ona z pewnością na was przyjdzie, na mojego Pana, Znającego to, co skryte!" Nie skryje się przed Nim nawet ciężar pyłku, ani w niebiosach, ani na ziemi; ani mniejsze od tego, ani większe, co by nie było w Księdze Jasnej! Koran, 34:3.

15 Nadworny architekt trzech sułtanów Turcji, żyjący w latach 1489-1588.

16 Odpowiedź na owo "skoro", a także na "skoro" na początku kolejnych sześciu akapitów znajduje się mniej więcej dwie strony dalej.

17 W Dniu, kiedy ziemia zostanie zamieniona na inną ziemię... Koran, 14:48.

18 Zaprawdę, siedziba ostateczna jest prawdziwym życiem! Koran, 29:64.

19 Wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu, Panu wszystkich światów.

20 Ich wezwaniem tam będzie: "Chwała Tobie, o Boże!" A pozdrowieniem ich: "Pokój!" A końcem ich wezwania: "Chwała niech będzie Bogu, Panu światów!" Koran, 10:10.

21 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa na naszego mistrza Muhammada, by zadowoliło to Ciebie i wypełniło jego prawdę; ześlij Swoje błogosławieństwa na jego rodzinę, towarzyszy, braci, i obdaruj ich pokojem. Chroń nas i chroń naszą religię. Amen, o Panie wszystkich światów!

SŁOWO TRZYDZIESTE PIERWSZE

1 Chwała Temu, Który przeniósł Swojego sługę nocą z Meczetu Świętego do Meczetu Dalekiego, którego otoczenie pobłogosławiliśmy, aby mu pokazać niektóre Nasze znaki. Zaprawdę, On jest (wszystko) Słyszący, (wszystko) Widzący! Koran, 17:1.

2 To jest tylko objawienie, które mu zostało zesłane. Nauczył go posiadający wielkie moce, obdarzony siłą; stanął prosto, kiedy był na najwyższym horyzoncie; następnie zbliżył się i pozostał w zawieszeniu; w odległości dwóch łuków lub (nawet) jeszcze bliżej; i wtedy (Bóg) objawił Swojemu słudze to, co objawił. Nie skłamało mu serce w tym, co widział. Czy będziecie sprzeczać się z nim w sprawie tego, co on widzi? I on widział go po raz drugi przy Drzewie Lotosu Ostatniej Granicy, w pobliżu którego jest Ogród Schronienia, kiedy Drzewo Lotosu okryte było tym, co je okrywało. Jego spojrzenie nie odwróciło się w bok ani nie pobiegło w dal. Zobaczył on jeden z największych znaków swego Pana. Koran, 53:4-18.

3 Zaprawdę, On...

4 Tj. w Słowie Dwudziestym Piątym.

5 On jest (wszystko) Słyszący, (wszystko) Widzący!

6 Zaprawdę, On...

7 As-Sujuti, Al-Qadi Ijad.

8 Al-Buchari, Ibn Mubarak.

9 Następnie (Bóg) zwrócił się ku niebu i ukształtował je w siedem niebios. Koran, 2:29

10 At-Tirmizi, Ahmad Ibn Hanbal.

11 At-Tabarani, Ibn Hadżar.

12 Wydanie tureckie w czterech tomach, Stambuł, 1308 rok hidżry; por. As-Sujuti.

13 Ibn Sajjid an-Nas, Al-Qadi Ijad.

14 Al-Qadi Ijad, Al-Bajhaqi.

15 ...i rozerwał się księżyc. Koran, 54:1.

16 Ten, kto stał się przyczyną dobra, jest jak ten, kto je czyni.

17 Por. As-Sujuti, Al-Qastalani.

18 Ali Ibn 'Abd Al-Malik, Al-Manzari.

19 Al-Bajhaqi.

20 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa na tego, na którego znak rozszczepił się księżyc; na tego, spomiędzy palców którego popłynęła woda niczym z rajskiego źródła Al-Kałsar; na tego, który wstąpił do nieba, a jego spojrzenie nie zachwiało się; na naszego mistrza Muhammada, na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy, od początku świata aż do końca Wielkiego Zgromadzenia.

21 "Panie nasz! Przyjmij to od nas, przecież Ty jesteś Słyszący, Wszechwiedzący!" Koran, 2:127.

22 "Panie nasz! Uczyń doskonałym dla nas nasze światło i przebacz nam! Zaprawdę,

Ty jesteś nad każdą rzeczą Wszechwładny!" Koran, 66:8.

