DÖRDÜNCÜ DÜSTUR:

Lem'alar · s.400

Kardeşler arasında"tefani"sırrını, yani "kardeş kardeşte fâni olmak" esasını ikame eder. Ve ihlası kuvvetlendiren bir vasıtanın"rabıta-i mevt"olduğunu ve zedeleyen sebeblerin "riya ve tûl-i emel" gibi merdud hasletler olduğunu bildirir. İhlası kazanmanın ikinci sebebi; daima huzur-u İlahîde olduğunu düşünmektir. Bu suretle hem riyadan kurtulma çaresini, hem kazanılan ihlasta çok meratib olduğunu beyan eder. Daha sonra,ihlası kıran sebeblerdenüç manidenbirincisinin "maddî menfaatler"olduğunu; ve a'mal-i uhreviyedeki teşrik-i mesaîde muazzam menfaat olduğunu; hem bu uhrevî kazanç, dünyevî şeriklerin kazançları gibi olmayıp, tecezzi ve inkısam etmeden, noksansız olarak, fazl-ı İlahî ile, teraküm eden sevab yekûnlerinin bir misli, iştirak eden ferdlerin her birinin defter-i a'maline aynen gireceğini beyan ederek, rekabet ve ihlassızlıkla bu ticaretin kaçırılmamasını tavsiye eder.Maniin ikincisi,ihlası kıran ve en mühim bir maraz-ı ruhî olup şirk-i hafîye yol açan"teveccüh-ü âmme"denşiddetli kaçmayı ve bu gibi marazlara ehemmiyet verilmemesini ehemmiyetle emreder.Üçüncü mani'dedekorku ve tama'yüzünden gelecek zararlar ile ihlasın kırılacağını bahsederek, bu hususta Hücumat-ı Sitte'de izahat-ı kâfiye verildiğinden, o kıymetdar risaleye havale edilmekle hâtime verilen, şirin ve latîf ve çok âlî ve misilsiz ve herkesin muhtaç olduğu bir risale-i mübarekedir.

HÜSREV