Kalimah Kadua

Al-Kalimat · hlm. 4

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

اَلَّذ۪ينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ

Upami anjeun palay ngartos sakumaha ageungna kabagjaan sareng ni'mat, sarta sakumaha ageungna kani'matan sareng katengtreman nu aya dina iman, mangga tingali sareng dangukeun ieu carita ibarat:

Dina hiji waktos, aya dua jalmi nu miang lalampahan, kanggo pelesir bari ogé kanggo dagang. Nu saurang — hodbin, nu ningali ngan dirina wungkul — nu cilaka nasibna, nyandak jalan ka hiji pihak; nu saurang deui — hudâbin, nu soca haténa neuteup ka Gusti — nu bagja nasibna, nyandak jalan ka pihak séjén.

Jalmi hodbin téa, ku margi mikahayang ngan kasenangan dirina, mikiran ngan dirina, tur ningali sagala rupi ku panon poék (bedbîn), minangka wawales tina goréng sangkana, dina paningalna ragrag kana hiji nagri nu kalintang goréng. Katingal ku manéhna: di saban tempat, jalmi-jalmi apes nu teu walakaya midangdam kaluh-kesah tina leungeun jalmi-jalmi bengis nu pikasieuneun sareng tina karuksakan nu dilampahkeun ku maranéhna. Di sakur tempat nu kalangkungan, manéhna ningali kaayaan nu matak sedih tur peurih sapertos kitu. Sakumna nagri geus jadi lir hiji imah kapapaténan umum. Pikeun teu ngaraoskeun kaayaan nu peurih tur poék ieu, manéhna teu mendak jalan séjén iwal ti mabok; margi dina paningalna, saban jalmi katingal jadi musuh sareng jalmi asing. Sarta di mana-mana manéhna ningali layon-layon nu pikasieuneun sareng budak-budak yatim nu careurik pegat harepan. Haté sanubarina tetep aya dina siksaan.

Dupi nu saurang deui — hudâbin, nu nyembah ka Gusti, nu manahna mikiran nu haq — anjeunna jalmi nu saé ahlakna: dina paningalina, anjeunna dugi kana hiji nagri nu kalintang éndah. Tah, ieu jalmi nu saé téh, di nagri nu dilebetanana, ningali hiji karaméan umum. Di unggal juru aya kabingah, aya pésta karaméan, sareng tempat-tempat zikir nu pinuh ku sumanget sareng kagumbiraan; saban jalmi katingali ku anjeunna minangka sobat sareng baraya. Di sakumna nagri, anjeunna ningali karaméan hiji bébas-tugas umum (terhis), dibarengan ku surak kagumbiraan sareng ucapan nuhun; sarta anjeunna ngadangu sora bedug sareng tatabeuhan kanggo nampi prajurit anyar kalayan gumbira, dibarengan ku takbir sareng tahlil. Sabalikna ti nu cilaka nu tipayun téa — nu nandangan kanyeri ku kapeurihna sorangan sareng kapeurih sakumna jalmi — ieu nu bagja mah janten gumbira tur lega ku kabingahna nyalira sareng ku kabingah sadaya jalmi. Sarta anjeunna kénging hasil dagang nu saé, teras muji sukur ka Alloh.

Saparantosna, anjeunna mulih, teras pendak sareng jalmi nu hiji deui téa; kahartos kaayaanana, teras nyarios ka manéhna: "Duh sadérék, anjeun téh geus jadi gélo. Kagoréngan nu aya di jero batin anjeun tangtos parantos ngeunteung kana lahirna, dugi ka seuri disangka ceurik, bébas-tugas disangka rampog sareng jarahan. Geura sadar, beresihan haté anjeun, supados lalangsé musibah ieu kaangkat tina paningal anjeun sarta anjeun tiasa ningali hakékat. Margi nagri hiji raja nu kalintang adil, welas asih, mikanyaah ka rahayatna, kawasa, mikaresep katartiban, tur lemah lembut — nagri nu nembongkeun tapak-tapak kamajengan sareng kasampurnaan nu sakieu nyatana di payuneun panon — moal mungkin sapertos rupa nu ditémbongkeun ku angen-angen (wahm) anjeun." Saparantosna, akal nu cilaka téa mulih deui, manéhna kaduhung, sarta nyarios: "Leres, kuring geus jadi gélo ku mabok. Mugia Alloh ridho ka anjeun, réhna anjeun parantos nyalametkeun kuring tina hiji kaayaan nu lir naraka."

Hé nafsu sim kuring! Sing kauninga: jalmi nu kahiji téh kafir, atanapi fasik nu lalawora. Ieu dunya, dina paningalna, mangrupi hiji imah kapapaténan umum. Sadaya mahluk nu hirup téh budak-budak yatim nu careurik ku peupeuhan paturay sareng kasirnaan. Dupi sato sareng manusa, éta téh gerombolan nu teu gaduh dunungan, nu disasaak ku kuku ajal. Mahluk-mahluk ageung sapertos gunung sareng lautan, kaayaanana lir layon-layon pikasieuneun nu teu nyawaan. Sareng seueur deui angen-angen nu peurih, nu ngagencét, nu pikasieuneun sapertos kitu, medal tina kakafiran sareng kasasaranana, nyiksa manéhna sacara maknawi.

Dupi jalmi nu kadua, anjeunna mu'min: wanoh ka Gusti Khâliq sareng ngabenerkeun ka Mantenna. Dina paningalina, ieu dunya téh hiji tempat zikir ka Gusti Rahmân, hiji tempat latihan pikeun manusa sareng sato, sarta hiji lapang cocoba pikeun manusa sareng jin. Sadaya pupusna sato sareng manusa mah éta téh bébas-tugas: sakur nu parantos nganggeuskeun tugas hirupna, angkat ti ieu nagri nu fana ka hiji alam séjén kalayan gumbira sacara maknawi, tanpa kaributan — supados aya tempat kanggo para patugas anyar, sina sumping tur damel. Sadaya lahirna sato sareng manusa mah éta téh ditampina prajurit anyar, lebet kana barisan, sumping kana tugas. Sadaya mahluk hirup téh prajurit-prajurit dines nu gumbira, pagawé-pagawé jujur nu marenah haténa. Sadaya sora-sora mah: boh zikir sareng tasbéh dina ngawitan tugas, boh sukur sareng kagumbiraan dina waktos réngsé damel, boh nyanyian-nyanyian nu medal tina sukana digawé. Sadaya mahluk, dina paningal éta mu'min, mangrupi palayan-palayan nu matak betah ti Gusti Sayyid Karîm sareng Gusti Mâlik Rahîm-na, pagawé-pagawé nu jadi sobat, kitab-kitab nu manis. Sareng seueur deui hakékat-hakékat nu lembut, luhung, ni'mat tur amis sapertos kitu, tajalli sareng nembrak tina imanna.

Hartosna, iman téh ngandung siki tangkal Thûbâ sawarga nu maknawi; dupi kufur, nyumputkeun binih tangkal Zaqqûm naraka nu maknawi.

Hartosna, kasalametan sareng kaamanan mung aya dina Islam sareng iman. Ku margi kitu, urang kedah salamina nyebat

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلٰى د۪ينِ الاِْسْلاَمِ وَ كَمَالِ الاْ۪يمَانِ