23 Przybliżyła się Godzina i rozerwał się księżyc. Lecz ilekroć ujrzą oni znak, odwracają się i mówią: "To ustawiczne czary!" Koran, 54:1-2.

24 ...i rozerwał się księżyc.

25 ...i mówią: "To ustawiczne czary!"

26 Ibn Hadżar, Al-Bajhaqi.

27 Al-Buchari, Al-Hakim, As-Sujuti, Al-Bajhaqi.

28 ...do tego, by stali się świadkami owego cudu.

29 ...i rozerwał się księżyc.

30 Ahmad Ibn Hanbal, Ibn Kasir.

31 As-Sujuti, At-Tabarani, Ibn 'Adi.

32 Niech błogosławieństwa i pokój tak wielkie, że wypełniłyby niebiosa i ziemię, będą z nim i z jego rodziną.

33 O, Boże! Przez wzgląd na tego, na którego skinienie rozdzielił się księżyc, spraw, by moje serce i serca wszystkich prawdziwych uczniów Światła stały się niczym księżyce wobec słońca Koranu. AMEN, AMEN.

SŁOWO TRZYDZIESTE DRUGIE

1 Nie ma boga prócz Boga Jedynego, Który jest Jeden, Który nie ma towarzysza; do Niego należy królestwo i Jemu należy się wszelka chwała; On jest Jedynym, Który zsyła życie i powoduje śmierć, On jest Żyjącym, Który nie umiera; wszelkie dobro spoczywa w Jego ręku; On jest nad każdą rzeczą Wszechwładny i w Nim wszelka rzecz ma swój kres. Al-Buchari, Muslim, At-Tirmizi, An-Nasa'i, Ibn Madża, Abu Daud, Ad-Darimi, Imam Malik, Ahmad Ibn Hanbal.

2 ...Który nie ma towarzysza

3 O, Boże! Ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na naszego mistrza Muhammada, który był lampą Twej jedności pośród mnogości Twoich stworzeń i heroldem jedności Jedynego na wystawie Twego stworzenia; i ześlij je na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy.

4 Spójrz zatem na oblicze niebios, a ujrzysz, jak ciche są w swym spokoju, jak pozostają w ruchu zgodnym z mądrością, którą ukazują, jak lśnią zgodnie z widocznym w nich majestatem, jak uśmiechają się poprzez swe ozdoby. Niebiosa głoszą nieskończoną i bezgraniczną władzę tym, którzy myślą, a to poprzez porządek w ich stworzeniu, poprzez symetrię widocznego w nich kunsztu, poprzez ich lśniące lampy, olśniewające latarnie, migocące gwiazdy.

5 I zesłaliśmy z nieba wodę przynoszącą błogosławieństwo... Koran, 50:9.

6 Spójrz zatem na oblicze niebios, a ujrzysz, jak ciche są w swym spokoju, jak pozostają w ruchu zgodnym z mądrością, którą ukazują, jak lśnią zgodnie z widocznym w nich majestatem, jak uśmiechają się poprzez swe ozdoby. Niebiosa głoszą nieskończoną i bezgraniczną władzę tym, którzy myślą, a to poprzez porządek w ich stworzeniu, poprzez symetrię widocznego w nich kunsztu, poprzez ich lśniące lampy, olśniewające latarnie, migocące gwiazdy.

DRUGIE MIEJSCE POSTOJU

1 I jeśli ich zapytasz (Muhammadzie): "Kto stworzył niebiosa i ziemię?", oni na pewno powiedzą: "Bóg!" Koran, 31:25; 39:38.

2 Oni z pewnością powiedzą: "Bóg!".

3 Najbardziej Miłosierny z miłosiernych. Koran, m.in. 7:151

4 On jest Tym, Który doskonale stworzył każdą rzecz. Koran, 32:7.

5 On jest Najlepszy z rozstrzygających (między prawdą a fałszem) Koran, 6:57.

6 Najbardziej Hojny.

7 Tak, unicestwienie i zanik zwierciadeł, jakimi są istoty, zachodzi równocześnie z wiecznym przejawem i niezmiennym blaskiem. Owe przejawy jasno ukazują, że ich widzialne piękno nie należy do nich; są one raczej wymownymi orędziami i jasnymi dowodami niedościgłego piękna i odnawiającej każdą rzecz szczodrości, dowodami istnienia Tego, Którego istnienie jest konieczne, Umiłowanego, Który nigdy nie umiera. 8 Firmament jest upojony, aniołowie i gwiazdy pozostają w upojeniu,

Niebiosa są upojone, księżyc i ziemia pozostają w upojeniu,

Żywioły są upojone, rośliny, drzewa i rodzaj ludzki pozostają w upojeniu, Wszystkie stworzenia żywe są upojone,

Wszystkie cząsteczki wszystkich istot są całkowicie upojone, a nawet stają się upojonymi jeszcze bardziej.

