Kalimah Kalima

Al-Kalimat · hlm. 11

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الَّذ۪ينَ اتَّقَوْا وَالَّذ۪ينَ هُمْ مُحْسِنُونَ

Upami anjeun palay ningali sakumaha ngadegkeun solat sareng nebihan dosa-dosa ageung téh hiji tugas kamanusaan nu sajati, sarta sakumaha fitri tur merenahna éta minangka buah tina diciptakeunana manusa, mangga tingali sareng dangukeun ieu carita ibarat:

Dina waktos mobilisasi perang, di hiji batalyon aya dua prajurit ngahiji: nu saurang parantos kalatih tur mikacinta tugasna; nu saurang deui masih anyar tur ngan mikanyaah kana nafsuna. Prajurit nu mikacinta tugasna museurkeun perhatosanana kana latihan sareng jihad, henteu mikiran pisan perkawis bekel sareng jatah tuangeunana. Margi anjeunna parantos ngartos: nyekapan tuangeunana, masihan pakakasna, ngalandongan upami udur, malah — upami peryogi — dugi ka nyuapkeun tuangeun kana bahamna, éta sadayana tugas nagara; dupi tugas pokona mah latihan sareng jihad. Nanging kadang-kadang anjeunna ngiring damel dina urusan bekel sareng pakakas: ngagolakkeun kancah, ngumbah wadah tuangeun, nyandakan. Upami ditaros: "Nuju naon?" — "Nuju mikul padamelan-tambihan ti nagara," walerna. Anjeunna henteu nyarios: "Nuju damel kanggo napakah kuring."

Dupi prajurit anyar nu ngan mikanyaah kana beuteungna mah, tara malire kana latihan sareng perang. "Éta mah urusan nagara; naon urusanana ka kuring?" ceuk manéhna. Salawasna mikiran napakahna, ngudag-ngudag éta wungkul; sok ninggalkeun batalyon, indit ka pasar, jual-beuli. Dina hiji dinten, réncangna nu parantos kalatih téa nyarios ka manéhna: "Sadérék, tugas poko anjeun téh latihan sareng perang. Anjeun dicandak ka dieu téh kanggo éta. Sing percanten ka raja: anjeunna moal ngantep anjeun kalaparan — éta téh tugas anjeunna. Sareng anjeun téh lemah tur fakir, moal tiasa ngurus tuangeun sorangan di saban tempat. Sareng ayeuna téh waktos jihad sareng mobilisasi. Sareng deui, anjeun bakal disebat baha, teras dihukum. Leres, aya dua tugas nu katingal di payuneun urang. Nu hiji, tugas raja: nyekapan tuang urang — kadang urang ngiring mikul padamelan-tambihanana. Nu hiji deui, tugas urang: latihan sareng perang — raja masihan bantosan sareng kagampilan ka urang dina éta." Cik kumaha, upami prajurit lalawora téa henteu ngaregepkeun ka mujahid nu kalatih téa, sakumaha bahayana kaayaanana — anjeun tangtos ngartos!

Tah, hé nafsu sim kuring nu ngedul! Éta médan perang nu ngagolak téh kahirupan dunya nu pinuh kaributan ieu. Éta tentara nu dibagi-bagi kana batalyon-batalyon téh masarakat manusa. Sareng éta batalyon téh jamaah Islam dina abad ieu. Éta dua prajurit téh: nu hiji, muslim nu takwa — nu terang kana kawajiban-kawajiban agamana (farâidh) sarta ngalaksanakeunana, nu ninggalkeun dosa-dosa ageung (kabâir), sarta nu berjihad ngalawan nafsu sareng sétan supados henteu midamel dosa. Nu hiji deui: fasik nu rugi — nu teuleum kana kariweuh pangupa jiwa dugi ka darajat nuduh ka Gusti Razzâq Sajati, nu ninggalkeun kawajiban-kawajiban, sarta nu midamel dosa-dosa nu kapendak di jalan pangupa jiwa. Sareng éta latihan sareng piwulang téh ibadah — pangpayunna solat. Sareng éta perang téh berjihad ngalawan nafsu sareng hawa, ngalawan sétan-sétan ti bangsa jin sareng manusa, kanggo nyalametkeun haté sareng ruhna tina dosa-dosa sareng ahlak nu hina, tina kacilakaan langgeng. Sareng éta dua tugas téh: nu hiji, maparin kahirupan sareng miarana; nu hiji deui, nyembah sareng neneda ka Nu Maparin kahirupan sareng Nu Miarana, tawakal sareng percanten ka Mantenna.

Leres, saha nu parantos maparin sareng midamel kahirupan — mu'jizat seni Gusti Samad nu pangcaangna sareng kaajaiban hikmah Rabbani — nya Mantenna ogé nu miara sareng ngalanggengkeun éta kahirupan ku rizki. Moal aya salian ti Mantenna... Peryogi dalil? Sato nu panglemahna, nu pangbodona, tuangna pangsaéna (sapertos hileud buah sareng lauk); mahluk nu pangapesna, nu panglembutna, rizkina pangsaéna (sapertos murangkalih sareng anak-anak sato). Leres, kanggo ngartos yén jalan rizki halal téh sanés ku kakuatan sareng usaha-pilihan, nanging ku kaapesan sareng kalemahan — cekap ku ngabandingkeun lauk sareng ajag, anak-anak sato sareng sato galak, tatangkalan sareng sasatoan.

Hartosna, jalmi nu ninggalkeun solatna ku margi kariweuh pangupa jiwa téh sami sareng prajurit nu ninggalkeun latihan sareng lombangna, teras jajaluk di pasar. Nanging saparantos ngadegkeun solat, milarian jatah rizkina tina dapur rohmat Gusti Razzâq Karîm, angkat ku nyalira supados teu ngabeuratkeun batur — éta saé, éta sikep satria, sareng éta ogé hiji ibadah.

Sareng deui, fitrah manusa sareng pakakas-pakakas maknawina nembongkeun yén manusa diciptakeun téh kanggo ibadah. Margi dina segi amal sareng kamampuh nu diperyogikeun kanggo kahirupan dunyana, manusa henteu nyusul-nyusul acan ka manuk piit nu panghandapna; nanging dina segi élmu sareng rumasa butuh (iftiqâr), sasambat sareng ibadah nu diperyogikeun kanggo kahirupan maknawi sareng aheratna, manusa téh lir sultan sareng panglima sadaya sasatoan.

Hartosna, hé nafsu sim kuring! Upami kahirupan dunya dijantenkeun tujuan poko ku anjeun sarta salawasna digawé kanggo éta, anjeun bakal janten lir prajurit biasa ti manuk piit nu panghandapna. Nanging upami kahirupan aherat nu dijantenkeun tujuan poko, sareng ieu kahirupan dunya dijantenkeun wasilah sareng lahan pepelakan kanggo éta, teras digawé luyu sareng éta — dina waktos éta anjeun janten lir panglima ageung sadaya sasatoan, sarta di ieu dunya janten abdi Gusti Nu Maha Haq nu dipikanyaah tur getol neneda, janten tamu-Na nu dimulyakeun tur dihormat.

Tah, ieu dua jalan kanggo anjeun; mangga pilih nu dipikahoyong. Sareng nyuhunkeun hidayah sareng taufik mah ka Gusti Arhamur-Râhimîn...