Otuz Üçüncü Pencere

Siracünnur · s.174

ﺍَﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻟِﻠّٰﻪِ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﺍَﻧْﺰَﻝَ ﻋَﻠٰﻰ ﻋَﺒْﺪِﻩِ ﺍﻟْﻜِﺘَﺎﺏَ ﻭَﻟَﻢْ ﻳَﺠْﻌَﻞْ ﻟَﻪُ ﻋِﻮَﺟًﺎ ﻗَﻴِّﻤًﺎ ٭ ﺍٓﻟٓﺮٰ ﻛِﺘَﺎﺏٌ ﺍَﻧْﺰَﻟْﻨَﺎﻩُ ﺍِﻟَﻴْﻚَ ﻟِﺘُﺨْﺮِﺝَ ﺍﻟﻨَّﺎﺱَ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻈُّﻠُﻤَﺎﺕِ ﺍِﻟَﻰ ﺍﻟﻨُّﻮﺭِ Bütün geçmiş pencereler, Kur'an denizinden bazı katreler olduğunu düşün. Sonra Kur'an'da ne kadar âb-ı hayat hükmünde olan envar-ı tevhid var olduğunu kıyas edebilirsin. Fakat bütün o pencerelerin menbaı ve madeni ve aslı olan Kur'an'a gayet mücmel bir surette, gayet basit bir tarzda bakılsa dahi yine gayet parlak, nurani bir pencere-i câmiadır. O pencere ne kadar kat'î ve parlak ve nurani olduğunu, Yirmi Beşinci Söz olan İ'caz-ı Kur'an Risalesi'ne ve On Dokuzuncu Mektup'un On Sekizinci İşaret'ine havale ediyoruz. Ve Kur'an'ı bize gönderen Zat-ı Zülcelal'in arş-ı Rahmanîsine niyaz edip deriz: ﺭَﺑَّﻨَﺎ ﻻﺎ ﺗَُﺎﺧِﺬْﻧَﺎ ﺍِﻥْ ﻧَﺴ۪ﻴﻨَﺎ ﺍَﻭْ ﺍَﺧْﻄَﺎْﻧَﺎ ٭ ﺭَﺑَّﻨَﺎ ﻻﺎ ﺗُﺰِﻍْ ﻗُﻠُﻮﺑَﻨَﺎ ﺑَﻌْﺪَ ﺍِﺫْ ﻫَﺪَﻳْﺘَﻨَﺎ ٭ ﺭَﺑَّﻨَﺎ ﺗَﻘَﺒَّﻞْ ﻣِﻨَّﺎ ﺍِﻧَّﻚَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟﺴَّﻤ۪ﻴﻊُ ﺍﻟْﻌَﻠ۪ﻴﻢُ ٭ ﻭَ ﺗُﺐْ ﻋَﻠَﻴْﻨَﺎ ﺍِﻧَّﻚَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟﺘَّﻮَّﺍﺏُ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢُ

İHTAR