9 At-Tirmizi, Ibn Madża, Ad-Darimi, As-Sujuti.

10 Ibn Madża, Al-Munałi.

11 W NAJGŁĘBSZYM SZACUNKU DLA TEGO, KTÓRY BYŁ PANEM WSZYSTKICH PROROKÓW (NIECH BĘDZIE Z NIM POKÓJ I MIŁOSIERDZIE).

TRZECIE MIEJSCE POSTOJU

1 Wszelka chwała niech będzie Temu, Który jest Ukrytym w nasileniu Swoich przejawów.

2 I, zaprawdę, Bóg jest Potężny, Mądry! Koran, m.in. 3:62.

3 O, zaprawdę, czyż Bóg nie jest Przebaczający, Litościwy? Koran, m.in. 42:5.

4 On jest Wszechwiedzący, Wszechpotężny! Koran, m.in. 30:54.

5 I nie zapłakało nad nimi ani niebo, ani ziemia... Koran, 44:29.

6 A jeśli jedno z nich lub oboje osiągną przy tobie starość, to (nigdy) nie mów im:

"Precz!"... Koran, 17:23.

7 O, Boże, obdaruj nas miłością do Ciebie i miłością do tego, co nas do Ciebie zbliżali. Ibn 'Abd Al-Malik, Łali ad-Din at-Tabrizi.

8 Wszelka chwała niech będzie Bogu Jedynemu za Jego miłosierdzie i za Jego litość.

9 ...najbardziej prawdomównym ze wszystkich słów, najbardziej elokwentnym w jego porządku słowem Boga, Pana, Potężnego, Wszechwiedzącego.

10 Al-Baghałi, Ahmad Ibn Hanbal, Ibn Madża.

11 Młodzieńcy nieśmiertelni. Por. Koran, 76:19; 56:17.

12 Jak bracia będą spoczywać na łożach, zwróceni ku sobie twarzą w twarz. Koran, 15:47; por. Koran, 37:44; 83:35.

13 Człowiek będzie wraz z tymi, których umiłował. Al-Buchari, Muslim, At-Tirmizi.

14 O, Boże, obdaruj nas na tym świecie miłością dla Ciebie i dla tego, co zbliża nas do Ciebie, i poprowadź nas drogą prawości, którą nakazałeś, zaś w świecie, który nadejdzie, obdaruj nas Twoim miłosierdziem i możliwością ujrzenia Ciebie.

15 O, Boże, ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na tego, którego posłałeś jako miłosierdzie dla wszystkich światów, na całą jego rodzinę i wszystkich towarzyszy. Amen.

16 O, Boże! Ty jesteś naszym Panem, ponieważ my jesteśmy jedynie niewolnikami, niezdolnymi do utrzymania się przy życiu ani do wskrzeszenia samych siebie, a to oznacza, że Tym, Który utrzymuje nas przy życiu, jesteś Ty! Jesteś Tym, Który jest Stwórcą, ponieważ my jesteśmy tymi, którzy zostali stworzeni i ukształtowani! Ty jesteś Tym, Który daje zaopatrzenie, ponieważ my jesteśmy bezsilnymi, którzy zaopatrzenia potrzebują, a to oznacza, że Tym, Który nas stwarza i Który zsyła nam Swoje zaopatrzenie, jesteś Ty! Ty jesteś Tym, Który jest naszym właścicielem, ponieważ my jesteśmy jedynie własnością; ktoś inny posiada moc konieczną do tego, by swobodnie nami dysponować, a to oznacza, że Tym, do Którego należymy, jesteś Ty! Ty, Ty jesteś Tym, Który jest Potężny, do Ciebie należy cała wielkość i wzniosłość! Kiedy spoglądamy na naszą nędzę, widzimy, że przejawia się w niej potęga, a to oznacza, że jesteśmy zwierciadłami dla Twojej potęgi! Ty jesteś Tym, do Którego należy bogactwo w całości, ponieważ my jesteśmy nieprzerwanie pragnącymi, a został nam zesłany majątek, którego nasze słabe ręce nie mogły zdobyć, zaś to oznacza, że Tym, Który jest Bogaty, Tym, Który obdarowuje, jesteś Ty! Ty, Ty jesteś Wiecznie Żyjącym i Wiecznie Trwającym, ponieważ my umieramy, zaś w naszej śmierci i wskrzeszeniu widzimy przejawy istnienia Wiecznego, Który daje życie! Tak, Ty, Ty jesteś Wiecznie Trwającym, ponieważ widzimy Twe trwanie i wieczność w naszych zgonach i w naszym przemijaniu! Również Tym, Który odpowiada na nasze prośby, Tym, Który zsyła dary, jesteś Ty, ponieważ każdy z nas, każde ze stworzeń woła Cię, prosi, błaga Cię słowami i językiem swego stanu - i nasze pragnienia są spełniane, a my możemy osiągnąć swoje cele. Innymi słowy, Tym, Który odpowiada na nasze prośby, jesteś Ty!

17 Zatem przebacz mi moje grzechy, zostań ze mną i ulecz moje dolegliwości, o, mój Boże! O Ty, Który Sam jesteś Wystarczającym dla każdej rzeczy! O, Panie! O Ty, Który nie łamiesz Swej obietnicy! O, Najbardziej Litościwy! O, Uzdrowicielu! O, zawsze Przebaczający! Przebacz mi wszystkie moje grzechy, obdaruj mnie zdrowiem w każdej chorobie, bądź ze mnie rad przez całą wieczność! Błagam Cię o to poprzez Twoje miłosierdzie o Najbardziej Miłosierny z Miłosiernych!

SŁOWO TRZYDZIESTE TRZECIE

1 Niebawem pokażemy im Nasze znaki na horyzontach i w nich samych, aż w końcu stanie się dla nich jasne, że (Koran) to jest prawda. Czyż nie jest wystarczające, jeśli chodzi o twojego Pana, że On jest świadkiem każdej rzeczy? Koran, 41:53.

2 On jest nad każdą rzeczą Wszechwładny.

3 Zwróć więc swoje spojrzenie (Muhammadzie, ku stworzeniu Miłosiernego): czy zobaczysz jakąś skazę? Koran, 67:3.

4 Zaprawdę, w stworzeniu niebios i ziemi, w kolejnym następstwie nocy i dnia, w okręcie, który płynie po morzu - z tym, co jest pożyteczne dla ludzi - i w tym, co zesłał Bóg z nieba w postaci wody - ożywiając przez nią ziemię, po jej śmierci, i rozprzestrzeniając na niej wszelkie zwierzęta - w zmianie wiatrów i w chmurach, posłusznie podporządkowanych, między niebem a ziemią, są z pewnością znaki dla ludzi, którzy są rozumni! Koran, 2:164.

5 ...i (Bóg jest Tym, Który) spuścił z nieba wodę; i wyprowadził dzięki niej owoce jako zaopatrzenie dla was. On podporządkował wam okręty, aby pływały po morzu na Jego rozkaz. On podporządkował wam rzeki.On podporządkował wam słońce i księżyc, trudzące się nieustannie; a także noc i dzień.On dał wam wszystko, o co prosiliście. Jeślibyście chcieli zliczyć dobrodziejstwa Boga, to zliczyć ich nie zdołacie. Koran, 14:32-34.

6 O tak! przez wspominanie Boga uspokajają się ich serca! Koran, 13:28.

7 Wysławiaj (Muhammadzie) Imię twego Pana, Najwyższego, Który stworzył i ukształtował harmonijnie,

Który wyznaczył los (każdej rzeczy) i poprowadził (każdą rzecz ku temu, by jej los się dopełnił)... Koran, 87:1-3.

8 Powiedz (Muhammadzie): "Kto ma w Swoim ręku władzę królewską nad każdą rzeczą?" Koran, 23:88.

9 "Zaprawdę, mój Pan czuwa pilnie nad każdą rzeczą!" Koran, 11:57.

10 Zaprawdę, w niebiosach i na ziemi są znaki dla wierzących! Koran, 45:3.

11 Do Niego należą Najpiękniejsze Imiona. Koran, 20:8; 59:2

12 Czyż oni nie patrzyli na królestwo niebios i ziemi...? Koran, 7:185.

13 My posyłamy wiatry użyźniające, My spuszczamy z nieba wodę i dajemy ją wam do picia, lecz nie wy jesteście jej strażnikami. Koran, 15:22.

