İLM-Ü MA'RİFET
Büyük İslâm İlmihali · s.51
Aklı başında uyanık kimseler,
Subh-u mesâ kesb-i kemalât eder.
Sen de benim sevgili yavrum! Müdam
Eyle kemalâta koşup ihtimam
Kesb-i fezâil edip ey gonca fem
Nur ile parlat nazarın dembedem.
Kesb-i kemalâta çalıştıkça sen.
Bulmuş olur fâide senden vatan.
İlm ü hüner âlem için ruhdur,
Bab-ı hüner, herkese meftuhtur.
İlme çalışmakta bugün ehl-i garb
Yükseliyor durmayarak rûz-u şeb
Sen de kazan, eyleme ey hûşyar
Başkasının ilmi ile iftihar,
İnmiş idi gerçi yere maide,
Var mıdır ondan bize bir faide?
Biz dahi ikdam ederek subh-u şâm
Kesb-i kemalât edelim bittemam.
Zulmet içinde kalalım biz neden?
Âleme hurşid, Ziya pâş iken.
Gül gibidir akl-ü zekâ, fikr-i sâf,
Bilgi ziyasiyle bulur inkişaf.
İlm-ü fazilet iken izzetnümun
Ehl-i cehalet, efe la ya'kılûn.
Sanma biter cehl ü ataletle iş,
Kafile-i sa'ye yürü, sen yetiş,
Merd-i ataletşiyem ettikçe âh,
Kim eder ahvaline atf-ı nigâh?
Bunca şuûnat-ı feciül'eser,
Adem için mucib-i ibret yeter.
NOT:Bu şiir, kitabın aslında bulunmamaktadır. Tarafımızdan ilave edilmiştir.