Şu Otuz Üç Pencereli olan Otuz Üçüncü Mektup, imanı olmayanı inşâallah imana getirir. İmanı zayıf olanın imanını kuvvetleştirir. İmanı kavî ve taklidî olanın imanını tahkikî yapar. İmanı tahkikî olanın imanını genişlettirir. İmanı geniş olana bütün kemalât-ı hakikiyenin medarı ve esası olan marifetullahta terakkiyat verir; daha nurani, daha parlak manzaraları açar. İşte bunun için "Bir pencere bana kâfi geldi, yeter." diyemezsin. Çünkü senin aklına kanaat geldi, hissesini aldı ise kalbin de hissesini ister, ruhun da hissesini ister. Hattâ hayal de o nurdan hissesini isteyecek. Binaenaleyh her bir pencerenin ayrı ayrı faydaları vardır. Mi'rac Risalesi'nde asıl muhatap, mü'min idi; mülhid ikinci derecede istima' makamında idi. Şu risalede ise muhatap, münkirdir; istima' makamlarında mü'mindir. Bunu düşünüp öylece bakmalı. Fakat maatteessüf mühim bir sebebe binaen şu mektup gayet süratle yazıldığından ve hattâ müsvedde halinde kaldığından, elbette bana ait olan tarz-ı ifadede müşevveşiyet ve kusurlar olacaktır. Nazar-ı müsamaha ile bakmalarını ve ellerinden gelirse ıslahlarını ve mağfiret ile bana dua eylemelerini ihvanlarımdan isterim. ﻭَﺍﻟﺴَّﻼﺎﻡُ ﻋَﻠٰﻰ ﻣَﻦِ ﺍﺗَّﺒَﻊَ ﺍﻟْﻬُﺪٰﻯ ﻭَﺍﻟْﻤَﻼﺎﻡُ ﻋَﻠٰﻰ ﻣَﻦِ ﺍﺗَّﺒَﻊَ ﺍﻟْﻬَﻮٰﻯ ﺳُﺒْﺤَﺎﻧَﻚَ ﻻﺎ ﻋِﻠْﻢَ ﻟَﻨَﺎ ﺍِﻻَﺎ ﻣَﺎ ﻋَﻠَّﻤْﺘَﻨَﺎ ﺍِﻧَّﻚَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﻌَﻠ۪ﻴﻢُ ﺍﻟْﺤَﻜ۪ﻴﻢُ ﺍَﻟﻠّٰﻬُﻢَّ ﺻَﻞِّ ﻭَ ﺳَﻠِّﻢْ ﻋَﻠٰﻰ ﻣَﻦْ ﺍَﺭْﺳَﻠْﺘَﻪُ ﺭَﺣْﻤَﺔً ﻟِﻠْﻌَﺎﻟَﻤ۪ﻴﻦَ ﻭَ ﻋَﻠٰﻰ ﺍٰﻟِﻪ۪ ﻭَ ﺻَﺤْﺒِﻪ۪ ﻭَ ﺳَﻠِّﻢْ ﺍٰﻣ۪ﻴﻦَ Yirmi beş sene evvel ramazanda ikindiden sonra Şeyh-i Geylanî'nin (ks) Esma-i Hüsna manzumesini okudum. Bana bir arzu geldi ki esma-i hüsna ile bir münâcat yazayım. Fakat o vakit bu kadar yazıldı. O kudsî üstadımın mübarek münâcat-ı esmaiyesine bir nazire yapmak istedim. Heyhat! Nazma istidadım yok. Yapamadım, noksan kaldı. ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ ﺣَﻜ۪ﻴﻢُ ﺍﻟْﻘَﻀَﺎﻳَﺎ ﻧَﺤْﻦُ ﻓ۪ﻰ ﻗَﺒْﺾِ ﺣُﻜْﻤِﻪ۪ ٭ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺤَﻜَﻢُ ﺍﻟْﻌَﺪْﻝُ ﻟَﻪُ ﺍﻻﺎَﺭْﺽُ ﻭَ ﺍﻟﺴَّﻤَﺎﺀُ ﻋَﻠ۪ﻴﻢُ ﺍﻟْﺨَﻔَﺎﻳَﺎ ﻭَ ﺍﻟْﻐُﻴُﻮﺏِ ﻓ۪ﻰ ﻣُﻠْﻜِﻪ۪ ٭ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﻘَﺎﺩِﺭُ ﺍﻟْﻘَﻴُّﻮﻡُ ﻟَﻪُ ﺍﻟْﻌَﺮْﺵُ ﻭَ ﺍﻟﺜَّﺮَﺍﺀُ ﻟَﻄ۪ﻴﻒُ ﺍﻟْﻤَﺰَﺍﻳَﺎ ﻭَ ﺍﻟﻨُّﻘُﻮﺵِ ﻓ۪ﻰ ﺻُﻨْﻌِﻪ۪ ٭ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﻔَﺎﻃِﺮُ ﺍﻟْﻮَﺩُﻭﺩُ ﻟَﻪُ ﺍﻟْﺤُﺴْﻦُ ﻭَ ﺍﻟْﺒَﻬَﺎﺀُ ﺟَﻠ۪ﻴﻞُ ﺍﻟْﻤَﺮَﺍﻳَﺎ ﻭَ ﺍﻟﺸُُّﻦِ ﻓ۪ﻰ ﺧَﻠْﻘِﻪ۪ ٭ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﻤَﻠِﻚُ ﺍﻟْﻘُﺪُّﻭﺱُ ﻟَﻪُ ﺍﻟْﻌِﺰُّ ﻭَ ﺍﻟْﻜِﺒْﺮِﻳَﺎﺀُ ﺑَﺪ۪ﻳﻊُ ﺍﻟْﺒَﺮَﺍﻳَﺎ ﻧَﺤْﻦُ ﻣِﻦْ ﻧَﻘْﺶِ ﺻُﻨْﻌِﻪ۪ ٭ ﻫُﻮَ ﺍﻟﺪَّﺍﺋِﻢُ ﺍﻟْﺒَﺎﻗ۪ﻰ ﻟَﻪُ ﺍﻟْﻤُﻠْﻚُ ﻭَ ﺍﻟْﺒَﻘَﺎﺀُ ﻛَﺮ۪ﻳﻢُ ﺍﻟْﻌَﻄَﺎﻳَﺎ ﻧَﺤْﻦُ ﻣِﻦْ ﺭَﻛْﺐِ ﺿَﻴْﻔِﻪ۪ ٭ ﻫُﻮَ ﺍﻟﺮَّﺯَّﺍﻕُ ﺍﻟْﻜَﺎﻓ۪ﻰ ﻟَﻪُ ﺍﻟْﺤَﻤْﺪُ ﻭَ ﺍﻟﺜَّﻨَﺎﺀُ ﺟَﻤ۪ﻴﻞُ ﺍﻟْﻬَﺪَﺍﻳَﺎ ﻧَﺤْﻦُ ﻣِﻦْ ﻧَﺴْﺞِ ﻋِﻠْﻤِﻪ۪ ٭ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﺨَﺎﻟِﻖُ ﺍﻟْﻮَﺍﻓ۪ﻰ ﻟَﻪُ ﺍﻟْﺠُﻮﺩُ ﻭَ ﺍﻟْﻌَﻄَﺎﺀُ ﺳَﻤ۪ﻴﻊُ ﺍﻟﺸَّﻜَﺎﻳَﺎ ﻭَ ﺍﻟﺪُّﻋَﺎﺀِ ﻟِﺨَﻠْﻘِﻪ۪ ٭ ﻫُﻮَ ﺍﻟﺮَّﺍﺣِﻢُ ﺍﻟﺸَّﺎﻓ۪ﻰ ﻟَﻪُ ﺍﻟﺸُّﻜْﺮُ ﻭَ ﺍﻟﺜَّﻨَﺎﺀُ ﻏَﻔُﻮﺭُ ﺍﻟْﺨَﻄَﺎﻳَﺎ ﻭَ ﺍﻟﺬُّﻧُﻮﺏِ ﻟِﻌَﺒْﺪِﻩ۪ ٭ ﻫُﻮَ ﺍﻟْﻐَﻔَّﺎﺭُ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢُ ﻟَﻪُ ﺍﻟْﻌَﻔْﻮُ ﻭَ ﺍﻟﺮِّﺿَﺎﺀُ

Said Nursî

Eski Said'in Yeni Said'e inkılab ettiği dakikada Eskisinin güldüğüne bedel Yeni Said'in ağlamasıdır. Belki dergâh-ı İlahîde o gülmeklerin bir ağlamasıdır. ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻭَ ﺳَﻴِّﺪ۪ﻯ ﻭَ ﺧَﺎﻟِﻘ۪ﻰ ﻭَ ﺭَﺑّ۪ﻰ ﻭَ ﻣَﺎﻟِﻜ۪ﻰ ﻭَ ﺭَﺍﺯِﻗ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻰ ﻣَﻦْ ﺍَﺷْﻜُﻮﺍ ﺣَﺎﻟَﺘ۪ﻰ ﻭَ ﻋِﻠَّﺘ۪ﻰ ﻭَ ﺧَﺴَﺎﺭَﺗ۪ﻰ ﻭَ ﻗَﺪْ ﺿَﻴَّﻌْﺖُ ﺑِﺴُﻮﺀِ ﺍِﺧْﺘِﻴَﺎﺭ۪ﻯ ﺍَﺭْﺑَﻌ۪ﻴﻦَ ﺳَﻨَﺔً ﻣِﻦْ ﻧِﻌْﻤَﺔِ ﻋُﻤْﺮ۪ﻯ ﻭَ ﺣَﻴَﺎﺗ۪ﻰ ﻭَ ﺻِﺤَّﺘ۪ﻰ ﻭَ ﺷَﺒَﺎﺑ۪ﻰ ﻓِﻰ ﺍﻟْﻤَﻌَﺎﺻ۪ﻰ ﻭَ ﺍﻟﺬُّﻧُﻮﺏِ ﺍﻟْﻬَﺎﺋِﻠَﺔِ ﻭَ ﻓِﻰ ﺍﻟﺮِّﻳَﺎﺀِ ﻭَ ﺍﻟْﻐَﻔْﻠَﺔِ ﺍﻟﺸَﺎﻣِﻠَﺔِ ﻭَ ﻓِﻰ ﺍﻟْﻬَﻮَﺳَﺎﺕِ ﺍﻟﺮَّﺫ۪ﻳﻠَﺔِ ﺍﻟْﻤُﺬِﻟَّﺔِ ﺍﻟﺰَّﺍﺋِﻠَﺔِ ٭ ﻭَ ﻓِﻰ ﺍﻟﺸُّﻬْﺮَﺓِ ﺍﻟْﻜَﺎﺫِﺑَﺔِ ﺍﻟْﻤُﻀِﺮَّﺓِ ﺍﻻﺎٰﻓِﻠَﺔِ ﻓَﺎَﻭْﺭَﺛَﺖْ ﺗِﻠْﻚَ ﺍﻻﺎُﻣُﻮﺭُ ﻓِﻰ ﺍٰﻭَﺍﻥِ ﺷ۪ﻴﺒ۪ﻰ ﻭَ ﻗَﺪْ ﻧَﺎﻫَﺰْﺕُ ﺍﻟْﺨَﻤْﺴ۪ﻴﻦَ ﻭَ ﺍَﻧَﺎ ﻋَﻠ۪ﻴﻞٌ ﺫَﻟ۪ﻴﻞٌ ﻭَ ﻗَﺪْ ﺩَﻧَﻰ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻞُ ﻭَ ﺍَﻧَﺎ ﻣُﺴِﻴﺊٌ ﻣُﺴِﻦٌّ ﺍٰﻻﺎﻣًﺎ ﻣُﻀِﻠَّﺔً ﻭَ ﺍٰﺛَﺎﻣًﺎ ﻣُﺬِﻟَّﺔً ﻭَ ﻭَﺳَﺎﻭِﺱَ ﻣُﻀِﺮَّﺓً ﻭَ ﺍِﻋْﺘِﻴَﺎﺩَﺍﺗًﺎ ﻣُﻬْﻠِﻜَﺔً ﻳَﺎ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻰ ﻣَﻦْ ﺍَﻟْﺘَﺠ۪ﻰ ﻭَ ﺍِﻟٰﻰ ﺍَﻳْﻦَ ﺍَﻓِﺮُّ ﺍِﺫْ ﺍَﻧَﺎ ﺑِﻬٰﺬَﺍ ﺍﻟْﺤَﻤْﻞِ ﺍﻟﺜَّﻘ۪ﻴﻞِ ﻭَ ﺍﻟْﻮَﺟْﻪِ ﺍﻟْﺨَﺠ۪ﻴﻞِ ﻭَ ﺍﻟْﻘَﻠْﺐِ ﺍﻟْﻌَﻠ۪ﻴﻞِ ﻣُﺘَﻘَﺮِّﺏٌ ﺑِﻜَﻤَﺎﻝِ ﺍﻟﺴُّﺮْﻋَﺔِ ﻭَ ﺑِﺎ ﺍﻟْﻤُﺸَﺎﻫَﺪَﺓِ ﻭَ ﺑِﻼﺎ ﺍِﻧْﺤِﺮَﺍﻑٍ ﻭَ ﺑِﻼﺎ ﺍِﺧْﺘِﻴَﺎﺭٍ ﻛَﺒَﺎﺋ۪ﻰ ﻭَ ﺍَﺣْﺒَﺎﺑ۪ﻰ ﻭَ ﺍَﻗْﺮَﺍﻧ۪ﻰ ﻭَ ﺍَﻗَﺎﺭِﺑ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻰ ﺑَﺎﺏِ ﺍﻟْﻘَﺒْﺮِ ﺍﻟَّﺬ۪ﻯ ﻫُﻮَ ﻟِﻤِﺜْﻠِﻰ ﺍﻟْﻐَﺎﻓِﻞِ ﺑَﻴْﺖُ ﺍﻟْﻮَﺣْﺪَﺓِ ﻭَ ﺍﻻﺎِﻧْﻔِﺮَﺍﺩِ ﻓ۪ﻰ ﻃَﺮ۪ﻳﻖِ ﺍَﺑَﺪِ ﺍﻻﺎٰﺑَﺎﺩِ ﻟِﻠْﻔِﺮَﺍﻕِ ﺍﻻﺎَﺑَﺪ۪ﻯ ﻣِﻦْ ﻫٰﺬِﻩِ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ ﺍﻟْﻔَﺎﻧِﻴَﺔِ ﺍﻟْﻬَﺎﻟِﻜَﺔِ ﺍﻟﺰَّﺍﺋِﻠَﺔِ ﺍﻟﺮَّﺍﺣِﻠَﺔِ ﻭَ ﺍﻟْﻤَﻜَّﺎﺭَﺓِ ﻟِﻤِﺜْﻠ۪ﻰ ﺫِﻯ ﺍﻟﻨَّﻔْﺲِ ﺍﻻﺎَﻣَّﺎﺭَﺓِ ﻳَﺎ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﺍَﺭَﺍﻧ۪ﻰ ﻋَﻦْ ﻗَﺮ۪ﻳﺐٍ ﻭَ ﻗَﺪْ ﻟَﺒِﺴْﺖُ ﻛَﻔَﻨ۪ﻰ ﻭَ ﺭَﻛِﺒْﺖُ ﺗَﺎﺑُﻮﺗ۪ﻰ ﻭَ ﺗَﻮَﺟَّﻬْﺖُ ﺍِﻟٰﻰ ﺑَﺎﺏِ ﻗَﺒْﺮ۪ﻯ ﻭَ ﻭَﺩَّﻋَﻨ۪ﻰ ﺍَﺣْﺒَﺎﺑ۪ﻰ ﺍَﺭْﻓَﻊُ ﺭَﺍْﺳ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻰ ﻋَﺮْﺵِ ﺭَﺣْﻤَﺘِﻚَ ﺍُﻧَﺎﺩ۪ﻯ ﺑِﻠِﺴَﺎﻥِ ﺣَﺎﻟِﻰ َﺍﻻﺎَﻣَﺎﻥُ ﺍﻻﺎَﻣَﺎﻥُ ﻣِﻦْ ﺧَﺠَﺎﻟَﺔِ ﺍﻟْﻌِﺼْﻴَﺎﻥِ ﺍٰﻩْ ﻭَﺍﻩْ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻔِﺮَﺍﻕِ ﻭَ ﺍﻟﻨِّﺴْﻴَﺎﻥِ ﺍﻟْﻐِﻴَﺎﺙْ ﺍَﻟْﻐِﻴَﺎﺙْ ﻳَﺎ ﺭَﺣْﻤٰﻦُ ﻳَﺎ ﺣَﻨَّﺎﻥُ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻗَﺪْ ﺗَﻴَﻘَّﻨْﺖُ ﺑِﺎَﻥْ ﻻﺎ ﻣَﻠْﺞََ ﻭَ ﻻﺎ ﻣَﻨْﺞََ ﻭَ ﻻﺎ ﻣَﻔَﺮَّ ﺍِﻻَﺎ ﺍِﻟٰﻰ ﺭَﺣْﻤَﺘِﻚَ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﺭَﺣْﻤَﺘُﻚَ ﻣَﻠْﺠَﺎِﻯ ﻭَ ﻭَﺳ۪ﻴﻠَﺘ۪ﻰ ﻭَ ﺍِﻟَﻴْﻚَ ﺍَﺭْﻓَﻊُ ﺑَﺜّ۪ﻰ ﻭَ ﺣُﺰْﻧ۪ﻰ ﻭَ ﺷِﻜَﺎﻳَﺘ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻭَ ﺳَﻴِّﺪ۪ﻯ ﻣَﺨْﻠُﻮﻗُﻚَ ﻭَ ﻣَﺼْﻨُﻮﻋُﻚَ ﻭَ ﻋَﺒْﺪُﻙَ ﺍﻟﻀَّﻌ۪ﻴﻒُ ﺍﻟْﻔَﻘ۪ﻴﺮُ ﺍﻟْﻌَﺎﺟِﺰُ ﺍﻟْﻌَﺎﺻِﻰ ﺍﻟْﻐَﺎﻓِﻞُ ﺍﻟْﺠَﺎﻫِﻞُ ﺍﻟْﻤُﺴِﺊُ ﺍﻟْﻤُﺴِﻦُّ ﺍﻟﺸَّﻘِﻰُّ ﺍﻻﺎٰﺑِﻖُ ﻗَﺪْ ﻋَﺎﺩَ ﺑَﻌْﺪَﺧَﻤْﺴ۪ﻴﻦَ ﺳَﻨَﺔٍ ﺍِﻟٰﻰ ﺑَﺎﺏِ ﺭَﺣْﻤَﺘِﻚَ ﻣُﻘِﺮًّﺍ ﺑِﺎﻟْﻤَﻌَﺎﺻِﻰ ﻭَ ﺍﻟْﺨَﻄ۪ﻴﺌَﺎﺕِ ﻭَ ﺍﻟﺬُّﻧُﻮﺏِ ﻣُﺒْﺘَﻼﺎ ﺑِﺎﻻﺎَﺳْﻘَﺎﻡِ ﻭَ ﺍﻟْﻮَﺳَﺎﻭِﺱِ ﻭَ ﺍﻟْﻌُﻴُﻮﺏِ ﻓَﺎِﻥْ ﺗَﺮْﺣَﻢْ ﻭَ ﺗَﻐْﻔِﺮْ ﻭَ ﺗَﻘَﺒَّﻞْ ﻓَﺎَﻧْﺖَ ﻟِﺬَﺍﻙَ ﺍَﻫْﻞٌ ﻭَ ﺍِﻥْ ﺗَﻄْﺮُﺩْ ﻓَﻤَﻦْ ﻳَﺮْﺣَﻢْ ﺳِﻮَﺍﻙَ ﻓَﺎﺭْﺣَﻤْﻨ۪ﻰ ﻳَﺎ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻭَﺍﻏْﻔِﺮْﻟ۪ﻰ ﻳَﺎ ﺧَﺎﻟِﻘ۪ﻰ ﻭَﺍﺭْﺋَﻒْ ﺑ۪ﻰ ﻳَﺎ ﺭَﺑِّﻰ۪ ﺍﻟﺮَّﺣ۪ﻴﻢُ ﻭَﺍﻋْﻒُ ﻋَﻨّ۪ﻰ ﻳَﺎ ﺭَﺍﺯِﻗِﻰَ ﺍﻟْﻜَﺮ۪ﻳﻢُ ﺑِﺤَﻖِّ ﻗُﺮْﺍٰﻧِﻚَ ﺍﻟْﺤَﻜ۪ﻴﻢِ ﻭَ ﺑِﺤُﺮْﻣَﺔِ ﺭَﺳُﻮﻟِﻚَ ﺍﻟْﻜَﺮ۪ﻳﻢِ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺍﻟﺼَّﻼﺎﺓُ ﻭَﺍﻟﺴَّﻼﺎﻡُ ﺍٰﻣ۪ﻴﻦَ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻭَ ﺳَﻴِّﺪ۪ﻯ ﻭَ ﻣَﺎﻟِﻜ۪ﻰ ﺍِﺧْﺘِﻴَﺎﺭ۪ﻯ ﻛَﺸَﻌْﺮَﺓٍ ﻭَ ﻟَﻮَﺍﺯِﻣَﺎﺗ۪ﻰ ﻭَ ﻓَﺎﻗَﺎﺗ۪ﻰ ﻻﺎ ﺗُﺤْﺼٰﻰ ﻭَ ﻻﺎ ﺣَﻮْﻝَ ﻭَ ﻻﺎ ﻗُﻮَّﺓَ ﺍِﻻَﺎ ﺑِﻚَ ﻳَﺎ ﺣَﺴ۪ﻴﺐُ ﻳَﺎ ﻛَﺎﻓ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻭَ ﺳَﻴِّﺪ۪ﻯ ﻭَ ﻣَﺎﻟِﻜ۪ﻰ ﺍِﻗْﺘِﺪَﺍﺭ۪ﻯ ﻛَﺬَﺭَّﺓٍ ﺿَﻌ۪ﻴﻔَﺔٍ ﻣَﻊَ ﺍَﻥَّ ﺍﻻﺎَﻋْﺪَﺍﺀَ ﻭَ ﺍﻟْﻌِﻠَﻞَ ﻭَ ﺍﻻﺎَﻭْﻫَﺎﻡَ ﻭَ ﺍﻟﻀَّﻼﺎﻝَ ﻭَ ﺍﻻﺎَﺳْﻔَﺎﺭَ ﺍﻟﻄِّﻮَﺍﻝَ ﻭَ ﺍﻻﺎٰﻻﺎﻡَ ﻭَ ﺍﻻﺎَﺳْﻘَﺎﻡَ ﻣَﺎ ﻻﺎ ﺗُﺤْﺼٰﻰ ﻓَﻼﺎ ﺣَﻮْﻝَ ﻭَ ﻻﺎ ﻗُﻮَّﺓَ ﺍِﻻَﺎ ﺑِﻚَ ﻳَﺎ ﺣَﻔ۪ﻴﻆُ ﻳَﺎ ﻭَﻛ۪ﻴﻞُ ﻳَﺎ ﻗَﻮِﻯُّ ﻳَﺎ ﻗَﺪ۪ﻳﺮُ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﺣَﻴَﺎﺗ۪ﻰ ﻛَﺸُﻌْﻠَﺔٍ ﺗَﻨْﻄَﻔ۪ﻰ ﻛَﺎَﻣْﺜَﺎﻟ۪ﻰ ﻣَﻊَ ﺍَﻥَّ ﺍَﻣَﺎﻧ۪ﻰ ﻭَ ﺍٰﻣَﺎﻟ۪ﻰ ﻻﺎ ﺗُﺤْﺼٰﻰ ﻭَ ﻻﺎ ﺣَﻮْﻝَ ﻭَ ﻻﺎ ﻗُﻮَّﺓَ ﺍِﻻَﺎ ﺑِﻚَ ﻳَﺎ ﺣَﻰُّ ﻳَﺎ ﻗَﻴُّﻮﻡُ ﻳَﺎ ﺣَﺴ۪ﻴﺐُ ﻳَﺎ ﻛَﺎﻓ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻋُﻤْﺮ۪ﻯ ﻛَﺪَﻗ۪ﻴﻘَﺔٍ ﺗَﻨْﻘَﻀ۪ﻰ ﻛَﺎَﻗْﺮَﺍﻧ۪ﻰ ﻣَﻊَ ﺍَﻥَّ ﻣَﻘَﺎﺻِﺪ۪ﻯ ﻭَ ﻣَﻄَﺎﻟِﺒ۪ﻰ ﻻﺎ ﺗُﺤْﺼٰﻰ ﻓَﻼﺎ ﺣَﻮْﻝَ ﻭَ ﻻﺎ ﻗُﻮَّﺓَ ﺍِﻻَﺎ ﺑِﻚَ ﻳَﺎ ﺍَﺯَﻟِﻰُّ ﻳَﺎ ﺍَﺑَﺪِﻯُّ ﻳَﺎ ﺣَﻔ۪ﻴﻆُ ﻳَﺎ ﻭَﻛ۪ﻴﻞُ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﺷُﻌُﻮﺭ۪ﻯ ﻛَﻠَﻤْﻌَﺔٍ ﺗَﺰُﻭﻝُ ﻣَﻊَ ﺍَﻥَّ ﻣَﺎ ﻳَﻠْﺰَﻡُ ﺍﻟﺘَّﺤَﻔُّﻆُ ﻭَ ﺍﻟﺘَّﺠَﻨُّﺐُ ﻭَ ﺍﻟْﻔِﺮَﺍﺭُ ﻣِﻨْﻪُ ﻣِﻦَ ﺍﻟﻈُّﻠُﻤَﺎﺕِ ﻭَ ﺍﻟﻀَّﻼﺎﻻﺎﺕِ ﻻﺎ ﺗُﻌَﺪُّ ﻭَ ﻣَﺎ ﻳَﻠْﺰَﻡُ ﺣِﻔْﻈُﻪُ ﻭَ ﺗَﻌَﻬُّﺪُﻩُ ﻣِﻦْ ﺍَﻧْﻮَﺍﺭِ ﻣَﻌْﺮِﻓَﺘِﻚَ ﻻﺎ ﺗُﺤْﺼٰﻰ ﻓَﻼﺎ ﺣَﻮْﻝَ ﻭَ ﻻﺎ ﻗُﻮَّﺓَ ﺍِﻻَﺎ ﺑِﻚَ ﻳَﺎ ﻋَﻠ۪ﻴﻢُ ﻳَﺎ ﺧَﺒ۪ﻴﺮُ ﻳَﺎ ﺣَﻔ۪ﻴﻆُ ﻳَﺎ ﻭَﻛ۪ﻴﻞُ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻭَ ﺳَﻴِّﺪ۪ﻯ ﻟ۪ﻰ ﻧَﻔْﺲٌ ﻫَﻠُﻮﻉٌ ﻭَ ﻗَﻠْﺐٌ ﺟَﺰُﻭﻉٌ ﻭَ ﺻَﺒْﺮٌ ﺿَﻌ۪ﻴﻒٌ ﻭَ ﺟِﺴْﻢٌ ﻧَﺤ۪ﻴﻒٌ ﻭَ ﺑَﺪَﻥٌ ﻋَﻠ۪ﻴﻞٌ ﺫَﻟ۪ﻴﻞٌ ﻭَ ﺍﻟْﻤَﺤْﻤُﻮﻝُ ﻋَﻠَﻰَّ ﺛَﻘ۪ﻴﻞٌ ﺛَﻘ۪ﻴﻞٌ ﻓَﻼﺎ ﺣَﻮْﻝَ ﻭَ ﻻﺎ ﻗُﻮَّﺓَ ﺍِﻻَﺎ ﺑِﻚَ ﻳَﺎ ﺧَﺎﻟِﻘِﻰَ ﺍﻟْﺤَﻜ۪ﻴﻢُ ﻳَﺎ ﺭَﺍﺯِﻗِﻰَ ﺍﻟْﻜَﺮ۪ﻳﻢُ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻟ۪ﻰ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺰَّﻣَﺎﻥِ ﺍٰﻥٌ ﻳَﺴ۪ﻴﻞٌ ﻣَﻊَ ﻋَﻼﺎﻗَﺘ۪ﻰ ﺑِﺴَﺎﺋِﺮِ ﺍﻻﺎَﺯْﻣِﻨَﺔِ ﻭَ ﻟِﻰَ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻤَﻜَﺎﻥِ ﻣِﻘْﺪَﺍﺭُ ﺍﻟْﻘَﺒْﺮِ ﻣَﻊَ ﺗَﻌَﻠُّﻘ۪ﻰ ﺑِﺎﻻﺎَﻣْﻜِﻨَﺔِ ﺍﻟﺴَّﺎﺋِﺮَﺓِ ﻓَﻼﺎ ﺣَﻮْﻝَ ﻭَﻻﺎ ﻗُﻮَّﺓَ ﺍِﻻَﺎ ﺑِﻚَ ﻳَﺎ ﺭَﺏَّ ﺍﻟﺪُّﻫُﻮﺭِ ﻭَ ﺍﻻﺎَﺯْﻣﺎَﻥِ ﻭَﻳَﺎ ﺧَﺎﻟِﻖَ ﺍﻻﺎَﻣْﻜِﻨَﺔِ ﻭَ ﺍﻻﺎَﻛْﻮَﺍﻥِ ﻭَ ﻳَﺎ ﺭَﺏَّ ﺍﻟْﻤَﻜ۪ﻴﻦِ ﻭَ ﺍﻟْﻤَﻜَﺎﻥِ ﻳَﺎ ﺣَﺴ۪ﻴﺐُ ﻳَﺎ ﻛَﺎﻓ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻭَ ﺧَﺎﻟِﻘ۪ﻰ ﻭَ ﺭَﺑّ۪ﻰ ﻭَ ﻣَﺎﻟِﻜ۪ﻰ ﻟ۪ﻰ ﻋَﺠْﺰٌ ﺑِﻼﺎ ﻧِﻬَﺎﻳَﺔٍ ﻭَ ﺿَﻌْﻒٌ ﺑِﻼﺎ ﻏَﺎﻳَﺔٍ ﻣَﻊَ ﺍَﻥَّ ﺍﻻﺎَﻋْﺪَﺍﺀَ ﻭَ ﺍﻟْﻌِﻠَﻞَ ﻭَ ﺍﻻﺎَﻭْﻫَﺎﻡَ ﻭَ ﺍﻻﺎَﻫْﻮَﺍﻝَ ﻭَ ﺍﻟﻈُّﻠُﻤَﺎﺕِ ﻭَ ﺍﻟﻀَّﻼﺎﻝَ ﻭَ ﺍﻟْﻮَﺳَﺎﻭِﺱَ ﻭَ ﺍﻟْﻤَﻼﺎﻝَ ﻭَ ﺍﻻﺎَﺳْﻔَﺎﺭَ ﺍﻟﻄِّﻮَﺍﻝَ ﻣَﺎ ﻻﺎ ﺗُﺤْﺼٰﻰ ﻓَﻼﺎ ﺣَﻮْﻝَ ﻭَ ﻻﺎ ﻗُﻮَّﺓَ ﺍِﻻَﺎ ﺑِﻚَ ﻳَﺎ ﻗَﻮِﻯُّ ﻳَﺎ ﻗَﺪ۪ﻳﺮُ ﻳَﺎ ﺣَﻔ۪ﻴﻆُ ﻳَﺎ ﻭَﻛ۪ﻴﻞُ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﻭَ ﺧَﺎﻟِﻘ۪ﻰ ﻭَ ﺭَﺑّ۪ﻰ ﻭَ ﺭَﺍﺯِﻗ۪ﻰ ﻟ۪ﻰ ﻓَﻘْﺮٌ ﺑِﻼﺎ ﻧِﻬَﺎﻳَﺔٍ ﻭَ ﻓَﺎﻗَﺔٌ ﺑِﻼﺎ ﻏَﺎﻳَﺔٍ ﻣَﻊَ ﺍَﻥَّ ﺣَﺎﺟَﺎﺗ۪ﻰ ﻭَ ﻣَﻄَﺎﻟِﺒ۪ﻰ ﻭَ ﻟَﻮَﺍﺯِﻣَﺎﺗ۪ﻰ ﻭَ ﺩُﻳُﻮﻧ۪ﻰ ﻭَ ﻭَﻇَﺎﺋِﻔ۪ﻰ ﻣَﺎ ﻻﺎ ﺗُﺤْﺼٰﻰ ﻓَﻼﺎ ﺣَﻮْﻝَ ﻭَﻻﺎ ﻗُﻮَّﺓَ ﺍِﻻَﺎ ﺑِﻚَ ﻳَﺎ ﻏَﻨِﻰُّ ﻳَﺎ ﻛَﺮ۪ﻳﻢُ ﻳَﺎ ﻣُﻐْﻨ۪ﻰ ﻳَﺎ ﺭَﺣ۪ﻴﻢُ ﺍِﻟٰﻬ۪ﻰ ﺗَﺒَﺮَّْﺕُ ﺍِﻟَﻴْﻚَ ﻣِﻦْ ﺣَﻮْﻟ۪ﻰ ﻭَ ﻗُﻮَّﺗ۪ﻰ ﻭَ ﺍﻟْﺘَﺠَﺌْﺖُ ﺍِﻟٰﻰ ﺣَﻮْﻟِﻚَ ﻭَ ﻗُﻮَّﺗِﻚَ ﻓَﻼﺎ ﺗَﻜِﻠْﻨ۪ﻰ ﺍِﻟٰﻰ ﺣَﻮْﻟ۪ﻰ ﻭَ ﻗُﻮَّﺗ۪ﻰ ﻭَﺍﺭْﺣَﻢْ ﻋَﺠْﺰ۪ﻯ ﻭَ ﺿَﻌْﻔ۪ﻰ ﻭَ ﻓَﻘْﺮ۪ﻯ ﻭَ ﻓَﺎﻗَﺘ۪ﻰ ﻓَﻘَﺪْ ﺿَﺎﻕَ ﺻَﺪْﺭ۪ﻯ ﻭَ ﺿَﺎﻉَ ﻋُﻤْﺮ۪ﻯ ﻭَ ﺗَﺎﻩَ ﻓِﻜْﺮ۪ﻯ ﻭَ ﻓَﻨٰﻰ ﺻَﺒْﺮ۪ﻯ ﻭَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﻌَﺎﻟِﻢُ ﺑِﺴِﺮّ۪ﻯ ﻭَ ﺟَﻬْﺮ۪ﻯ ﻭَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﻤَﺎﻟِﻚُ ﻟِﻨَﻔْﻌ۪ﻰ ﻭَ ﺿَﺮّ۪ﻯ ﻭَ ﺍَﻧْﺖَ ﺍﻟْﻘَﺎﺩِﺭُ ﻋَﻠٰﻰ ﺗَﻔْﺮ۪ﻳﺞِ ﻛُﺮْﺑِﻰ ﻭَ ﺗَﻴْﺴ۪ﻴﺮِ ﻋُﺴْﺮ۪ﻯ ﻓَﻴَﺴِّﺮْ ﻋَﻠَﻰَّ ﻛُﻞَّ ﻋَﺴ۪ﻴﺮٍ ﻳَﺎ ﻣُﻴَﺴِّﺮَ ﻛُﻞِّ ﻋَﺴ۪ﻴﺮٍ ﺍٰﻣ۪ﻴﻦَ