14 Czyż nie uczyniliśmy ziemi łożem dla wypoczynku, a gór jako podpory do namiotu? Stworzyliśmy was parami. Koran, 78:6-8.

15 Wierzę w Jedynego Boga, w Którego ręku jest władza królewska nad każdą rzeczą!

16 Który stworzył śmierć i życie... Koran, 67:2.

17 Wszelka rzecz zginie z wyjątkiem Jego oblicza. Do Niego należy Sąd i do Niego będziecie sprowadzeni! Koran, 28:88.

18 Który stworzył śmierć i życie... Koran, 67:2.

19 Wierzę w Boga, Który jest Jeden i nie ma podobnego Sobie!

20 On ożywia ziemię po jej śmierci... Koran, m.in. 30:19.

21 Bóg jest Stwórcą wszelkiej rzeczy i On jest każdej rzeczy stróżem. Koran, 39:62.

22...i do Niego powraca wszelka sprawa. Koran, 11:123.

23 Bóg jest Stwórcą wszelkiej rzeczy i On jest każdej rzeczy stróżem. Do Niego należą klucze niebios i ziemi. Koran, 39:62-63.

24 Zwróć więc swoje spojrzenie: czy zobaczysz jakąś skazę? Następnie zwróć swoje spojrzenie jeszcze dwa razy: powróci ono do ciebie upokorzone i utrudzone. Koran, 67:3-4.

25 Na ziemi są znaki dla tych, którzy są przekonani o prawdzie. I są w waszych duszach. Czy wy nie widzicie? Koran, 51:20-21.

26 On, Który wysłał Swego Posłańca z drogą prostą i religią prawdy, aby jej dać wyższość nad wszelką religią! A Bóg wystarczy jako świadek! Koran, 48:28.

27 Powiedz (Muhammadzie): "O ludzie! Ja jestem posłańcem Boga do was wszystkich, Tego, do Którego należy królestwo niebios i ziemi. Nie ma boga, jak tylko On! On daje życie i sprowadza śmierć!". Koran, 7:158.

28 Chwała niech będzie Bogu, Który zesłał Księgę Swojemu słudze i nie uczynił w niej żadnej krzywizny! Koran, 18:1.

29 Alif. Lam. Ra. Oto Księga; posłaliśmy ją tobie (Muhammadzie), abyś wyprowadził ludzi z ciemności ku światłu... Koran, 14:1.

30 "Panie nasz! Nie pozwól zboczyć naszym sercom po tym, jak poprowadziłeś nas drogą prostą!" Koran, 3:8.

31 "Panie nasz! Przyjmij to od nas, przecież Ty jesteś (wszystko) Słyszący, Wszechwiedzący!" Koran, 2:127.

32 "...i zwróć się (Panie nasz) ku nam! Ty przecież jesteś Przebaczający, Litościwy!" Koran, 2:128.

33 Pokój niech będzie z tymi, którzy podążają drogą prostą, zaś zganieni niech będą ci, którzy podążają za własnymi pragnieniami.

34 O, Boże, ześlij Swoje błogosławieństwa i pokój na tego, którego posłałeś jako miłosierdzie dla wszystkich światów, na całą jego rodzinę i towarzyszy, i obdaruj ich pokojem. Amen.

BLASKI

1 Pełną nazwę w języku arabskim: Dar al-Hikma al-Islamijja, można przetłumaczyć mniej więcej jako "Dom (a. Siedziba) mądrości muzułmańskiej". Daru'l-Hikmet był komitetem złożonym z najwybitniejszych uczonych, pisarzy i myślicieli ówczesnej Turcji.

2 Człowiek jest nieprzyjaźnie nastawiony względem tego, czego nie zna.

3 Wszelka chwała niech będzie Bogu, Panu wszystkich światów, a Jego pokój i błogosławieństwa niech będą z Muhammadem, naczelnikiem wszystkich Jego posłańców,

z całą jego rodziną i wszystkimi towarzyszami.

4 A tego, co niewidzialne, nie zna nikt inny, jak tylko Bóg.

5 Tobie niech będzie chwała! My nie posiadamy żadnej mocy! To Ty, o Panie nasz, jesteś Tym, Któremu należy się wszelka chwała, Przedwiecznym, do Którego należy moc!

6 ...i rozerwał się księżyc. Koran, 54:1.

7 Chwała Temu, Który przeniósł Swojego sługę... Koran, 17:1.

8 Al-Buchari, Muslim.

9 To jest, mówiąc w pewnym uproszczeniu, by wydać opinię prawną dotyczącą określonej sytuacji lub czynności, jeśli jego orzeczenie nie będzie stało w sprzeczności z Koranem lub sunną.

10 Nauka leksykografii nazywa ją "domyślną akceptacją stanowiska większości mudżtahidów i uczonych autorytetów w dziedzinie prawidłowości osądu, to jest, silnym prawdopodobieństwem tego, że zgodziliby się oni z daną opinią". Por Abdullah Yegin, Yeni Lugat, Istanbul 1975, s. 782.

11 Prawdopodobnie jest to imię przykładowe (jak w Polsce mówimy o "Kowalskim" czy "Iksińskim"), nie imię rzeczywistego dowódcy.

12 Por. wydanie Listów (tur. Mektubat) w języku osmańskim. Bediuzzaman przypisuje bieg spraw "materialistycznemu poglądowi na historię", wyliczając pięć głównych etapów, przez które przeszła ludzkość: 1. prymitywne koczownictwo; 2. niewolnictwo; 3. zniewolenie; 4. etap zarobków; 5. etap prawa własności i wolnej przedsiębiorczości. Co

tyczy się trzeciego etapu, pisze on m.in.: "...Ludzie zostali wybawieni od niewolnictwa, lecz zgodnie z despotyczną zasadą, która mówi: 'Siła jest prawem', silni zniewolili słabych. Następnie - w rezultacie wielu rewolucji, takich jak Rewolucja Francuska - ów etap przekształcił się w etap zarobku".

13 At-Tirmizi, Ibn Madża, Ahmad Ibn Hanbal, Ad-Darimi.

14 Fatła (z ar.) - orzeczenie religijne wydane przez człowieka do tego uprawnionego, posiadające moc prawną i obowiązujące również innych (choć niekoniecznie wszystkich) muzułmanów.

15 Ghazi (ar.) - wojownik walczący zbrojnie na drodze Boga.

16 Ten, kto zabił człowieka, który nie popełnił zabójstwa i nie szerzył zgorszenia na ziemi, czyni tak, jakby zabił wszystkich ludzi. Koran, 5:32.

17 Ten pogląd Koranu nazywa się Mana-yi Harfi, a mówi on, że rzeczy wyrażają inne znaczenie prócz znaczenia siebie samych, to jest - wskazują na ich Stwórcę, na Jego Najpiękniejsze Imiona i atrybuty, jak litera lub list określają tego, kto je zapisał. Przeciwieństwem tego poglądu jest koncepcja Mana-yi Ismi, która mówi, że rzeczy wyrażają wyłącznie same siebie.

18 Człowiek jest niczym sura Ja, Sin, w której została zapisana sura Ja, Sin.

19 Niech będzie błogosławiony Bóg, Najlepszy ze stwórców! Koran, 23:14.

20...i My jesteśmy jego stróżami! Koran, 15:9.

21 Fantazjująca, wzbudzająca żądze ręka dżinna literatury zachodniej nie jest w stanie dosięgnąć uzdrawiającej, rozsiewającej światło, bogatej w przewodnictwo, wiecznej literatury Koranu.

22 Niech będzie błogosławiony Bóg, Najlepszy ze stwórców! Koran, 23:14.

23 (O, Boże!) Prowadź nas drogą prostą, Drogą tych, których obdarzyłeś dobrodziejstwami,

nie zaś tych, na których jesteś zagniewany, i nie tych, którzy błądzą. Koran, 1:6-7.

24 Postępuj (Muhammadzie) drogą prostą, tak jak ci zostało nakazane ... Koran, 1:112.

25 Bóg zniweczy lichwę, a pomnoży dawanie jałmużny. Koran, 2:276.

26 Lecz Bóg dozwolił handel, a zakazał lichwy. Koran, 2:275.

27 Odprawiajcie modlitwę i dawajcie jałmużnę... Koran, m.in. 2:43.

28 Człowiek będzie miał tylko to, o co się pilnie starał... Koran, 53:39.

29 A tym, którzy zbierają złoto i srebro, a nie rozdają ich na drodze Boga - obwieść (Muhammadzie) karę bolesną! Koran, 9:34.

30 O, Boże! O, Najbardziej Miłosierny! O, Najbardziej Litościwy! O, Jedyny! O,

Wiecznie Żyjący! O Ty, Który istniejesz Sam z Siebie! O, Sędzio! O, Najbardziej Sprawiedliwy!

31 A On jest Przedwieczny i pozostanie na wieki.

* * *