RESULÜ EKREM (S.A.V)İN ŞEFKAT VE MERHAMETİ

Büyük İslâm İlmihali · s.603

191- Pek fazla merhametli olan Peygamberimiz (S.A.V), ümmeti hakkında son derece şefkatli, merhametli idi. Ümmeti hakkında daima kolaylık yönünü tercih buyururdu. Namazda iken bir çocuğun ağladığını işitse ona merhameten namazını hafifçe kılar, çocuğun sesini durdurmak isterdi. Hele haktan kaçınanların hallerine pek acır, hidayete ermeleri için dua ederdi. O büyük peygamberin, O mukaddes Resül'ün merhameti yalnız insanlara değil, hayvanlara, ağaçlara, ekinlere de idi. Mûte savaşında bulunacak olan İslâm ordusuna hitaben şu mealde öğütler vermişti: "ALLAH Teâlâ'nın adına sığınarak onun ve sizin düşmanlarınızla harb ediniz. Fakat gideceğiniz yerlerde dünyadan soyulmuş râhipler göreceksiniz, onlara asla dokunmayınız. Kadınlar ile çocuklara şefkatle muamele yapınız, hurma ve diğer meyve ağaçlarını kesmeyiniz, evleri yıkmayınız." {(): Beyhaki es-Sünenü'l-Kübra; Siyer; No:18666; 13/386} Hicretin onuncu senesinde idi ki, muhterem oğlu Hz. İbrahim, henüz on altı aylık bir masum olduğu halde vefat etmiş, kızı Fatımetü'z-Zehra'dan başka evlâdı kalmamıştı. Bir gül goncası gibi açılmadan solan o masumun haline acıyarak ağlamış, mübarek gözlerinden şebnemler gibi yaşlar serpilmişti. Orada bulunan İbn-i Avf: "Ya Resulâllah! Sen de mi ağlıyorsun? demekle şanı yüce Peygamber (S.A.V) Efendimiz: "Gözümüz ağlar, kalbimiz mahzun olur. Fakat bizden ALLAH'ın rızasına aykırı bir söz çıkmaz" {(): Buhari; Cenaiz:42; No:1241} diyerek ruhundaki yüce hassasiyetini göstermiştir. Kısacası O Peygamberi Zişan'ın mukaddes varlığı, bütün kâinat için ALLAH'ın büyük bir rahmetidir. Bunun içindir ki hakkında: ﻭَﻣَٓﺎ ﺍَﺭْﺳَﻠْﻨَﺎﻙَ ﺍِﻻَﺎ ﺭَﺣْﻤَﺔً ﻟِﻠْﻌَﺎﻟَﻤ۪ﻴﻦَ "Resûlüm! Biz seni ancak alemlere rahmet olarak gönderdik." {(): Enbiya sûresi:107} âyet-i kerimesi nazil olmuştur.